Dlaczego jestem protestantem, a nie rzymskim katolikiem. Część 1 - Wystarczalność Pisma Świętego - Wes Huff

Chciałem teraz poświęcić trochę czasu na wyjaśnienie, dlaczego jestem protestantem, a konkretnie — dlaczego nie jestem rzymskim katolikiem. Często spotykam się z komentarzami w rodzaju: „Wes, nie mogę uwierzyć, że mimo tak dogłębnego studiowania Pisma Świętego i historii Kościoła nadal pozostajesz protestantem”.

Postanowiłem więc przedstawić powody mojego stanowiska. Najprostsza odpowiedź brzmi: właśnie ze względu na moje studium Pisma Świętego i historii Kościoła jestem protestantem z przekonania. Oczywiście wymaga to szerszego wyjaśnienia. Chcę więc omówić kilka kwestii i wyjaśnić, dlaczego przyjmuję współczesne stanowisko protestanckie, a nie współczesne stanowisko rzymskokatolickie.

Wystarczalność Pisma Świętego

Pierwszą kwestią jest wystarczalność. Kiedy mówimy, że coś jest wystarczające, mamy na myśli, że zarówno ze względu na to, czym jest, jak i ze względu na to, co czyni, w pełni spełnia swój zamierzony cel.

Jeśli zatem mówimy o wystarczalności Pisma Świętego, musimy pamiętać — jak mówiłem już przy innych okazjach — że Pismo jest ontologicznie wyjątkowe. Chociaż ma zarówno Boskich, jak i ludzkich autorów, pozostaje mową Boga. Nic, co posiadamy jako normę, nie jest podobne do Pisma. Pismo nie ma również sobie równych pod względem autorytetu. Żadna inna posiadana przez nas norma nie pełni takiej funkcji.

Pismo jest wyjątkowe zarówno ze względu na to, czym jest, jak i na to, co czyni. Ta wyjątkowość stanowi podstawę jego wystarczalności. Zamiarem Pisma jest przekazanie Ciału Chrystusa podstawowej i nieomylnej normy wiary oraz życia. Kiedy Pismo jest prawidłowo rozumiane, z uwzględnieniem kontekstu i zasad egzegezy, skutecznie przekazuje to, co miało przekazać.

Nie wyklucza to możliwości niezrozumienia lub błędnej interpretacji. Nawet kiedy Bóg przemawiał bezpośrednio przez proroków do mieszkańców Izraela albo otaczających go narodów, ludzie nadal mogli niewłaściwie rozumieć, wypaczać lub błędnie stosować prorockie słowa, mimo że były one niemal bezpośrednim Bożym dyktandem.

Bóg przemawiał bezpośrednio do proroka. Mieliśmy do czynienia z Boskim i nieomylnym objawieniem, ponieważ to Bóg przekazywał te słowa. Nie oznaczało to jednak, że każdy, kto je usłyszał, będzie je doskonale stosował.

Pismo jest wystarczające ze względu na swoje Boskie pochodzenie. Nie oznacza to, że nie będzie ludzi różniących się w poglądach na temat jego znaczenia i właściwego sposobu rozumienia. Właśnie dlatego sztuka interpretacji oraz studiowanie języków oryginalnych odgrywały tak istotną rolę w całej historii chrześcijaństwa.

Naszym celem jest — jak powiedział Anzelm z Canterbury — „wiara poszukująca zrozumienia”, ponieważ my jesteśmy omylni, a Bóg nie. To nie Bóg ponosi winę za to, że my, jako omylni ludzie, rozumiemy Jego nieomylne słowa niedoskonale lub błędnie. Nie wynika z tego również, że ze względu na Boskie pochodzenie Pismo nie jest zdolne właściwie się komunikować bez pomocy nieomylnego interpretatora.

Luter i pozostali reformatorzy nauczali, że jedynie Biblia jest najwyższym autorytetem w dziedzinie chrześcijańskiej wiary i praktyki. Kościół rzymskokatolicki odpowiedział na Soborze Trydenckim, potwierdzając, że prawda i zasada zbawienia zawierają się zarówno w spisanym Piśmie Świętym, jak i w niespisanych tradycjach otrzymanych od apostołów. Rzymscy katolicy posługują się zatem dwoma źródłami autorytetu: Pismem i Tradycją.

Co ważne, protestancka zasada sola Scriptura nie odrzuca wszelkich innych autorytetów. Kościoły protestanckie uznają autorytet tradycji kościelnej, ale przypisują jej charakter służebny, a nie nadrzędny czy nauczycielski. Jest to istotne rozróżnienie: autorytet Kościoła ma służyć, a nie panować.

Tradycja jest ceniona, kiedy opiera się na Piśmie, i może być otaczana szacunkiem ze względu na swoje historyczne znaczenie, jednak ostatecznie pozostaje podporządkowana Pismu. Dla protestantów Tradycja ma głos i prawo głosu, ale Pismo ma prawo weta.

To rozróżnienie między najwyższym autorytetem Pisma a drugorzędną rolą Tradycji stanowi zasadniczą różnicę między stanowiskiem protestanckim a rzymskokatolickim modelem dwóch źródeł autorytetu.

Wierzę, że Pismo jest wystarczające, aby skutecznie przekazać prawdę. Ani Tradycja, ani osobiste doświadczenie nie posiadają takiego samego Boskiego autorytetu. W tym znaczeniu Pismo jest wystarczające.