Proszę, otwórzcie swoje Biblie na Księdze Jozuego, rozdział 1.

Módlmy się.

Ojcze,
stoimy przed Tobą w imieniu Twojego Syna.
I wiemy, że wysłuchujesz naszych modlitw.

Jesteś Bogiem, który słucha głosu człowieka.
Który słyszy nas w nocnej straży.
Który zna nasze najgłębsze myśli.

Ojcze, jesteśmy tak mali.
Bezsilność to nasze imię.

Panie, jesteśmy pozbawieni mądrości.
Duchowej siły.

Bitwa, Panie, jest wielka.
Szaleje wokół nas.
Szaleje w nas samych.

Ojcze, nie mamy żadnej nadziei,
chyba że odpowiesz na nasze modlitwy
i uwielbisz przez to swojego Syna.

Ojcze, Twoi słudzy
potrzebują tak wielu rzeczy.

Ojcze, nasz intelekt jest słaby.
Cała nasza wiedza jest blada i bezsilna.

Panie, nie potrafimy nawet zaczerpnąć
jednego oddechu z powietrza wokół nas.

Panie, potrzebujemy Ciebie.
Potrzebujemy Twojej pomocy.
Potrzebujemy Twojego namaszczenia.
Potrzebujemy Twojego napełnienia.

Ojcze, musimy stać się kimś więcej niż tylko ludźmi.

Pociągnij nas do siebie, Panie.
Oczyść nas.
Napełnij nas Duchem Świętym.

Ojcze, jesteśmy w pełni świadomi,
że Twój Syn zasługuje na więcej
niż to, czym jesteśmy
i niż to, co możemy dać.

Umocnij nas, Panie.
Pomóż nam.

Okazałeś nam życzliwość w przeszłości.
Okaż nam życzliwość teraz.

Pobłogosław swój lud, Panie,
a będą błogosławieni.

W imieniu Jezusa. Amen.

Gdy świat patrzy na Iran, chrześcijanie patrzą innymi oczami.

Gdziekolwiek mieszkamy, obserwujemy i modlimy się z duchową perspektywą, która przekracza naturalne troski oraz granice naszego państwa. Jesteśmy Amerykanami, Brazylijczykami, Kanadyjczykami, Dominikańczykami — lecz w Chrystusie jesteśmy przede wszystkim obywatelami nieba (Filipian 3:20). Nasza najwyższa lojalność należy do Jezusa — zmartwychwstałego, wniebowstąpionego i królującego nad wszystkimi narodami dla szczególnego dobra swojego Kościoła — nawet w wielkich smutkach tych dni.

Niektórzy szacują, że w ostatnich tygodniach muzułmański reżim w Iranie zabił ponad trzydzieści tysięcy protestujących. Do dziś Stany Zjednoczone i Izrael przeprowadziły sześć dni skoordynowanych ataków na strategiczne cele w Iranie. Donosi się o ponad tysiącu zabitych Irańczyków — liczba ta obejmuje żołnierzy, cywilów oraz 86-letniego najwyższego przywódcę kraju, który rządził od 1989 roku. Iran odpowiedział atakami dronów i rakiet w całym regionie. Dotąd w konflikcie zginęło dwunastu Izraelczyków i sześciu Amerykanów.

Często słyszymy od was, od słuchaczy, którzy piszą do nas w chwili, gdy ból życia jest tak ostry i tak uporczywy, że podnosicie wzrok ku niebu i macie ochotę krzyczeć. A może krzyczycie: „Chciałbym nigdy się nie urodzić”.

Lament. Są rzeczy, których trzeba się nauczyć o lamencie — ale nie w samym środku bólu, który doprowadza nas niemal do granicy załamania, lecz w spokojniejszych chwilach — kiedy ból nie jest aż tak dotkliwy. Ponieważ Biblia wydaje się wyznaczać bardzo wyraźną linię. Istnieje święty lament. I istnieje niewłaściwy sposób narzekania. Gdzie więc przebiega ta linia?

„Wszystkie wasze zmartwienia przerzućcie na Niego, gdyż On troszczy się o was.” 1 Piotra 5:7

„Oddaję to Bogu, a potem od razu biorę” – mawiała babcia.
Wiedziałam dokładnie, co miała na myśli, bo ja też to robię.

Kiedy pojawiają się problemy, nasze myśli zaczynają krążyć w naszej głowie, puls przyspiesza, ręce zaczynają drżeć.

Martwimy się, jakby zamartwianie się dałoby nam siłę by zmienić niepokojące okoliczności. W głębi duszy wiemy, że martwienie się niczego nie rozwiązuje, więc dlaczego wciąż to robimy?

Czy wiesz, że przykazanie „Nie lękajcie się” jest zdecydowanie najczęściej powtarzanym przykazaniem w Biblii, w obu Testamentach? Łatwo możemy stworzyć sobie w umyśle niedokładny, nierealistyczny obraz biblijnych bohaterów. Prawda jest taka, że ​​oni, podobnie jak my, zmagali się ze strachem i lękiem przed działaniem Boga w ich życiu. To oczywiście jedyne wytłumaczenie, dlaczego w Piśmie Świętym nieustannie powtarza się refren: „Nie lękajcie się”.

I Księga Samuela 13:8-11

„I czekał przez siedem dni zgodnie z czasem wyznaczonym przez Samuela. Kiedy jednak Samuel nie przyszedł do Gilgal, cały lud odszedł od niego. Wtedy Saul powiedział: Przynieście mi całopalenie i ofiary pojednawcze. I złożył całopalenie. Gdy skończył składać całopalenie, oto przyszedł Samuel, a Saul wyszedł mu naprzeciw, aby go przywitać. I Samuel zapytał: Co uczyniłeś? […]”.

Pytanie: Jaki był grzech Saula?

Być może Saul przywłaszczył sobie prerogatywę kapłańską i sam złożył ofiarę. Jednak miał on ze sobą kapłanów (Achiasz 1 Sm 14:3), a zatem nie miał powodu, aby dokonać tak jawnego pogwałcenia Prawa Bożego.

Bardziej prawdopodobne jest to, że grzechem Saula był brak oczekiwania na przyjście Samuela, jako tego, co nakazał Bóg (1 Sm 10:8), a złamanie tego nakazu jest jedyną rzeczą, z jakiej Saul się usprawiedliwia (1 Sm 13:11-12).

Pewnego razu rozmawiałem z mężczyzną, który przez swoją niewierność małżeńską – z ludzkiego punktu widzenia – zniszczył nie tylko swoje małżeństwo i rodzinę, ale całe swoje życie. Gdy mówiliśmy o gruzach, jakie pozostawił po sobie jego grzech, powiedział mi, że dzień, w którym żona odkryła jego cudzołóstwo, był „najczarniejszym dniem w moim życiu”.

Zaproponowałem mu, by przemyślał tę ocenę. Tamten dzień nie był najczarniejszym dniem jego życia – wręcz przeciwnie, mógł być jednym z najjaśniejszych. Bo to właśnie wtedy światło prawdy padło na mrok jego oszustwa i ukrytego grzechu. Prawdziwa ciemność nie zaczęła się w momencie, gdy żona dowiedziała się prawdy. Prawdziwa ciemność trwała wcześniej – w tajemnicy, kłamstwie i moralnym kompromisie, które rozwijały się w ukryciu, dopóki światło nie ujawniło, jak głęboka była ta ciemność.

Parę dni temu pochowaliśmy naszego dwudziestoletniego syna. Przez całych dwadzieścia lat był leżącym, niepełnosprawnym człowiekiem całkowicie zdanym na opiekę innych ludzi. Bóg nas doświadcza różnymi trudnościami.

Jednemu się spali dom. Znam pewnych misjonarzy, którym Pan zabrał pięcioletniego chłopczyka z rakiem mózgu. I w ten sposób powstają pytania typu dlaczego, na które nie otrzymujemy odpowiedzi. Bóg nie będzie się nam tłumaczył z tego co i dlaczego robi.

Dlaczego więc zadajemy Bogu takie pytania? Co nam to przyniesie? Chciałbym przeczytać parę wersetów. Treny 3,37 Któż może powiedzieć, że staje się coś, czego Pan nie nakazał? O czym nam mówi ten werset? O suwerennym Bożym Prawie. Życie dać, ale go też zabrać.

Pytanie skierowane do wszystkich, którzy zbierają się w imieniu Pana Jezusa Chrystusa.

Spośród wielu przywilejów nadanych nam przez zawsze łaskawego Pana, najwięk­szym zapewne jest ten, że możemy być obecni w spotkaniach Jego umiłowanego ludu, podczas których obchodzona jest ustanowiona przez Niego Pamiątka Jego śmierci i zmartwychwstania. Każdy, kto rzeczywiście miłuje Chrystusa, znajdzie radość w przebywaniu tam, gdzie obiecał On być. Szczególny charakter temu spotkaniu nadaje zgromadzenie się na łamanie Chleba, by głosić Jego śmierć i zmartwychwstanie i rozważać Słowo Boże, by poznać Jego myśli, a w modlitwie przyjść przed Tron Łaski, by wspólnie wyjawić Mu nasze potrzeby i zaczerpnąć z Jego niewyczerpanego źródła.

Co się dzieje z dojrzałymi chrześcijańskimi mężczyznami?! Jak to możliwe, że w życiu mężczyzny, który sprzedał ponad 15 milionów książek chrześcijańskich, ujawnił się romans, który trwał osiem ostatnich lat?!

Romans, który dotyczy człowieka mającego 76 lat, który przeżył 55 lat związku małżeńskim ze swoją żoną! I teraz w wieku 76 lat jego posługa została całkowicie zamknięta, a jego dzieło życia zostało zdyskredytowane. Trudno sobie wyobrazić coś bardziej tragicznego.

Tak więc kto myśli, że stoi, niech uważa, aby nie upadł.

I List do Koryntian 10:12