Co oznacza „złamanie” - Zac Poonen

Wierzę, że jednym z największych problemów, z jakimi boryka się wielu z nas, nasi starsi i wiele naszych zborów, jest legalizm — trzymanie się litery prawa i wyobrażanie sobie, że skoro przestrzegamy pewnych zasad i wykonujemy określone praktyki religijne, to jesteśmy duchowi. Nie zdajemy sobie sprawy, że to wszystko jest jedynie liśćmi.

Cała aktywność religijna to liście. Czytanie Biblii, modlitwa, chodzenie na zgromadzenia — wszystko to są liście. A owocu może nie być. Tymczasem Jezus przychodzi i szuka owocu.

Galacjanie mieli właśnie taki problem. Zaczęli dobrze. Narodzili się na nowo, zaczęli w Duchu, ale potem zboczyli na boczny tor legalizmu, sądząc, że zaprowadzi ich on tam, dokąd przeznaczył ich Bóg. Jak już widzieliśmy, celem nie jest niebo, lecz upodobnienie się do Chrystusa. A legalizm nigdy was tam nie zaprowadzi.

Paweł, chcąc ich skorygować, powiedział im słowa, na które wszyscy mający skłonność do legalizmu powinni zwrócić szczególną uwagę. List do Galacjan 6:3: „Jeśli ktoś uważa, że jest kimś, będąc nikim, zwodzi samego siebie”.

Powtórzę to dla podkreślenia. Jeśli ktoś uważa, że jest kimś, będąc nikim, zwodzi samego siebie.

Znakiem rozpoznawczym legalisty jest to, że uważa siebie za kogoś, a pozostałych za nikogo.

Kiedy patrzysz na innych i myślisz, że są nikim — jesteś legalistą. Kiedy natomiast myślisz, że sam jesteś kimś — również jesteś legalistą.

Człowiek prawdziwie duchowy, głęboko w swoim wnętrzu, uważa siebie za nikogo.

Paweł taki właśnie był.

Powiedział kiedyś w 1 Liście do Koryntian 3: „Kim jest Paweł? Kim jest Apollos? Ja zasadziłem, Apollos podlał, ale Bóg dał wzrost”.

Ten, kto sadzi, jest nikim. Paweł mówi tutaj o sobie. Ten, kto podlewa, również jest nikim. Bóg natomiast jest wszystkim.

Skąd możesz wiedzieć, że kochasz Boga całym swoim sercem?

Kiedy rodzimy się na tym świecie — i możecie to zobaczyć w każdym dziecku — nasze serce jest pełne miłości do samych siebie. Kochamy siebie.

Są dziś psychologowie, którzy uczą: „Musisz nauczyć się kochać samego siebie”.

Nie musisz się tego uczyć. Adam nauczył nas wszystkich tego już dawno temu.

Są jednak chrześcijanie i kaznodzieje całkowicie zwiedzeni przez takich psychologów, ponieważ więcej studiują psychologię niż Biblię. Mówią: „Nie możesz kochać bliźniego jak siebie samego, jeśli najpierw nie nauczysz się kochać siebie” — jak gdybyśmy mieli jakiś problem z kochaniem siebie.

Czy jest tutaj ktoś, kto ma problem z kochaniem samego siebie? Nie oszukujcie się.

My już siebie kochamy.

Jezus powiedział, że mamy nienawidzić samych siebie, ponieważ dopiero wtedy, gdy znienawidzę samego siebie, będę mógł kochać Boga i kochać bliźniego jak siebie samego. My już siebie kochamy.

Jeżeli serce jest pełne miłości do własnego „ja”, a Jezus chce doprowadzić nas do miejsca, w którym będziemy kochać Boga całym sercem, coś musi zostać usunięte.

Muszę stać się nikim.

Wtedy moje serce będzie pełne miłości do Pana.

I dlatego Bóg musi nas złamać. Jak przed chwilą słyszeliśmy, Bóg musi nas złamać i sprowadzić do zera.

Wiecie, w szkole ucznia, który zaczyna od zera, próbuje się doprowadzić do stu procent. W sprawach ziemskich to jest dobre. Ale w życiu duchowym zaczynamy od stu procent, a Bóg próbuje sprowadzić nas do zera.

Chciałbym wiedzieć, jak daleko zaszliście. Chciałbym wiedzieć, jak daleko sam zaszedłem. Na ile Bogu udało się sprowadzić ciebie — człowieka w stu procentach pełnego samego siebie — do zera?

Doszedł przynajmniej do pięćdziesięciu procent? Do siedemdziesięciu pięciu?

Kiedy dojdziesz do zera, Bóg naprawdę będzie mógł sprawić, że popłyną przez ciebie strumienie wody żywej.

Skruszenie jest czymś niezwykle ważnym.

Skruszenie oznacza, że Bóg musi sprowadzić nas do zera.

Ci Galacjanie naprawdę myśleli, że są kimś, ponieważ przestrzegali drobnych przepisów i zasad.

Widziałem to u legalistów. Każdy legalista uważa siebie za kogoś.

Może nawet być posłuszny jakiemuś fragmentowi Pisma. Na przykład istnieją wersety dotyczące noszenia biżuterii przez kobiety. I oto siostra zdejmuje biżuterię i zaczyna naprawdę uważać siebie za kogoś dlatego, że z niej zrezygnowała. Jednocześnie patrzy z góry na inne kobiety, które noszą biżuterię, uważając je za nikogo.

Ja nigdy nie nosiłem biżuterii. Moja żona i ja przez całe życie jej nie nosiliśmy, ponieważ szanujemy Pismo. Ale to nie czyni nas kimś.

O to właśnie chodzi.

A ktoś, kto nosi biżuterię, nie staje się przez to nikim, ponieważ chodzi o stan serca. Nie jesteśmy tutaj po to, żeby wzajemnie się osądzać.

To tylko jeden przykład.

Siostra, która nosi spódnice, może patrzeć z góry na inną siostrę, która nosi spodnie: „Ja jestem kimś”.

Istnieją tysiące dziedzin, w których patrzymy z góry na innych, chociaż wcale nie chodzi o grzech.

I właśnie to jest cechą legalisty.

Wczoraj opowiadałem starszym o czymś, co wydarzyło się jakiś czas temu. Jeden z moich synów postanowił zapuścić długie włosy.

Chciałem znaleźć w Piśmie jakiś fragment, na podstawie którego mógłbym z nim porozmawiać, ponieważ zawsze wierzyliśmy, że kobiety powinny mieć długie włosy, a mężczyźni krótkie.

Zacząłem więc badać Pismo i w 1 Liście do Koryntian 11 znalazłem stwierdzenie, że natura uczy, iż mężczyzna powinien mieć krótkie włosy.

Ale co mówi Bóg?

Nie wiem.

Nie mogłem więc powiedzieć synowi: „Natura mówi, że powinieneś mieć krótkie włosy”. Jakie to ma znaczenie? Natura jest czymś podobnym do tradycji.

Kiedy dokładniej zbadałem Pismo, zdałem sobie sprawę, że przez całe życie miałem pogląd, który nie wynikał z tego, co powiedział Bóg, lecz z tradycji.

Postanowiłem więc nic mu nie mówić. Jeśli nie potrafię wskazać konkretnego miejsca w Piśmie i powiedzieć: „To jest grzech, ponieważ Bóg tak powiedział”, to jak mogę twierdzić, że jest to grzech?

Nie mogę narzucać mu swojej opinii.

Gdyby Jezus miał długie włosy, też bym mu o tym powiedział. Albo gdyby miał je John Wesley czy ktoś inny.

Kiedy już uporałem się z tą sprawą, mogłem powiedzieć synowi:

„Wiesz, twoje długie włosy już mi nie przeszkadzają, ponieważ zbadałem Pismo w tej kwestii i pozbyłem się błędnego poglądu, który powstał przez niedbałe czytanie Biblii”.

Zapytałem go jednak:

„Dlaczego właściwie masz długie włosy? Pytam po prostu z ciekawości”.

Odpowiedział: „Tato, złożyłem Bogu ślub. I za każdym razem, gdy widzę swoje włosy, przypominam sobie o tym ślubie. A kiedy zostanie wypełniony, zetnę je”.

Powiedziałem: „W porządku. Jeśli jest to sprawa między tobą a Bogiem, nie będę się do tego mieszał”.

Kiedy kilka miesięcy temu obciął włosy, pomyślałem: „Tak, to była sprawa między nim a Bogiem”.

Podaję to tylko jako przykład.

Wielu z nas odpycha własne dzieci, wskazując im jako grzech coś, czego nie potrafimy znaleźć w Piśmie jako grzechu.

To jest po prostu nasza opinia.

Używam tego jedynie jako przykładu. W waszym życiu może chodzić o zupełnie inną dziedzinę.

Rodzice muszą mieć bardzo bliską więź ze swoimi dziećmi.

Biblia mówi, że w dniach ostatecznych Bóg pośle ducha Eliasza, który zwróci serca ojców ku dzieciom, a serca dzieci ku ojcom.

Żyjemy w czasach, kiedy dzieci coraz bardziej oddalają się od swoich rodziców.

Oczywiście sprzeciwiamy się grzechowi. Ale upewnijcie się, że sprzeciwiacie się grzechowi, a nie jakiejś tradycji, którą odziedziczyliście i która nie ma żadnej podstawy w Piśmie.

Jezus walczył z tradycją równie zdecydowanie, jak walczył z grzechem.

Dzisiejsi chrześcijańscy legaliści nie walczą z tradycją, a często nawet nie walczą z grzechem, ponieważ uważają siebie za kogoś.

Dlatego to, co usłyszeliśmy, jest tak ważne.

Jedną z cech człowieka, który uważa siebie za nikogo, jest to, że nie stawia innym żądań.

„Musisz nosić spódnice tak jak ja”.

Jakaś siostra mówi: „Nie możesz nosić biżuterii, tak jak ja jej nie noszę”.

Albo jakiś brat: „Musisz mieć krótkie włosy tak jak ja”.

To wszystko są żądania.

Brat Eckhold, który przed chwilą do was przemawiał — mój syn Sanjay i jego żona, zanim się pobrali, gdy byli w Norwegii, podeszli do brata Eckholda. Nie pamiętam już, czy było to tuż przed ich ślubem, czy zaraz po nim.

Zapytali go: „Jak to się stało, że przez pięćdziesiąt lat byłeś tak szczęśliwym mężem swojej żony?” Brat Eckhold udzielił odpowiedzi, której oni nigdy nie zapomnieli i której ja również nie zapomniałem.

Powiedział: „Dlatego, że postanowiliśmy nigdy niczego od siebie nawzajem nie żądać”. To jest tajemnica.

Nie stawiam ci żądań, ponieważ bardzo często moje żądania wynikają z moich uprzedzeń i z moich poglądów, których być może wcale nie ma w Piśmie.

Zadajcie sobie pytanie: czy stawiacie komuś żądania, oczekując, że będzie taki jak wy, ponieważ macie własne przekonania dotyczące rzeczy, o których Pismo nic nie mówi?

To jest legalizm.

Człowiek skruszony nie stawia żądań.

Wierzę, że to, co powiedział brat Eckhold, jest prawdą.

Jeśli małżonkowie nie stawiają sobie wzajemnie żądań, nie będą się kłócić.

„Musisz mnie szanować”. To jest żądanie.

„Jedzenie, które gotujesz, musi być dobre”. To jest żądanie.

I któregoś dnia jedzenie nie wychodzi. Denerwujesz się.

Dlaczego się denerwujesz? Ponieważ miałeś żądanie.

Nie jesteś zerem. Bogu jeszcze nie udało się sprowadzić cię do zera.

Być może Bóg pozwolił twojej żonie któregoś dnia przypalić jedzenie albo wsypać do niego za dużo soli właśnie po to, żeby pomóc ci zejść do zera. Ale nie udało Mu się, ponieważ się temu sprzeciwiłeś.

Albo któregoś dnia twój mąż powiedział, że wróci na kolację o siódmej, a wrócił o jedenastej w nocy, ponieważ wydarzyło się coś pilnego — i być może Bóg dopuścił to właśnie po to, aby cię złamać, siostro.

Ale kiedy mąż wrócił, bardzo się zdenerwowałaś i Bogu znowu nie udało się sprowadzić cię do zera.

Czy wiecie, jak bardzo Bóg próbuje, próbuje i próbuje sprowadzić nas do zera?

A my się temu opieramy, ponieważ mamy żądania.

Stawiamy sobie nawzajem żądania również w Kościele.

Słyszeliście o braciach, którzy mają ze sobą problemy.

Czy myślicie, że poszedłem i powiedziałem o tym bratu Eckholdowi?

Nie.

On otrzymał słowo od Pana.

Dlaczego go nie słuchacie?

Dlaczego masz problem z jakimś człowiekiem?

Ponieważ żądasz, żeby cię rozumiał.

Co za zwiedzenie! Kto powiedział, że on musi cię rozumieć?

Była taka modlitwa Franciszka z Asyżu. Niektórzy z was mogą się zastanawiać, kim on był. Był rzymskokatolickim świętym, który żył w XII wieku. Powiedział: „Panie, uczyń mnie narzędziem Twojego pokoju. Tam, gdzie spotykam nienawiść, pozwól mi siać miłość. Tam, gdzie ktoś został zraniony, pozwól mi przynosić przebaczenie. Tam, gdzie jest zwątpienie, pozwól mi siać wiarę. Tam, gdzie jest ciemność, pozwól mi przynosić światło. Tam, gdzie jest rozpacz i beznadzieja, pozwól mi siać nadzieję. A tam, gdzie jest smutek, pozwól mi rozsiewać radość. Boski Mistrzu, spraw, abym nie tyle szukał pocieszenia dla siebie, ile pocieszał innych. Abym nie tyle pragnął być rozumiany, ile sam starał się rozumieć innych. Abym nie tyle pragnął być kochany, ile sam kochał. Bo dając, otrzymujemy. Przebaczając, sami dostępujemy przebaczenia. A umierając, rodzimy się do życia wiecznego”.

Jezus powiedział Żydom, że przyjdą ludzie ze wschodu i zachodu i że poganie zasiądą w Królestwie Bożym.

A ja mówię dzisiejszym protestantom, zielonoświątkowcom, charyzmatykom i ludziom z CFC: niektórzy katolicy będą siedzieć w Królestwie Bożym przed nami.

Byli wśród nich ludzie tacy jak ten człowiek. Znali Boga. Ich doktryna była błędna, ich głowa była w błędzie, ale ich serce było właściwe.

U wielu z nas jest odwrotnie: nasza głowa jest właściwa, ale nasze serce jest niewłaściwe, ponieważ nie potrafimy żyć w zgodzie z drugim człowiekiem.

Chcemy bardziej być rozumiani, niż rozumieć.

Zamiast zastanowić się: „Dlaczego on ma ze mną problem?”, człowiek, który uważa siebie za kogoś, pyta: „Dlaczego, do licha, on nie potrafi mnie zrozumieć? Dlaczego nie rozumie mojego stanowiska?”

To jest cecha człowieka, który uważa siebie za kogoś.

Natomiast człowiek, który uważa siebie za nikogo, mówi: „Być może w jakiś sposób sprawiam mu trudność. Panie, pomóż mi to zobaczyć. Nie żądam, żeby on mnie rozumiał”.

Myślimy, że jesteśmy duchowi, chociaż nie jesteśmy skruszeni.

Dlaczego o tym mówię? Ponieważ naprawdę zbliżamy się do czasów ostatecznych. Chrystus wkrótce przyjdzie.

Nie mamy już czasu, żeby pozwalać diabłu nas zwodzić.

Musimy mieć szeroko otwarte oczy i zobaczyć te dziedziny, w których diabeł ograbił nas z naszego dziedzictwa w Chrystusie.

Moi drodzy bracia i siostry, nie myślcie, że kochacie Boga, jeśli nie jesteście skruszeni.

Nie myślcie, że kochacie Boga, jeśli bardziej pragniecie być rozumiani, niż sami rozumieć innych.

Nie. Nie kochacie Go.

Nie myślcie, że jesteście duchowi tylko z powodu zewnętrznych rzeczy, jeśli brakuje wam współczucia potrzebnego, by zrozumieć drugiego człowieka.

Kiedy nie jesteśmy skruszeni, zawsze próbujemy się usprawiedliwiać.

Ktoś przychodzi, żeby cię skorygować albo zwrócić ci na coś uwagę, a ty natychmiast masz odpowiedź: „Nie, nie, bracie. To wyglądało tak…”

Wiecie, co Jezus powiedział o ludziach, którzy sami siebie usprawiedliwiają? To jest zwyczaj Adama.

Jezus powiedział do faryzeuszy w Ewangelii Łukasza 16:15 — chcę, żebyście tego posłuchali. W wersecie 14 czytamy, że faryzeusze szydzili z Jezusa. A On powiedział: „Wy jesteście tymi, którzy usprawiedliwiają samych siebie przed ludźmi”.

Chcę was dziś rano zapytać w imieniu Jezusa: czy jest wśród nas ktokolwiek — ty albo ja — komu Jezus mógłby spojrzeć prosto w oczy i powiedzieć: „Kiedy ktoś cię koryguje, próbujesz usprawiedliwiać samego siebie przed innymi”.

Kiedy ktoś zwraca ci na coś uwagę, nawet jeśli czyni to starszy brat, próbujesz się usprawiedliwić.

A takie samousprawiedliwianie — przeczytajcie dalszą część wersetu — może robić wrażenie na ludziach, ale jest obrzydliwością przed Bogiem.

Jest obrzydliwością przed Bogiem. Czy wiecie, że usprawiedliwianie samego siebie jest obrzydliwością przed Bogiem?

Sprawdziłem kiedyś, gdzie w Starym Testamencie pojawia się słowo „obrzydliwość”, zwłaszcza — jak sądzę — w przekładzie King James Version. To bardzo interesujące. Mam wam powiedzieć?

W Starym Testamencie, w Księdze Powtórzonego Prawa, Pan powiedział Izraelitom: „Kiedy jesteście na pustyni, nie ma tam toalet. Musicie wyjść poza obóz, wziąć łopatę, wykopać dół, a kiedy już załatwicie swoją potrzebę fizjologiczną, macie to zasypać ziemią. W przeciwnym razie jest to obrzydliwością przed Bogiem”.

Rozumiecie? Czym więc jest twoje usprawiedliwianie samego siebie? Współczesnym językiem: niespłukaną toaletą. Proszę, nie pokazujcie już nikomu niespłukanej toalety.

Kiedy ktoś cię koryguje, dopuść możliwość, że możesz być w stu procentach w błędzie — nie w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach, ale w stu procentach.

Kiedy natomiast próbujesz dowieść, że masz w stu procentach rację, przypomina to niespłukaną toaletę, do której dokładasz jeszcze więcej nieczystości. Za każdym razem, kiedy się usprawiedliwiasz, w tej toalecie przybywa brudu.

Ktoś kiedyś zapytał mnie: „Bracie Zac, dlaczego ciągle używasz słów «śmieci» i «odpadki»?” Odpowiedziałem: „To nie ja użyłem ich pierwszy. Pierwszy użył ich Paweł w Liście do Filipian. Powiedział: «To wszystko są śmieci»”. Ale czy wiecie, jakie słowo znajduje się tam w oryginale? Oznacza właśnie to, co znajduje się w tej niespłukanej toalecie.

Bądźcie wdzięczni, że nie używam tego słowa. Takie właśnie jest jego pierwotne znaczenie. To właśnie mam na myśli, mówiąc „śmieci”. I to właśnie Paweł ma na myśli, kiedy mówi o śmieciach. Bierze najbardziej cuchnącą, odrażającą rzecz, jaką możecie sobie wyobrazić, i mówi: „Wszystko poza Chrystusem jest śmieciem”.

Tak właśnie jest. Kiedy zobaczysz wszystko poza Chrystusem jako śmieci — także uznanie ludzi — nigdy nie będziesz go szukał.

Nie będziesz też próbował usprawiedliwiać siebie przed innymi.

Człowiek skruszony nie próbuje się przed nikim usprawiedliwiać, ponieważ widzi, że takie usprawiedliwianie siebie jest jak wystawianie komuś przed oczy niespłukanej toalety. Chcę tego nienawidzić, jeśli jest to obrzydliwością przed Bogiem. Jezus powiedział, że jest to obrzydliwością przed Bogiem.

Jest czymś odrażającym. Czasami King James Version oddaje to lepiej: „Obrzydliwość w oczach Boga”. Co takiego? Właśnie usprawiedliwianie samego siebie przed ludźmi. Tak, to jest znak.

To niechęć do przyjmowania napomnienia. To oznaka człowieka, który nie chce osądzać samego siebie, ponieważ uważa, że ma rację.

Tacy ludzie bardzo szybko stają się również zazdrośni o innych.

Są zazdrośni, jeśli nie otrzymują wyróżnienia.

Bracie, siostro, czy zauważasz u siebie zazdrość, kiedy nie otrzymujesz jakiejś szczególnej pozycji? To dlatego, że usprawiedliwiasz samego siebie. Bóg nie udzielił ci łaski. Twoja twarz nie jest w prochu.

Kto czuje się urażony, kiedy nie otrzymuje szczególnego miejsca w Kościele? Ten, kto uważa siebie za kogoś. „Aha, tamten człowiek dostał wyróżnienie, a ja nie. Przecież ja też jestem tutaj kimś”. Czy tak się czujesz? Jeżeli niektórzy bracia zostają poproszeni, aby podzielić się Słowem, a ty nie zostałeś poproszony, i coś zaczyna się w tobie burzyć — to jest niespłukana toaleta.

Jakie jest napomnienie dla ciebie? Spuść wodę, bracie. Spuść ją. Pozbądź się tego. Nie zostawiaj tego w sobie, żeby na każdej kolejnej konferencji gromadziło się coraz więcej odoru. Czy uważasz siebie za bardzo ważnego? To jest jeden z głównych powodów, dla których namaszczenie odchodzi, a ty nawet nie zauważasz, że odeszło.

Inni to widzą, ale ty sam tego nie widzisz. Kiedy Jezus rozpoczął Kazanie na Górze słowami: „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie”, przyszedł na ziemię właśnie po to, aby dać nam Królestwo Niebieskie.

I powiedział, że istnieje tylko jeden rodzaj człowieka, który może je otrzymać: człowiek ubogi w duchu.

Jakie jest najważniejsze wymaganie dla społeczności między wierzącymi?

Gdybym zapytał was, jaki jest najważniejszy warunek społeczności między dwoma braćmi, powiedzielibyśmy zapewne: „Chodzenie w światłości”. Ale wtedy jeden z braci może powiedzieć: „Problem w tym, że on nie chodzi w światłości. Ja chodzę w światłości, ale on nie”.

I co wtedy? Dobrze, spróbujmy czegoś innego. Powiedzmy: miłość.

A ten brat odpowie: „Ja mam miłość. On jej nie ma”. Co wtedy?

Albo powiecie: pokora. A on odpowie: „Ja jestem pokorny. Tylko on nie jest pokorny”. Dokąd nas to prowadzi? Świętość? „Ja jestem święty. On nie”. I zerwana społeczność pozostaje. Ale kiedy dochodzimy do ubóstwa w duchu, sytuacja wygląda inaczej. Jeżeli człowiek mówi: „Ja jestem ubogi w duchu, ale on nie”, to tym samym dowodzi, że sam nie jest ubogi w duchu. Dlaczego? Ponieważ człowiek ubogi w duchu jest świadomy własnej potrzeby.

To jest znak człowieka ubogiego w duchu. Nie jest zajęty potrzebami innych. Jest świadomy własnej potrzeby. „Panie, to ja jestem potrzebującym człowiekiem”.

Jego twarz jest w prochu. Jeśli przeczytacie Księgę Hioba, znajdziecie tam klasyczny przykład tej prawdy. Hiob i jego trzej przyjaciele-kaznodzieje.

Mówią mu: „Właśnie dlatego Bóg cię karze. Dlatego chorujesz. Dlatego twoje dzieci umarły. Musiały popełnić jakiś ukryty grzech”.

A za każdym razem Hiob odpowiada: „Nie, nie, nie. To nie tak. Wy nie wiecie. Robiłem to i tamto. Troszczyłem się o wdowy. Nie uczyniłem pieniędzy swoim bogiem. Nawet nie patrzyłem pożądliwie na kobiety”.

I tak bez końca. Przypomina mi to niektórych braci. Czasem mąż i żona mają problem i inni próbują ich pojednać. Wygląda to jak Księga Hioba.

Jedna strona ma odpowiedź. Druga strona ma odpowiedź. I tak bez końca. Był jeszcze młody człowiek imieniem Elihu. Był lepszy od pozostałych. Powiedział kilka dobrych rzeczy. Ale on również nie potrafił rozwiązać problemu Hioba. Wtedy Bóg powiedział: „Teraz Ja przemówię. Wszyscy wy, kaznodzieje, zamilknijcie. Pozwólcie Mi mówić”.

I co mówi Bóg? Czy mówi: „Zobacz, jaki jestem święty”? Nie.

Ani jednego słowa o swojej świętości. Pyta Hioba: „Hiobie, gdzie byłeś, kiedy stwarzałem wszechświat? Gdzie byłeś?” „Powiedz Mi, czy potrafisz zrobić z aligatora swoje domowe zwierzę?” Takie pytania Bóg zadawał Hiobowi. „Czy wiesz, skąd bierze się śnieg? Czy potrafisz go stworzyć?”

Ani słowa o świętości. Ani słowa o grzechu. My próbujemy przekonywać ludzi o grzechu. Tamci kaznodzieje próbowali przekonać Hioba o jego grzechu. Nie, nie, nie. Bóg ma inną drogę.

Jego drogi są tak bardzo różne od dróg człowieka. Im lepiej poznajecie Boga — jeśli czytacie Pismo — tym wyraźniej widzicie, że Jego drogi są inne. Hiob słucha tego wszystkiego. Ani jednego słowa o jego grzechu. Wszystko dotyczy wielkości Boga. I za każdym razem, gdy Bóg mówi, Hiob staje się coraz mniejszy, mniejszy i mniejszy.

Wreszcie w 40. rozdziale mówi: „Panie, jestem nikim”. Właśnie to powiedział. „Jestem nikim”. Bóg mógł wtedy powiedzieć: „Wreszcie osiągnąłem w Hiobie to, co chciałem osiągnąć. Doprowadziłem go do miejsca, w którym stał się nikim”.

Spójrzcie na ten werset. To jest końcowy rezultat działania Boga w życiu Hioba. Bóg jest pełen współczucia. Tego, czego nie potrafili osiągnąć ci kaznodzieje, dokonał sam Bóg. W Księdze Hioba 40:4, po wysłuchaniu Boga mówiącego o swojej wielkości, Hiob mówi: „Jestem niczym. Kładę rękę na swoich ustach. Raz mówiłem, ale już nie odpowiem. Nie będę się więcej usprawiedliwiał”.

Kiedy Bóg doprowadzi cię do miejsca, w którym powiesz: „Panie, jestem niczym. Kładę rękę na swoich ustach. Nie mam żadnej odpowiedzi. Niczego więcej nie dodam”, wtedy odniósł sukces. W pierwszym rozdziale Hiob był człowiekiem doskonałym — doskonałym według światła, które posiadał. Miał tak wiele dobrych cech. Nigdy pożądliwie nie patrzył na kobiety, i to jeszcze zanim została spisana Biblia. Czy nie sądzicie, że pod tym względem przewyższa milion razy wielu współczesnych wierzących?

Pomagał biednym. Nie uczynił pieniędzy swoim bogiem. Miał wszystkie te dobre cechy. Ale jednej rzeczy Hiobowi brakowało. Był dumny ze swojej sprawiedliwości. I wierzę, że to samo jest problemem wielu z nas. Słyszeliśmy o zwycięstwie nad grzechem. Doświadczyliśmy w swoim życiu pewnego zwycięstwa. Mamy wiele dobrych cech. Ale jesteśmy z nich całkiem dumni. Dowodem jest to, że czujemy się urażeni, kiedy nie otrzymujemy wyróżnienia, i usprawiedliwiamy się, kiedy ktoś nas koryguje.

Bóg musi wykonać w tobie takie dzieło, jakie wykonał w Hiobie. Być może jesteś wspaniałym bratem, wspaniałą siostrą — tak jak Hiob w pierwszym rozdziale. Ale w pierwszym rozdziale Hiob nie był człowiekiem skruszonym. Dopiero pod koniec księgi staje się człowiekiem złamanym.

W 42. rozdziale, w wersecie 6, mówi: „O Panie, pokutuję w prochu i popiele”. Położył usta w prochu i powiedział: „Jestem nikim. Od tej chwili będę żył przed Tobą w pokucie, pokucie, pokucie i pokucie”.

A Bóg powiedział później: „Mój sługa Hiob powiedział to, co słuszne”.

Czy Pan może powiedzieć to samo o tobie? „Mój sługa, brat taki a taki, moja służebnica, siostra taka a taka, powiedzieli to, co słuszne”.

A co jest słuszne?

„Jestem niczym.

Jestem nikim.

Nie będę już otwierał ust, żeby się usprawiedliwiać.

Od tej chwili będę żył z twarzą w prochu i popiele, w codziennej pokucie i skruszeniu”. Tego właśnie szuka Bóg.

Jakich ludzi powinien mieć Kościół? Na zakończenie chcę się z wami podzielić jeszcze jedną rzeczą. Ewangelia Łukasza 15. Od wersetu 3 do 7.

To dobrze znana historia. Ale w wielu z tych historii czasami skupiamy się na niewłaściwej osobie. Weźmy przypowieść o synu marnotrawnym. Musimy nauczyć się czegoś także o starszym synu. Większość kazań mówi o synu marnotrawnym. A przecież powinniśmy również skoncentrować się na ojcu. W przypowieści o zgubionej monecie powinniśmy zwrócić uwagę na współczucie i gorliwość kobiety, która usilnie szuka monety. Powinniśmy też zadać sobie pytanie, dlaczego ta moneta w ogóle się zgubiła. Kobieta jest tam obrazem Kościoła, który przez własną niedbałość traci ludzi. W przypowieści o owcy pasterzem jest Jezus. Widzimy tutaj także działanie Ducha Świętego w Kościele. Kościół, który nie reaguje na Ducha Świętego, staje się niedbały i traci monety, które powierzył mu Bóg.

Tutaj natomiast Jezus jest pasterzem. Jest zgubiona owca, a Jezus idzie, odnajduje ją i przynosi ją do Kościoła.

Jak Jezus opisuje Kościół? Przeczytajcie uważnie werset 7: „Dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty”. To jest Kościół. Pytasz Pana: „Panie, jaka jest Twoja definicja Kościoła?” Sprawiedliwi ludzie, którzy nie potrzebują pokuty.

Powiecie: „Jak to możliwe? Czy naprawdę istnieją na świecie ludzie, którzy nie potrzebują pokuty?” Tak. Ponieważ pokutują każdego dnia.

Nie tylko raz dziennie. Pokutują wiele razy w ciągu dnia, ponieważ Bóg daje im światło dotyczące ich samych. Ja wiele razy w ciągu dnia otrzymuję światło dotyczące samego siebie. Otrzymałem takie światło nawet dzisiaj. I nie dzieje się to tylko podczas kazań. Najczęściej otrzymuję światło wtedy, gdy nikt nie głosi. Kiedy idę ulicą. Kiedy budzę się rano. Kiedy robię coś zupełnie innego. Nagle, niespodziewanie, otrzymuję światło dotyczące jakiejś rzeczy we mnie.

Mówiłem wam, że czasem patrzyłem na twarze pobożnych, pokornych ludzi i otrzymywałem światło dotyczące samego siebie, chociaż oni nawet nie otworzyli ust. I natychmiast pokutowałem. Chcę należeć do Kościoła składającego się ze sprawiedliwych ludzi, którzy nie potrzebują pokuty dlatego, że nieustannie pokutują. To właśnie czyni cię częścią Kościoła. Nie to, że zrozumiałeś Nowe Przymierze.

Nie to, że znasz wszystkie doktryny, dary Ducha Świętego i wszystkie związane z nimi wyjaśnienia. To wszystko jest dobre, bracie. Ale wszystko to jest bezużyteczne, jeśli nie ma fundamentu skruszenia i pokuty.

„Błogosławieni ubodzy w duchu”.

Ubodzy w duchu to ci, którzy stale są świadomi własnej potrzeby.

I właśnie takich ludzi lubię słuchać, kiedy przemawiają. Jest w nich pewien duch, który błogosławi moje serce. Nie muszą mówić mądrych rzeczy ani opowiadać pięknych historii. Ale kiedy ich słucham, wyczuwam: „To jest człowiek skruszony.

To jest człowiek, który osądza samego siebie. To jest człowiek żyjący w nieustannej pokucie”. Panie, daj mi takich ludzi, których mógłbym słuchać.

Daj nam takich ludzi w Kościele. Daj nam takich starszych braci w Kościele, którzy nie pragną wyróżnienia i nie uważają siebie za kogoś.

Mamy wielu sprawiedliwych braci, którzy uważają siebie za kogoś. Tak jak Hiob w pierwszym rozdziale. Chcę zaprosić was wszystkich, abyście wyruszyli w drogę prowadzącą do tego, by stać się jak Hiob w rozdziale 42. Nie zatrzymujcie się na Hiobie z rozdziału 1. „Doskonały i prawy człowiek, który odwraca się od zła i boi się Boga”. Być może tak właśnie dzisiaj myślisz o sobie. Właściwie wychowałeś dzieci. Hiob każdego dnia gromadził całą dziesiątkę swoich dzieci, modlił się z nimi, prowadził rodzinne modlitwy.

Nie pożądał kobiet.

Nie czcił złota.

Miał wszystkie te rzeczy. I ty również możesz mieć w głowie całą listę swoich zalet. Ale brakuje jednej najważniejszej rzeczy: skruszenia.

Niech Pan przeprowadzi was przez to doświadczenie.

Kaznodzieje wam nie pomogą.

Możecie mieć trzech kaznodziejów — Elifaza, Bildada i Sofara — a nawet Elihu.

Musicie spotkać się z Bogiem.

Bóg musi powiedzieć wam:

„Gdzie byłeś, kiedy stwarzałem wszechświat?

Czy potrafisz stworzyć aligatora tak jak Ja? Ty, który uważasz siebie za tak potężnego i wielkiego sługę Bożego — czy potrafisz stworzyć coś tak małego jak śnieg?

Ja zatrzymałem morze ziarnkami piasku. Ziarnkami piasku! Zatrzymuję potężne fale. Czy ty to potrafisz?” A Hiob staje się coraz mniejszy.

Wielokrotnie zachęcałem ludzi: wyjdźcie kiedyś nocą na zewnątrz, popatrzcie na gwiazdy i zobaczcie, jak wielki jest Bóg — i jak bardzo wy jesteście nikim.

Sam robię to często. Mówię: „Panie, myślę o tym potężnym wszechświecie. Nawet jeśli go nie widzę, rozmyślam o nim.

Ten olbrzymi wszechświat. A w nim mała drobinka zwana Ziemią. A na tej drobince, którą jest Ziemia, znajduje się jeszcze mniejsza drobinka — ja.

A mimo to myślę, że jestem przedstawicielem Boga, że jestem jakimś wielkim przywódcą”. Włóż usta w proch, bracie. To właśnie powiedział mi Bóg. „Trzymaj usta w prochu przez cały czas”. Chcę żyć w tym miejscu przez wszystkie moje dni. Nie możesz upaść, kiedy już leżysz na ziemi.

Nie możesz upaść. Właśnie w ten sposób Pan zachowuje cię od upadku. Jeśli stoisz — możesz upaść. Nawet jeśli siedzisz — możesz upaść. Ale jak możesz upaść, kiedy leżysz płasko na ziemi z ustami w prochu?

On jest w stanie zachować nas od upadku, ponieważ nasze usta są w prochu.

Nie da się już niżej upaść.

Niech Bóg nam pomoże.

Zac Poonen

Ojcze Niebieski, prosimy Cię, abyś zastosował w naszym życiu to, co usłyszeliśmy.

Spraw, abyśmy przez wszystkie nasze dni chodzili przed Tobą w pokorze i nieustannej pokucie.

Niech Twoje imię będzie uwielbione przez nasze życie.

Spraw, abyśmy byli jak Hiob w rozdziale 42, a nie jak Hiob w rozdziale 1.

Pomóż każdemu z nas.

W imieniu Jezusa.

Amen.