Pewnego razu rozmawiałem z mężczyzną, który przez swoją niewierność małżeńską – z ludzkiego punktu widzenia – zniszczył nie tylko swoje małżeństwo i rodzinę, ale całe swoje życie. Gdy mówiliśmy o gruzach, jakie pozostawił po sobie jego grzech, powiedział mi, że dzień, w którym żona odkryła jego cudzołóstwo, był „najczarniejszym dniem w moim życiu”.

Zaproponowałem mu, by przemyślał tę ocenę. Tamten dzień nie był najczarniejszym dniem jego życia – wręcz przeciwnie, mógł być jednym z najjaśniejszych. Bo to właśnie wtedy światło prawdy padło na mrok jego oszustwa i ukrytego grzechu. Prawdziwa ciemność nie zaczęła się w momencie, gdy żona dowiedziała się prawdy. Prawdziwa ciemność trwała wcześniej – w tajemnicy, kłamstwie i moralnym kompromisie, które rozwijały się w ukryciu, dopóki światło nie ujawniło, jak głęboka była ta ciemność.

Parę dni temu pochowaliśmy naszego dwudziestoletniego syna. Przez całych dwadzieścia lat był leżącym, niepełnosprawnym człowiekiem całkowicie zdanym na opiekę innych ludzi. Bóg nas doświadcza różnymi trudnościami.

Jednemu się spali dom. Znam pewnych misjonarzy, którym Pan zabrał pięcioletniego chłopczyka z rakiem mózgu. I w ten sposób powstają pytania typu dlaczego, na które nie otrzymujemy odpowiedzi. Bóg nie będzie się nam tłumaczył z tego co i dlaczego robi.

Dlaczego więc zadajemy Bogu takie pytania? Co nam to przyniesie? Chciałbym przeczytać parę wersetów. Treny 3,37 Któż może powiedzieć, że staje się coś, czego Pan nie nakazał? O czym nam mówi ten werset? O suwerennym Bożym Prawie. Życie dać, ale go też zabrać.

Pytanie skierowane do wszystkich, którzy zbierają się w imieniu Pana Jezusa Chrystusa.

Spośród wielu przywilejów nadanych nam przez zawsze łaskawego Pana, najwięk­szym zapewne jest ten, że możemy być obecni w spotkaniach Jego umiłowanego ludu, podczas których obchodzona jest ustanowiona przez Niego Pamiątka Jego śmierci i zmartwychwstania. Każdy, kto rzeczywiście miłuje Chrystusa, znajdzie radość w przebywaniu tam, gdzie obiecał On być. Szczególny charakter temu spotkaniu nadaje zgromadzenie się na łamanie Chleba, by głosić Jego śmierć i zmartwychwstanie i rozważać Słowo Boże, by poznać Jego myśli, a w modlitwie przyjść przed Tron Łaski, by wspólnie wyjawić Mu nasze potrzeby i zaczerpnąć z Jego niewyczerpanego źródła.

Co się dzieje z dojrzałymi chrześcijańskimi mężczyznami?! Jak to możliwe, że w życiu mężczyzny, który sprzedał ponad 15 milionów książek chrześcijańskich, ujawnił się romans, który trwał osiem ostatnich lat?!

Romans, który dotyczy człowieka mającego 76 lat, który przeżył 55 lat związku małżeńskim ze swoją żoną! I teraz w wieku 76 lat jego posługa została całkowicie zamknięta, a jego dzieło życia zostało zdyskredytowane. Trudno sobie wyobrazić coś bardziej tragicznego.

Tak więc kto myśli, że stoi, niech uważa, aby nie upadł.

I List do Koryntian 10:12

Oto pytanie, które powinien zadać sobie każdy chrześcijański mąż i ojciec: Czy jest ktoś, kto modli się dzisiaj za moją żonę i dzieci?

Tak, możliwe, że twój pastor od czasu do czasu włącza twoją rodzinę do swoich modlitw, gdy natknie się na waszą rodzinę przeglądając listę członków zboru. Może babcia lub starszy wujek da ci znać, że jesteś na ich liście modlitewnej. Może wierny przyjaciel wyśle ci emotikonę z modlitwą i zapewni cię, że modli się o was.

Ale nikt – i to naprawdę nikt – nie ma takiego samego, danego ci przez Boga obowiązku ani motywacji, by wstawiać się za twoją żoną i dziećmi, jak ty.

Jerzy Muller urodził się w Halberstadt (Niemcy) i żył w latach 1805 — 1898. Będąc jeszcze młodym człowiekiem, stał się pijakiem, złodziejem, a z powodu popełnionych oszustw trafił do więzienia.

Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczął studia teologiczne, ponieważ sądził, że jako pastor będzie miał dobrze zabezpieczoną przyszłość. Poprzez swego przy­jaciela trafił w Halle do prostej społeczności, gdzie modlono się na kolanach. Później powiedział: „To klęczenie zrobiło na mnie wielkie wrażenie. Nigdy nie widziałem nikogo, kto modliłby się na kolanach, również sam nigdy się nie modliłem na kolanach". Bóg użył tych wierzących, aby go przekonać o grzechu i dopro­wadzić do nawrócenia. Po studiach wyjechał do Anglii i w roku 1833 zaczął zajmować się biednymi dziećmi. To był początek jego pracy z sierotami, który doprowadził do tego, że Jerzy Miiller zapewniał opiekę i utrzymanie 2000 sierot. Wszystkie środki finansowe potrzebne na utrzymanie dzieci były wyłącznie darami wyproszonymi od Boga.

Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się: „Skąd mam wiedzieć, że moje zbawienie jest pewne? Skąd mam wiedzieć, że go nie utracę?” – te rozważania są dla ciebie.

Mądrość dnia: „Jesteśmy bezpieczni nie dlatego, że mocno trzymamy się Jezusa, ale dlatego, że On mocno trzyma nas”.
– RC Sproul

Fragment Pisma Świętego: Ewangelia Jana 10:27-30

W wersecie 28 znajduje się potrójny akcent, który powinien wywołać twoje zdumienie: „Ja daję im życie wieczne, i nie zginą na wieki, i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki”.

Piękną rzeczą jest gromadzić się razem w obecności Pana. Świat jest pełen chaosu, hałasu. Czasami wypełniamy swoje życie takim hałasem. A diabeł będzie czynił wszystko co możliwe żeby wypełnić nasze życie tym zamieszaniem.

Żyjemy w świecie pełnym hałasu. Niewielu słyszy głos samego Boga. Nawet w kościołach. Musimy stać się pełni uważności na głos Pana. Kobiety bardziej przyjmując Słowo Boże, aniżeli mężczyźni.

Mam nadzieję, że jest w was pragnienie słyszenia głosu Pana. Zwróć swój wzrok na Jezusa. Musisz ściągnąć swoje maski. Maski, które nauczyłeś się zakładać, wtedy będziesz mógł patrzeć na Jezusa. Niektórzy ludzie mają wiele takich masek i chowają się za nimi.

1. Ale Rebeka miała problem. Przez co najmniej 20 lat była bezpłodna (por. 25:20 z 25:26). Czy można mieć problemy, gdy zdobędzie się żonę, którą sam Bóg wybrał dla ciebie? Tak! Może to być częścią twojej duchowej edukacji. Nawet jeśli Bóg cię gdzieś zabierze, możesz napotkać tam problemy. Problemy nie oznaczają, że jesteś poza wolą Bożą. Nie. Oznaczają po prostu, że musisz się modlić i prosić Boga o ich rozwiązanie. Izaak modlił się i problem został rozwiązany. Rebeka poczęła (25:21).

Wczoraj wielu z nas dowiedziało się, że znany pisarz chrześcijański Philip Yancey miał romans. I nie był to tylko chwilowy upadek (nie żeby to było w porządku), ale długotrwały romans. Przez osiem lat Yancey utrzymywał związek z inną mężatką – osiem lat życia w kłamstwie.

W tym czasie, podobnie jak wielu innych, wspierałem Yanceya. Zaprosiłem go jako wykładowcę na zajęciach z doktoratu w Wheaton, a także przeprowadziłem z nim wywiad do mojego programu radiowego i podcastu.

Często cytowane stwierdzenie D.L. Moody'ego: „Świat jeszcze nie zobaczył, co Bóg może zrobić z w pełni poświęconym człowiekiem", było prawdziwe w przypadku młodego człowieka, który dorastał w kościele założonym przez Moody'ego. William Whiting Borden, młody pastor i misjonarz, którego życie zostało tragicznie przerwane, gdy przygotowywał się do posługi wśród chińskich muzułmanów w China Inland Mission, był tym „w pełni poświęconym człowiekiem" oddanym służbie sprawie Chrystusa.

Cierpienie nigdy nie jest przyjemne. Nigdy nie witamy prób z radością, bo cierpienie zawsze przynosi smutek. Zawsze przynosi ból. Czasami tracimy ukochaną osobę i doświadczamy bolesnego żalu z powodu jej utraty. Czasami cierpimy z powodu utraty pieniędzy, majątku lub pozycji i opłakujemy to, co zostało nam odebrane. Czasami jesteśmy wystawiani na próbę przez chorobę lub nieustanny ból i opłakujemy przyjemności, którymi już nie możemy się cieszyć.

Nie przestaje mnie zadziwiać, że potrafię czytać ten sam fragment Pisma Świętego niezliczoną ilość razy i nagle coś nowego przychodzi mi do głowy. Czytając Ewangelię Łukasza 2, powtórzenie słów Maryi poruszyło moje serce.

Najpierw anioł przemawia do pasterzy, opowiadając im o Jezusie. Pasterze zostawiają swoje owce i odnajdują Jezusa, opowiadając Maryi i Józefowi, skąd się dowiedzieli się o tym wszystkim.