Zmieniający się „niezmieniony” Kościół

Kolejną kwestią jest zmienność rzekomo „niezmiennego” Kościoła.

Zeszłej wiosny pojechałem do Trydentu we Włoszech, dokąd nasz zespół filmowy z Apologetics Canada udał się, aby przygotować czwarty odcinek serii „Czy mogę ufać Biblii?”.

Pojechaliśmy do Trydentu, aby omówić znaczenie oficjalnego ogłoszenia kanonu Pisma Świętego, które nastąpiło 8 kwietnia 1546 roku.

Witamy ponownie w podcaście Ask Pastor John. Pastorze Johnie, opowiadałeś mi niedawno o rozmowie z człowiekiem, który zastanawiał się, czy może przebaczyć swojemu ojcu, skoro ojciec nawet nie przyznaje, że zrobił coś, co wymaga przebaczenia. Powiedziałeś, że w miarę rozwoju tej rozmowy okazała się ona bardzo owocna zarówno dla ciebie, jak i dla niego. Czy możesz nas wprowadzić w tę rozmowę i wyjaśnić, dlaczego była tak pomocna oraz czego wszyscy możemy się z niej nauczyć na temat przebaczania innym?

Powodem, dla którego ta rozmowa okazała się tak pomocna, było to, że zobaczyłem jej konsekwencje dla własnego życia oraz relacji z żoną, dziećmi i współpracownikami. Zacząłem dostrzegać jej echo właściwie wszędzie.

Czy zdajecie sobie sprawę, co może być przyczyną waszej słabości?

Czy widzicie, dlaczego nie odnosicie zwycięstwa nad grzechem?

Praktycznie nie macie kontaktu z Biblią.

Zapraszam was, abyśmy ponownie otworzyli List do Rzymian, rozdział 12. Przeczytamy jeszcze raz wersety 1 i 2, które czytaliśmy wczoraj wieczorem: „Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, jako waszą rozumną służbę. A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieniajcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga”.

Pomódlmy się razem.

Msza święta

Kolejnym problemem i powodem, dla którego nie jestem rzymskim katolikiem, jest Msza.

Mam nadzieję, że jeżeli jesteś katolikiem i dotarłeś do tego miejsca, słyszysz, jak zatrzymuję się, aby podkreślić, że nie nagrywam tego materiału po to, by kogokolwiek prowokować. Nie chcę być złośliwy ani zachowywać się jak protestant, któremu bardziej zależy na udowodnieniu własnej racji niż na okazywaniu miłości.

Zależy mi na moich rzymskokatolickich przyjaciołach i pragnę dla nich tego, co najlepsze. Mówię o tych sprawach, ponieważ uważam je za ważne.

Dobrze, już mam mało czasu. Weźcie swoje Biblie i otwórzcie ze mną 17 rozdział Ewangelii Jana. Jesteśmy w jednej z najwspanialszych części całego Pisma. Jezus jest o krok od aresztowania.

Wyobraźcie to sobie ze mną. Oddział żołnierzy przygotowuje się. Uzbrajają się w miecze i kije, żeby pójść i pojmać najłagodniejszego człowieka, jaki kiedykolwiek żył. Idą za zdrajcą, Judaszem, do miejsca, które dobrze znał, bo był tam z Jezusem wiele razy. To miejsce nazywa się ogród Getsemane. To teren o powierzchni około pół akra, położony na Górze Oliwnej, po drugiej stronie Doliny Cedronu, na wschód od Jerozolimy. Można tam pójść także dzisiaj. To realne miejsce.

A przy okazji: realne miejsce, realni ludzie, realny moment w historii. To nie jest mit. To nie jest jakaś epopeja. To nie jest bajka. Tego nie napisał ktoś wymyślający historię. To jest historia. Można tam pójść.

Steve Lawson był jednym z najbardziej znanych kaznodziejów w środowisku teologii reformowanej. Miał ogromny zasięg. Dwa lata temu wyszło jednak na jaw, że przez około pięć lat pozostawał w cudzołożnym związku — i stracił wszystko.

Teraz napisał książkę o tym doświadczeniu, zatytułowaną Mercy in the Wilderness: How I Fell and What I Found — Miłosierdzie na pustkowiu. Jak upadłem i co odnalazłem — i wywołała ona niemałe poruszenie w mediach społecznościowych. Czy powinien był napisać tę książkę? Czy kiedykolwiek może powrócić do głoszenia? A co choćby z prowadzeniem szkółki niedzielnej albo męskiego studium biblijnego?

Przyjrzymy się fragmentom książki. Obejrzymy również nagranie Steve’a Lawsona z okresu, kiedy trwał w cudzołożnym związku. Do rozmowy zaprosiłem dwóch zaprzyjaźnionych pastorów: Jima Osmana, pastora Kootenai Community Church w Sandpoint w stanie Idaho, oraz Steve’a LeBlanca, pastora Sherman Bible Church w Sherman w Teksasie.

To dla mnie wielki przywilej, że mogę być dziś wieczorem tutaj z wami.

I mam do was pytanie. Po co przyszliście tu dziś wieczorem? Czego spodziewaliście się tutaj znaleźć? Każdy z nas rozpaczliwie potrzebuje Boga. A tego, czego potrzebujecie, żaden człowiek nie może wam dać.

Jeśli przyszliście tu dziś wieczorem z jakąś potrzebą, wołanie waszego serca powinno wznieść się do Boga:

„Panie, pomóż mi i pomóż temu biednemu człowiekowi, który właśnie do mnie głosi”.

Bo właśnie tym jesteśmy. Nie ma wielkich mężów Bożych.

Są tylko mali i słabi mężowie Boży, którzy należą do wielkiego i wspaniałego Boga.

Jeśli jesteś dziś wieczorem tutaj jako chrześcijanin, masz taką samą możliwość posiadania relacji z Bogiem jak każdy kaznodzieja, który stanąłby tutaj za kazalnicą i do ciebie przemawiał.

Jeśli cię Bóg powołał, abyś był naprawdę podobny do Jezusa, to oznacza, że poprowadzi cię przez życie, w którym będziesz musiał znosić krzyż i upokorzenie. Będzie wymagać od ciebie takiego posłuszeństwa, że nie będziesz mógł naśladować innych ludzi lub porównywać się z innymi wierzącymi. A w wielu przypadkach okaże się, że Bóg pozwoli innym ludziom czynić coś, czego nie pozwoli tobie.

Inni wierzący i pracujący dla Pana, którzy — jak się wydaje — są bardzo pobożni i użyteczni, mogą robić karierę, używać swoich wpływów, opracowywać plany i realizować je, lecz ty nie będziesz mógł tego robić. A jeśli nawet podejmiesz próbę, nie tylko ci się to nie uda, lecz spotka cię takie napomnienie od Pana, że będziesz musiał gorzko pokutować.

Rozmowa o życiu chrześcijańskim: uczucia dla Chrystusa, święte nawyki i duchowy chłód

Kevin DeYoung: Trzeba oceniać życie chrześcijańskie sprawiedliwie – nikt z nas raczej nie powie, że radzimy sobie lepiej niż nasi ojcowie i matki w wierze. Z drugiej strony nie chcemy być dla siebie zbyt surowi i sądzić, że wieki temu wszystko przychodziło łatwiej, a ludzie byli wtedy zawsze pobożniejsi. Myślę, że jest tu kilka rzeczy do rozważenia – ciekawe, co ty o tym sądzisz, Joel.

Joel Beeke: Żyjemy w czasach niebywałego bogactwa zasobów: książek, opracowań, nagrań wideo, wydań Biblii. To wręcz niewyobrażalne, jak wiele mamy dziś ułatwień – nie mówiąc już o internecie, który wprawdzie produkuje mnóstwo złych rzeczy (do tego zaraz wrócę), ale też mnóstwo wspaniałych. Mamy dziś więcej znakomitych opracowań z teologii systematycznej, mamy większy dostęp – między innymi dzięki tobie i innym – do purytanów, do wielkich umysłów, które żyły przed nami. Sądzę, że wielu ludzi rzeczywiście czyta te książki, a kościół na tym korzysta. Kościół w Ameryce, w porównaniu z wieloma innymi miejscami na świecie, jest całkiem dobrze nauczany – a przynajmniej ma ku temu sposobność. Myślę też, że w naszym pokoleniu jest głód głębi. Widać, jak pewna „środkowa” postawa zanika: jeśli mam być chrześcijaninem w czasach, gdy to już niemodne, to chcę mieć to, co prawdziwe. Powiedzcie mi, w co mam wierzyć, dajcie mi to, co naprawdę wartościowe.

Według danych Covenant Eyes, cenionej usługi służącej do kontroli korzystania z internetu i monitorowania aktywności na ekranie, 40 procent kobiet deklarujących się jako chrześcijanki korzysta z pornografii. To zatrważająca tragedia, ponieważ korzystanie z pornografii oznacza spożywanie trucizny. Jeśli czytasz ten tekst i należysz do tych 40 procent, prawdopodobnie odczuwasz przymus powracania do tej trucizny, mimo że chciałabyś przestać. Jeśli jednak jesteś chrześcijanką, możesz przestać korzystać z pornografii. Jak?

Walcz z wrogiem, który jest w tobie.

Czytaj Słowo Boże i wierz mu.

Módl się.

1. Walcz z wrogiem, który jest w tobie