Nauka zaufania Bogu na pustyni - Vaneetha Risner

Gdzie uczymy się ufać Bogu?

Często zakładamy, że będziemy ufać Bogu, jeśli wybawi nas w jakiś niezwykły sposób — jak wtedy, gdy rozdzielił Morze Czerwone. Jeśli Bóg uleczy nas z nieuleczalnej choroby, naprawi trudną relację albo w cudowny sposób zaspokoi nasze potrzeby, jesteśmy przekonani, że takie wydarzenie raz na zawsze umocni naszą wiarę. Będziemy wiedzieć, że oddajemy cześć Bogu, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych — Bogu, który wskrzesza umarłych i panuje nad całym wszechświatem.

Pismo Święte przedstawia jednak inną historię.

Izraelici, wychodząc z Egiptu, byli świadkami jednych z największych cudów opisanych w Biblii, a jednak cuda te nie wzbudziły w nich trwałego zaufania. Ich wiara kształtowała się dopiero na pustyni, w zwyczajnym, codziennym doświadczeniu zależności od Boga. To właśnie tam odkrywali, że Bóg jest wierny wszystkim swoim obietnicom.

Cuda nie wzbudziły zaufania

Pokolenie, które wyszło z Egiptu, widziało zapierające dech w piersiach przejawy Bożej mocy. Patrzyło, jak Bóg ich oszczędzał, podczas gdy na Egipcjan spadała plaga za plagą. Opuścili kraj, w którym byli niewolnikami, zabierając ze sobą ogromne bogactwa. Uwięzieni między armią faraona a Morzem Czerwonym, zobaczyli, jak Bóg rozdziela wody, aby mogli przejść po suchym dnie, podczas gdy najpotężniejsza armia ówczesnego świata została pochłonięta przez morze.

Gdyby samo oglądanie cudów wystarczało do zbudowania niezachwianej wiary, to właśnie to pokolenie powinno było ufać Bogu bez najmniejszego wahania. Tymczasem na każdym kroku narzekali. Pytali, czy Bóg naprawdę ich kocha. Zastanawiali się, w jaki sposób zatroszczy się o ich potrzeby. Widzieli już, jak torował im drogę tam, gdzie sytuacja wydawała się beznadziejna, a mimo to każda kolejna przeszkoda stawała się dla nich kolejnym powodem, by w Niego wątpić. Chcieli najpierw zobaczyć, jak Bóg działa, a dopiero potem uwierzyć, że można Mu zaufać.

Nawet na pustyni Bóg wiernie się o nich troszczył. Karmił ich manną z nieba. Wyprowadził dla nich wodę ze skały. Za dnia prowadził ich w słupie obłoku, a nocą w słupie ognia, tak że zawsze wiedzieli, iż jest z nimi. Z czasem jednak te przejawy Jego miłosierdzia stały się dla nich czymś zwyczajnym. Zamiast widzieć w nich dowody Bożej wierności, ludzie skupiali się na tym, czego wciąż im brakowało.

Kiedy dotarli do granic Ziemi Obiecanej, Bóg nakazał im wziąć w posiadanie ziemię, którą im obiecał, dlatego wysłali przed sobą zwiadowców. Ci wrócili, opowiadając o Anakitach — olbrzymach — oraz o potężnie obwarowanych miastach. I po raz kolejny lud zwątpił w Boga. Oskarżyli Go nawet o to, że wyprowadził ich z Egiptu dlatego, że ich nienawidził i chciał ich zgładzić. Zamiast zaufać Bogu, który już wcześniej dokonał rzeczy niemożliwych, odmówili wejścia do tej ziemi.

Później Mojżesz przypomniał następnemu pokoleniu słowa ich rodziców:

„Nie chcieliście jednak pójść i zbuntowaliście się przeciwko nakazowi PANA, waszego Boga. Szemraliście w swoich namiotach i mówiliście: «PAN nas nienawidzi. Dlatego wyprowadził nas z ziemi Egiptu, aby wydać nas w ręce Amorytów i zgładzić»” (Księga Powtórzonego Prawa 1:26–27).

To oskarżenie odsłania istotę ich niewiary. Trudności interpretowali jako dowód na to, że Bóg ich nienawidzi. Każde opóźnienie, każda niezaspokojona potrzeba i każda przeciwność stawały się dla nich powodem, by podawać w wątpliwość Jego zamiary wobec nich.

Bóg, którego nie rozumieli

Mojżesz przypomniał im jednak:

„PAN, wasz Bóg, który idzie przed wami, sam będzie walczył za was, tak jak uczynił to dla was w Egipcie na waszych oczach. Widzieliście też na pustyni, jak PAN, wasz Bóg, niósł was niczym ojciec niosący swojego syna — przez całą drogę, którą przeszliście, aż dotarliście na to miejsce” (Księga Powtórzonego Prawa 1:30–31).

Oni mówili, że Bóg ich nienawidzi. Mojżesz mówił, że Bóg ich niósł. Jak ojciec, który niesie własnego syna.

Pokolenie, które wyszło z Egiptu, nie wątpiło w Bożą moc. Wątpiło w Jego serce. Każda trudność utwierdzała ich w przekonaniu, że Bogu już na nich nie zależy, mimo że dzień po dniu nie przestawał zaspokajać ich potrzeb.

Byli spragnieni, ale nie zostali opuszczeni. Nie wiedzieli, skąd weźmie się ich następny posiłek, ale Bóg wiernie ich karmił. Nie wiedzieli, dokąd zmierzają, lecz Bóg ani na chwilę nie przestał ich prowadzić. Daleki od tego, by ich porzucić, niósł ich przez pustynię.

Pokolenie, które nauczyło się ufać

Drugie pokolenie nauczyło się to dostrzegać. Wielu z nich nigdy nie widziało plag egipskich ani nie przeszło przez Morze Czerwone. Znali za to czterdzieści lat codziennej Bożej wierności. Każdego ranka pojawiała się manna. Każdego dnia obłok przypominał im, że Bóg jest z nimi. Ilekroć potrzebowali wody, Bóg im ją dawał. Ich ubrania się nie zużywały. Ich obuwie się nie niszczyło. Nie brakowało im niczego, czego naprawdę potrzebowali.

Pustynia nauczyła ich czegoś, czego ich rodzice nigdy się nie nauczyli: Bogu można ufać.

Kiedy Jozue ponownie poprowadził ich ku Ziemi Obiecanej, przeszkody się nie zmieniły. Nadal między nimi a Bożą obietnicą płynęła rzeka. Nadal stały tam obwarowane miasta. Anakici wciąż tam byli. Zmienili się natomiast ludzie.

Zanim wody Jordanu się rozstąpiły, kapłani musieli wejść do rzeki. Posłuchali Boga, zanim zobaczyli cud. Pod Jerychem obchodzili miasto dokładnie tak, jak Bóg im nakazał, a mury runęły przed nimi. A olbrzymi, którzy tak bardzo przerażali ich rodziców? Pismo Święte po prostu stwierdza, że Izrael podbił ich wraz z resztą kraju. Bez szczególnego rozgłosu. Bez paniki i przerażenia. Wszystko, co kiedyś wydawało się tak groźne, zostało pokonane przez samego Boga, a zadaniem Izraelitów było zaufać Mu i być Mu posłusznymi.

Na długo przed przekroczeniem Jordanu to pokolenie nauczyło się już najważniejszej lekcji. Wiedzieli, że Bóg dotrzyma swojego słowa, ponieważ każdego dnia doświadczali Jego wierności.

Gdzie kształtuje się nasza wiara

Często sądzimy, że nasza wiara wzrośnie, jeśli Bóg odpowie na nasze modlitwy dokładnie tak, jak Go prosimy. Wyobrażamy sobie, że gdy tylko otrzymamy wybawienie, za którym tak bardzo tęsknimy, już nigdy więcej nie zwątpimy w Jego dobroć. Jeśli jednak nasza ufność wobec Boga zależy od tego, czy zobaczymy taki rezultat, jakiego oczekujemy, nasza relacja z Nim zaczyna przypominać układ oparty na wymianie. Ufamy Bogu do chwili, gdy pojawi się kolejny poważny problem — a wtedy znów zaczynamy wszystko podawać w wątpliwość.

To jeden z powodów, dla których cierpienie dokonuje w naszym życiu tak głębokiego dzieła. Kiedy życie jest łatwe, możemy polegać na własnych zdolnościach, własnych planach i własnym rozumieniu. Cierpienie jednak odbiera nam te podpory. Uczy nas zależności od Boga, ponieważ nie mamy już dokąd się zwrócić. Wołamy do Niego. Chwytamy się Jego obietnic. Odkrywamy, że Jego obecność naprawdę wystarcza nam na dzisiaj.

Podobnie jak Izrael zaczynamy rozumieć, że Bóg nas niesie. Być może nie mamy tego, co sami byśmy wybrali. Może brakuje nam stabilizacji, niezależności, różnorodności, wygody czy pewności jutra. Nigdy jednak nie zabraknie nam obecności Boga ani niczego, czego rzeczywiście potrzebujemy, aby wypełnić Jego zamiary wobec nas.

Pierwsze pokolenie utożsamiało trudności z opuszczeniem przez Boga. Drugie nauczyło się, że właśnie pośród trudności odkrywa się Jego wierność. Pustynia przemieniła naród byłych niewolników w lud, który ufał Bogu. Nie szli naprzód dlatego, że dokładnie wiedzieli, jak Bóg zadziała. Szli, ponieważ znali Boga, który przez czterdzieści lat ich niósł.

Często pragniemy, aby Bóg jak najszybciej wyprowadził nas z pustyni. Tymczasem to właśnie na pustyni uczy nas Mu ufać. Tam odkrywamy, że Jego obecność wystarcza, Jego zaopatrzenie jest dostateczne, a Jego obietnice są prawdziwe. Uczymy się być posłuszni, zanim zobaczymy rezultat, ponieważ poznaliśmy Tego, który nas prowadzi.

Trwała wiara nie rodzi się wyłącznie wtedy, gdy rozstępuje się morze albo upadają mury. Kształtuje się na pustyni, gdzie dzień po dniu Pan niesie nas tak, jak ojciec niesie swojego syna.

Vaneetha Risner