„On cię kocha”: Motywacja chrześcijanina | Paul Washer – Obywatelstwo niebiańskie, część 1

To dla mnie wielki przywilej, że mogę być dziś wieczorem tutaj z wami.

I mam do was pytanie. Po co przyszliście tu dziś wieczorem? Czego spodziewaliście się tutaj znaleźć? Każdy z nas rozpaczliwie potrzebuje Boga. A tego, czego potrzebujecie, żaden człowiek nie może wam dać.

Jeśli przyszliście tu dziś wieczorem z jakąś potrzebą, wołanie waszego serca powinno wznieść się do Boga:

„Panie, pomóż mi i pomóż temu biednemu człowiekowi, który właśnie do mnie głosi”.

Bo właśnie tym jesteśmy. Nie ma wielkich mężów Bożych.

Są tylko mali i słabi mężowie Boży, którzy należą do wielkiego i wspaniałego Boga.

Jeśli jesteś dziś wieczorem tutaj jako chrześcijanin, masz taką samą możliwość posiadania relacji z Bogiem jak każdy kaznodzieja, który stanąłby tutaj za kazalnicą i do ciebie przemawiał.

A ten Bóg pragnie cię słuchać. Twoją największą potrzebą jest poznawać Go osobiście; poznawać Go przez Pismo, Jego Słowo, i poznawać Go przez osobistą społeczność z Nim w modlitwie.

Dlatego bez względu na to, co usłyszycie dziś wieczorem, nie przyniesie wam to wielkiego pożytku, jeśli później nie zwrócicie się do Niego i nie pójdziecie do Jego Słowa.

I właśnie to spróbujemy dziś wspólnie zrobić.

Zapraszam was więc do modlitwy. Zbliżam się do Ciebie w imieniu Twojego Syna. Błagam Cię: pomóż nam. Tak wiele jest słów, a tak mało mocy. Wszystko, co mam, to kilka chlebów i parę ryb.

A to nawet w najmniejszym stopniu nie wystarcza, aby nakarmić ten tłum. Ojcze, wiem, że mnie słyszysz. Błagam Cię. Pomóż nam być lepszym ludem dla Twojego Syna. Pomóż nam być bardziej oddanymi Twojemu Synowi. Ojcze, pomóż Twojemu ludowi wzrastać i dojrzewać. Ojcze, prosimy Cię, nie pozwól, aby był to po prostu kolejny zwyczajny wieczór. Ojcze, nie wskazuję na siebie i nie mówię: „Uczyń to dla mnie”. Nie mogę nawet wskazać na to zgromadzenie i powiedzieć: „Uczyń to dla nich”. Ojcze, proszę Cię, spójrz po swojej prawicy. Spójrz w oblicze swojego Syna i proszę Cię: uczyń to dla Niego. Uczyń to dla Niego.

List do Rzymian, rozdział 12, wersety 1 i 2: „Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, jako waszą rozumną służbę. A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieniajcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga”.

To jeden z najważniejszych fragmentów Biblii, jeśli chodzi o prowadzenie chrześcijańskiego życia, które podoba się Bogu.

Jeśli jesteście tu dziś wieczorem, prawdopodobnie dlatego, że naprawdę jesteście chrześcijanami.

A jeśli naprawdę jesteście chrześcijanami, zmagacie się.

Zmagacie się nie tylko z grzechem i wątpliwościami, lecz także z własnymi pragnieniami, z tym, co rozpala wasze serce i co kochacie.

Czasem wydaje się, że to niekończący się cykl: zimno, gorąco, zimno, gorąco. Większość z nas wie znacznie więcej, niż rzeczywiście potrafi wprowadzić w życie.

Ubolewamy nad brakiem gorliwości. Nad tym, jak słabi jesteśmy wobec pokusy. Czujemy się tak bezsilni. Tak łatwo dajemy się rozproszyć.

Patrzymy na wielkich chrześcijan z przeszłości, na wielkich teologów, na męczenników, a potem patrzymy na siebie.

I widzimy różnicę. Jak on mógł tak żyć? Jak mógł być niczym piec nieustannie płonący dla Chrystusa? Patrzymy na nich, a później na samych siebie.

I pytamy: „Co jest ze mną nie tak? Dlaczego nie płonę bardziej dla Pana? Dlaczego ulegam najmniejszej pokusie? Dlaczego mam tak wielką pasję do rzeczy tego świata, skoro wiem, że ten świat przeminie?”

Przez lata zrozumiałem, że właśnie to jest ciężarem większości wierzących. Musimy więc zadać pytanie: skąd bierze się prawdziwa gorliwość? Dlaczego niektórzy tak płoną dla Jezusa?

Kiedy zaczynamy studiować teologię, znajdujemy odpowiedzi na część naszych pytań.

Najpierw uczymy się, że wszyscy jesteśmy upadłymi dziećmi Adama i Ewy. Wszyscy pochodzimy z tego samego skażonego korzenia. Dlaczego więc niektórzy chrześcijanie są tak oddani?

Następnie studiujemy naukę o odrodzeniu, o narodzeniu na nowo. I uświadamiamy sobie, że Bóg nie ma względu na osobę. Każde z Jego dzieci rodzi się na nowo przez Ducha Bożego. Ich kamienne serce zostaje usunięte i zastąpione sercem z ciała, zdolnym odpowiedzieć na miłość Boga. To rzeczywistość.

Dlaczego więc patrzymy na niektórych chrześcijan i mamy wrażenie, że w życiu chrześcijańskim znacznie nas przewyższają? Czytamy biografie misjonarzy i zachwycamy się ich oddaniem. Patrzymy na życie męczenników i zdumiewamy się, że potrafili porzucić wszystko, co mieli na tym świecie, a nawet cierpieć dla Chrystusa. Potem patrzymy na siebie i uświadamiamy sobie, że sami nie potrafimy nawet wstać rano wystarczająco wcześnie, żeby przeczytać Biblię.

Co wtedy robimy? Czasami w desperacji jedziemy na konferencję albo czekamy na przebudzenie. Mamy nadzieję, że coś się wydarzy. Słuchamy kazania — pełnego ognia, żywego, poruszającego — i zaczynamy się ekscytować. Mówimy sobie: „Jest nadzieja. Może tym razem coś mnie zmieni”. Potem przychodzi uwielbienie, muzyka. Wszystko jest tak potężne, tak przyjemne, i znowu napełnia nas nadzieja. „Może teraz to mnie zmieni”. A potem wyjeżdżamy z konferencji i stopniowo opadamy z sił jak nakręcane ołowiane żołnierzyki.

Cała moc, cała radość, wszystko znika. I zostajemy jeszcze bardziej rozgoryczeni niż wcześniej. Co możemy z tym zrobić? Zanim jednak przyjrzymy się odpowiedzi, chcę powiedzieć jeszcze jedną rzecz.

Wiem, że niektórzy z was całkowicie utożsamiają się z tym, co właśnie powiedziałem. Ja sam czasami również się z tym utożsamiam. Pamiętajcie: nie ma wielkich mężów Bożych. Ale zanim przyjrzymy się rozwiązaniu, chcę powiedzieć jeszcze o czymś.

Czy czujecie to, co opisuję? Czy chcecie być kimś więcej niż jesteście teraz? Czy chcecie być bardziej święci? I czy smucicie się, że tacy nie jesteście? Czy chcecie być bardziej oddani Panu? I czy ubolewacie nad tym, że nie jesteście? Czy chcecie być bardziej posłuszni? A jednocześnie smucicie się, że tacy nie jesteście? Co jako kaznodzieja powinienem wam powiedzieć? Czego się spodziewacie? Czy powinienem was potępić? Nie. Powinienem ogłosić nad wami błogosławieństwo. Błogosławieństwo. Pytacie: „Dlaczego?” Mówicie: „Patrzę na Chrystusa, patrzę na Jego Słowo i tak bardzo chciałbym być kimś więcej, niż jestem. A przecież nie jestem. Jak więc możesz ogłaszać nade mną błogosławieństwo?” Posłuchajcie teraz bardzo, bardzo uważnie.

Ilu ludzi mieszka dziś wieczorem w Paryżu? Nie myślą o Bogu. Nie myślą o Chrystusie. Nie mają w sobie żadnego pragnienia poznawania Słowa Bożego, żadnego pragnienia bycia Mu posłusznymi. Nie ubolewają nad swoją obojętnością ani nad chłodem własnego serca. Nie ubolewają nad swoim nieposłuszeństwem. A wy? Wy ubolewacie. Dlaczego? Ponieważ jesteście ludem Bożym.

Czy nigdy nie czytaliście: „Błogosławieni ubodzy w duchu, ponieważ do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, ponieważ oni będą pocieszeni. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, ponieważ oni będą nasyceni”.

To pragnienie, które jest w was — pragnienie, by być kimś więcej — oraz ten smutek, że nie jesteście jeszcze tym, kim chcielibyście być, są dowodem na to, że Bóg działa w was i że jesteście Jego ludem.

Jesteście błogosławieni. Szczęśliwi. Radujcie się. Wasze imiona są zapisane w księdze życia Baranka Bożego. On was kocha. Każdego z was, kto jest dziś wieczorem złamany — On was kocha.

Mówię ludziom, że Bóg ich kocha, ponieważ właśnie mówię wam, że Bóg was kocha. Chciałbym wziąć tę kazalnicę i zrzucić ją na dół.

Chciałbym stąd odejść. Nienawidzę języka angielskiego, a francuski wcale nie jest lepszy. Grecki i łacina również nie są lepsze. Hebrajski nie wystarcza. Nie wystarcza. Dlaczego, bracie Paul? Bo nie da się wam powiedzieć, jak bardzo Pan was kocha. Ludzki język jest tu bezużyteczny. On was kocha.

Rzucam wam wyzwanie. Wstańcie teraz. Mówicie: „Ale ty mnie nie znasz. Nie masz pojęcia, jak bardzo zawiodłem Boga”.

A ja odpowiedziałbym wam krzykiem: „On cię kocha!” Chwyciłbym cię za koszulę i krzyknął ci prosto w twarz: „On cię kocha!”

Tak wielu z was myśli: „Jak to będzie, kiedy umrę? Przecież nie jestem misjonarzem. Nie jestem kimś szczególnie mądrym. Nie jestem kaznodzieją. Tak często w moim życiu robię trzy kroki naprzód, a potem cztery do tyłu. Kaznodzieje mówią mi, że powinienem biec, że życie chrześcijańskie jest wyścigiem. A ja ledwie potrafię iść. Ledwie potrafię się czołgać. Jak to będzie, kiedy wreszcie stanę przed Nim twarzą w twarz?”

Pozwólcie, że coś wam powiem. Wy, którzy jesteście świętymi Boga: Czy naprawdę sądzicie, że Syn Boży stał się człowiekiem, chodził po tej ziemi, znosił okrutną niegodziwość ludzi, poniósł gniew Boga Wszechmogącego i pokonał samo piekło — czy naprawdę sądzicie, że zrobił to wszystko po to, aby kiedy pierwszy raz zobaczy was twarzą w twarz, spojrzeć na was z rozczarowaniem?

Czy zrobił to wszystko tylko po to, żeby wam pokazać, jak bardzo jest wami rozczarowany? O nie! On będzie cieszył się na wasz widok bardziej, niż wy będziecie cieszyć się na Jego widok, ponieważ Jego zdolność do odczuwania radości jest o wiele większa.

On was kocha. I chce okazywać wam tę miłość, ponieważ usunął wszystkie wasze grzechy. Zapłacił za każdy z nich na krzyżu Kalwarii.

Czy wiecie, dlaczego niektórzy chrześcijanie prowadzą niezwykłe życie? Nie dlatego, że są lepsi od was. Nie dlatego, że Bóg zbawił ich w jakiś lepszy sposób. Po prostu zobaczyli więcej Jezusa niż wy. Dostrzegli więcej z miłości Boga do nich w Chrystusie. To jedyne lekarstwo na wasz problem.

I właśnie tego diabeł najbardziej nie chce, żebyście usłyszeli i zrozumieli: że Bóg kocha was bezwarunkowo. W sposób niepojęty.

Właśnie o tym mówi Paweł w Rzymian 12:1–2. Spójrzmy na ten fragment. Najpierw Paweł mówi: „Proszę was. Błagam was. Nalegam, żebyście mnie wysłuchali”. To bardzo mocny język. Dla niego jest to naprawdę sprawa życia i śmierci. Sprawa zachowania swojego życia albo jego utraty. Mówi: „Błagam was”. O co? „Abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą”. Jest tu coś bardzo ważnego. Kiedy mówi „składali”, nie mówi tutaj o działaniu, które ma być wciąż od nowa powtarzane. Mówi o decyzji raz na zawsze.

To właściwie prorockie wezwanie: „Jak długo będziecie jeszcze chwiać się między dwiema możliwościami? Jeśli ten świat wam wystarcza — idźcie i służcie światu. Ale jeśli Bóg Biblii jest Bogiem wszechświata, jeśli Jezus umarł i zmartwychwstał, to raz na zawsze podejmijcie decyzję. Co zrobicie ze swoim życiem? Nie bawcie się ze mną. Nie bawcie się tymi słowami”.

To pytanie wypowiadane przez kaznodzieję, który właściwie wykłada Słowo. To prorockie wezwanie. To Bóg przemawia przez kaznodzieję. Raz na zawsze podejmij decyzję. Co zrobisz ze swoim życiem? Nie jest to wezwanie, żeby porzucić pracę i wyjechać na misję. Nie jest to wezwanie, żeby przeprowadzić się do obcego kraju. To wezwanie skierowane do twojego serca.

Bez względu na to, gdzie Pan cię postawił i jaki zawód wykonujesz, podejmij decyzję, aby w Bożej opatrzności, tam gdzie Bóg cię umieścił, wykonując pracę, którą ci dał — czy jesteś lekarzem, stolarzem, matką zajmującą się domem, ojcem czy nauczycielem — podjąć decyzję, że życie, które teraz prowadzisz, raz na zawsze oddasz Bogu. Że będziesz Mu służyć darami, które ci dał. Będziesz Mu służyć tam, gdzie cię postawił.

Pomyślcie o tym. Poświęcić życie jakiemuś człowiekowi — to nie jest rozumne. Poświęcić życie polityce albo ideologii — to nie jest rozumne. Nawet poświęcić życie kościołowi — to nie jest rozumne.

Ale oddać życie Temu, który cię stworzył, który zaspokaja twoje potrzeby, który sprawia, że bije twoje serce, który daje ci oddech, który obdarzył cię każdą zdolnością, jaką posiadasz, który jest źródłem każdej dobrej rzeczy w twoim życiu — oddać się Jemu — to nie tylko jest rozumne.

To jedyna rozumna rzecz, jaką możesz zrobić.

Paweł wzywa nas, abyśmy oddali samych siebie jako żywą, świętą ofiarę dla Boga.

Być może ma w pamięci nauczanie Chrystusa: „Kto chce zachować swoje życie, straci je. Kto straci swoje życie dla Mnie, zachowa je”.

Czuję się tak, jakbym urodził się wczoraj.

Mam teraz 63 lata.

Mam wrażenie, jakbym urodził się wczoraj, a jutro umrę.

Życie mija właśnie tak.

Możecie zdobyć cały majątek świata.

Umrzecie.

Możecie zdobyć cały szacunek świata.

Umrzecie.

Możecie zakochać się bez pamięci w żonie albo mężu, którzy będą kochać was z taką samą intensywnością. Albo ona umrze w waszych ramionach, albo wy umrzecie w jej.

Co jest w tym życiu, w tym świecie, czego tak bardzo chcecie się kurczowo trzymać?

Nawet gdybyście zdobyli cały świat — po co ktoś miałby tak żyć?

Nawet jeśli stworzycie największe arcydzieła w historii ludzkości, wszystko kiedyś przeminie.

Ale w Królestwie — jeśli podacie choćby kubek wody jednemu z najmniejszych braci Jezusa Chrystusa, nie utracicie swojej nagrody.

To musicie zrozumieć. „Składajcie wasze ciała”.

Trudno mi to przyznać, ale nawet szatan potrafi czasami powiedzieć prawdę.

Pamiętacie Hioba? Stracił wszystko. Majątek.

Rodzinę. Reputację. Stracił wszystko, a jednak nie przeklął Boga.

Wtedy szatan wrócił i dotknął jego ciała.

Powiedział: „Jeśli to zrobię, przeklnie Cię”. I właśnie tego spróbował. Macie tylko jedno ciało. Ono jest cenne. Paweł wzywa Kościół w Rzymie, aby oddał Bogu to, co najcenniejsze. Jedyne życie, jakie macie. Jedyne. Nie dostaniecie drugiego. Macie tylko jedno ciało. Energię tego jednego ciała. I Paweł mówi: „Oddajcie je Panu. Złóżcie je Panu. Straćcie to życie dla tego świata”.

Oto wezwanie. Myślę, że każdy z was, kto jest chrześcijaninem, rozumie, że właściwie wyłożyłem ten fragment: koszt uczniostwa jest aż tak radykalny. Musicie oddać się Panu całkowicie. Poddać Mu swoją wolę. Kochać Pana, swojego Boga, całym umysłem, całą siłą i całą duszą. Służyć Mu każdym włóknem swojej istoty. Nie mieć już własnych celów, lecz szukać Jego celów dla swojego życia i dla swojego kościoła. I tutaj wracamy do dylematu, o którym mówiłem wcześniej. Wiemy, że to prawda. Wiemy, że tak powinno być.

Ale problem pozostaje: co mogłoby zmotywować człowieka, żeby oddał to, co ma najcenniejszego, i całkowicie z tego zrezygnował?

Kiedy przeglądamy historię Kościoła, widzimy mężczyzn i kobiety, którzy zrobili dokładnie to. Oddali Bogu całe swoje życie. Niektórzy zakończyli je męczeńską śmiercią. Skąd czerpali motywację?

Jakie lekarstwo, jaka odpowiedź jest wystarczająco potężna, żeby przemienić chrześcijanina i dać mu taką motywację? Odpowiedź znajduje się w naszym tekście.

Paweł mówi: „Proszę was więc, bracia…” Posłuchajcie. „Przez miłosierdzie Boże”. Co może zmotywować człowieka, by przeżył całe swoje życie w oddaniu Chrystusowi? Miłosierdzie Boga.

A czym jest to miłosierdzie? W angielskim tekście fragment rozpoczyna się spójnikiem: „więc”. Dlaczego to „więc” jest takie ważne? Ponieważ łączy dwa pierwsze wersety rozdziału 12 nie tylko z rozdziałem 11, ale z całymi pierwszymi jedenastoma rozdziałami Listu do Rzymian.

To miejsce, w którym Paweł dokonuje wielkiego podziału w swoim liście. Podobnie robi w Liście do Efezjan. Co więc dzieje się w Liście do Rzymian? Co Paweł robi przez pierwszych jedenaście rozdziałów?

Objawia nam miłosierdzie Boga. Jak zaczyna? Pierwsze trzy rozdziały: „Wszyscy zgrzeszyli i są pozbawieni chwały Boga”. „Nie ma sprawiedliwego, ani jednego”. Nie ma nikogo dobrego. Ani jednego. Nie możemy sami siebie zbawić. Jesteśmy w grzechu. Jesteśmy pod potępieniem. Nie czeka nas nic oprócz sądu. Pozostaje tylko sąd. Nie ma nadziei. Nic. Nie ma żadnej możliwości, żeby którykolwiek z nas został sam z siebie uznany za sprawiedliwego przed Bogiem. Każdy z nas zasługuje na wieczne odrzucenie.

A potem dochodzimy do końca trzeciego rozdziału. Bóg znalazł sposób, abyśmy mogli zostać uznani za sprawiedliwych przed Nim.

Potępia nas w naszym grzechu, ale sam stał się doskonałym człowiekiem. Przeżył doskonałe życie, którego my nie przeżyliśmy. Poszedł na drzewo. Wziął na siebie wszystkie grzechy swojego ludu. Cały święty gniew Boga przeciw niegodziwości i grzechowi człowieka spadł na Niego. Fala za falą świętego i sprawiedliwego gniewu Boga przechodziła nad Nim, aż nadeszła chwila, w której sprawiedliwość Boga została całkowicie zaspokojona.

Wtedy Chrystus zawołał: „Wykonało się!”. Wszystko zostało zapłacone. Potem dochodzimy do czwartego rozdziału i dowiadujemy się, że trzeba tylko w Niego uwierzyć. Nie zbawiają nas uczynki. Nie zbawia nas Prawo. Tylko uwierz w Niego.

Ale przy końcu czwartego rozdziału pojawia się pytanie: Skąd możemy wiedzieć, że to naprawdę wystarczy? Jak możemy być pewni, że naprawdę zapłacił za wszystko? Czytamy: „Został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony dla naszego usprawiedliwienia”. Bóg wskrzesił Chrystusa z martwych.

A to było Bożym potwierdzeniem, że doskonale przyjął zapłatę Chrystusa. Potem dochodzimy do Rzymian 5 i widzimy dwie sfery: w Adamie i w Chrystusie. W Adamie nie ma nic oprócz grzechu, potępienia i wiecznej śmierci. Ale zostaliśmy przeniesieni z tamtej sfery do innej. Nie jesteśmy już w Adamie. Jesteśmy w Chrystusie. Co to oznacza? Usprawiedliwienie. Pokój z Bogiem. I życie. Życie w Chrystusie — obfite i wieczne. Życie w obecności Boga bez jednej skazy, bez jednego braku.

Potem przechodzimy do Rzymian 6 i uświadamiamy sobie, że choć walka nadal trwa — a w Rzymian 7 widzimy tę walkę bardzo wyraźnie — choć w tym życiu ciągle trwa walka, dwa kroki naprzód i trzy do tyłu, nic nie może unieważnić tego, co Chrystus dla nas uczynił. A w Rzymian 8 czytamy, że pewnego dnia skażenie zostanie usunięte nawet z samego stworzenia. Zostaniemy wprowadzeni do nowego stworzenia. Grób został pokonany. Sam grób napełnił się światłością. Będziemy mogli żyć w obecności Boga bez grzechu. Bez smutku. Bez niewoli. Bez skażenia. Bez pożegnań. Bez strachu, że kiedykolwiek upadniemy. Niewysłowiona radość w chwale z Bogiem.

Tak wielka, że gdybyście teraz zobaczyli choćby przebłysk nieba — gdybyście zobaczyli choćby przebłysk radości, która was oczekuje —byłoby to tak potężne, że rozerwałoby wasz umysł na tysiąc kawałków. Piękno nieba by was zabiło. To właśnie was czeka.

Możecie jednak pomyśleć: „Skąd możemy mieć pewność, że Bóg naprawdę to wszystko uczyni?” Rzymian 9, 10 i 11: On zawsze był wierny. Był wierny przez całą historię. Żadne słowo, które wypowiedział, nie pozostało niespełnione. On jest wierny. Nigdy nie porzuca tego, co rozpoczął. Nie wycofuje się ze swoich obietnic. Robi dokładnie to, co powiedział. Jaki jest więc sekret większej gorliwości? Jaki jest sekret życia całkowicie oddanego Bogu?

Właśnie z tego powodu Paweł uwielbia Boga w Efezjan 1. Z tego powodu wielbi Go w Efezjan 3. Dla tego pracował. Im więcej dostrzegacie z całego tego miłosierdzia Boga, im głębiej schodzicie w te niewyczerpane skarby, im bardziej zaczynacie pojmować niepojętą miłość Boga i to, co uczynił dla was w osobie Chrystusa — tym większa staje się wasza motywacja.

A jeśli jesteś tutaj dziś wieczorem kaznodzieją, to właśnie jest twoje najważniejsze zadanie. Studiujesz Słowo. Studiujesz. Modlisz się.

A wszystko po to, żeby w każdą niedzielę, tydzień po tygodniu, pokazywać ludziom coraz większy i wspanialszy obraz miłości Chrystusa do nich. Im lepiej to rozumieją, im bardziej ich oczy otwierają się na tę prawdę, tym bardziej ich gorliwość będzie wzrastać i stawać się stała.

Dlaczego niektórzy chrześcijanie są tak gorliwi? Nie są od was lepsi. Po prostu zobaczyli więcej Chrystusa. Zobaczyli więcej z miłości Boga do nich. To wszystko.

Dam wam przykład. Wyobraźcie sobie mężczyznę albo kobietę płonących oddaniem i gorliwością dla Chrystusa. Co myślicie, patrząc na taką osobę? Powiem wam, co myślicie. Ponieważ jesteście bałwochwalcami. Patrzycie na tę osobę i mówicie: „Co za niezwykły człowiek! Co za wspaniała kobieta!”

Dam wam przykład. Jest pewien mężczyzna, który kocha swoją żonę w nadzwyczajny sposób. Nawet Francuzi nie mogliby się z nim równać. Kocha swoją żonę z ogromną namiętnością. Traktuje ją jak królową. Kiedy wchodzi do pokoju, jego twarz się rozjaśnia. Kiedy to widzicie, co myślicie? „Co za niezwykły człowiek!” A może wcale nie jest aż tak niezwykły. Może patrzycie w niewłaściwe miejsce, szukając tego, co niezwykłe. Może on sam jest zupełnie przeciętny. Może nawet mniej niż przeciętny. Być może pozostawiony sam sobie ma serce zimne jak kamień. Dlaczego więc jest taki? Nie dlatego, że on sam jest niezwykły. To jego żona — jej piękno, jej cnota, jej łagodność — pociągają jego uczucia ku niej. To rozpala jego serce jak piec pełen namiętnej miłości.

Tak samo jest w chrześcijaństwie. Widzicie mężczyzn i kobiety płonących miłością do Chrystusa i mówicie: „Jak niezwykli są ci ludzie!” Oni nie są niezwykli. Po prostu zobaczyli, jak niezwykły jest Chrystus. To piękno Chrystusa. nota Chrystusa. Dzieło Chrystusa. One wyciągają z ich serca uczucia skierowane ku Niemu. To On. To wizja uszczęśliwiająca.

Apostoł Paweł bluźnił imieniu Chrystusa. Ścigał chrześcijan jak zwierzynę. Aż zobaczył Chrystusa. To wszystko. Zobaczył Go. Czego potrzebuje lud Boży? Większego poznania Boga. Powiesz: „Tak, Jego świętości, Jego sprawiedliwości”. To prawda. Ale nie zapominajcie o Jego pięknie. O Jego radości. O Jego cudowności. Za mało głoszę o tych rzeczach: o Jego chwale, o Jego miłości, o Jego miłosierdziu.

Zauważcie, co Paweł mówi: „Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże…” To słowo występuje w liczbie mnogiej. I to jest bardzo ważne. Być może niekoniecznie ze względu na grekę, ale ze względu na hebrajski sposób myślenia. Paweł był Żydem. Co mogło to dla niego znaczyć? Kiedy po hebrajsku mówicie o niewielkiej ilości wody, używacie słowa „woda” w liczbie pojedynczej. Ale kiedy chcecie mówić o morzu albo oceanie, mówicie o „wodach”. Paweł mówi tutaj o „miłosierdziach” w liczbie mnogiej. Mówi o ogromie Bożego miłosierdzia. O wszelkich rodzajach Bożej miłości i współczucia. O całej różnorodności Jego miłosierdzia. O każdym aspekcie Jego piękna. O każdej głębi Jego wspaniałości. Wszystko to znajduje się w Nim. W Nim.

Nie studiujemy Biblii jedynie po to, żeby nauczyć się zasad. Nie głosimy Biblii jedynie po to, żeby przekazać wam kodeks moralny czy etyczny. Chrześcijaństwo posiada kodeks etyczny, ale nie jest przede wszystkim moralnością. Chrześcijaństwo dotyczy odkupienia. Dotyczy dzieła, którego dokonał Bóg. Im więcej o tym wiemy —

doktrynalnie, ale również doświadczalnie — im bardziej prawda zostaje zastosowana do naszych serc, tym bardziej nasze serca się rozszerzają. Tym bardziej się otwierają. Tym bardziej płoną. Ta gorliwość staje się jak paliwo, które pozwala nam być posłusznymi Bogu. Spróbuję powiedzieć to w taki sposób.

Wyobraźcie sobie małą metalową kulkę. Sami w sobie nie macie wystarczająco dużo paliwa, żeby poruszyć nawet tak niewielką metalową kulkę. Ale miłość Chrystusa może dostarczyć tyle siły, tyle energii, że będziecie mogli biec przez całą wieczność. Może dać wam wszystko, czego potrzebujecie, żeby należeć do Niego.

W 2 Koryntian 5 Paweł mówi: „Miłość Chrystusa przymusza nas”. Przejdźmy do 2 Koryntian 5. W wersecie 9 mówi: „Dlatego też dokładamy starań, aby Mu się podobać”. To było główne pragnienie życia Pawła. Jego ambicja. Celem jego życia było podobać się Chrystusowi.

Czy możecie powiedzieć to samo? Paweł podaje nam dwie motywacje. Jedna jest jak księżyc. Druga jak słońce. Jedna jest nieco słabsza. Druga potężniejsza. Pierwszą znajdujemy w wersecie 10: „Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za to, co czynił w ciele, według tego, co czynił, czy dobro, czy zło”. Paweł był motywowany świadomością, że pewnego dnia stanie przed Bogiem i zostanie osądzony.

Ale nabierzcie otuchy. Nie stanie przed obcym sędzią. Stanie przed Starszym Bratem, który za niego umarł. A jednak była to motywacja. Chciał dobrze ukończyć bieg. Świadomość sądu motywowała go do wytrwania. Ale to jest tylko światło księżyca. Spójrzmy teraz na potężniejszą motywację. Na większe światło.

Światło słońca. Werset 14: „Miłość Chrystusa bowiem przymusza nas, jako tych, którzy uznaliśmy, że skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli. A umarł za wszystkich, aby ci, którzy żyją, już nie żyli dla samych siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał”. Co było największą motywacją Pawła? Miłość Chrystusa. Zrozumcie jednak coś bardzo ważnego. Paweł nie mówi, że jego największą motywacją była jego własna miłość do Chrystusa. Bo miłość Pawła do Chrystusa raz wznosiła się wysoko, a potem opadała. Potem znowu się wznosiła i znowu opadała. Paweł był człowiekiem. Był niestały tak samo jak wy. Nie mówi: „Moja wielka miłość do Chrystusa — to właśnie mnie napędza”. Nie.

Mówi: „Miłość Chrystusa do mnie. To mnie napędza”.

Pod koniec Listu do Rzymian znajduje się niezwykle ważne stwierdzenie doktrynalne: wszystko jest z Niego, przez Niego i dla Niego. Miłość Boga w Chrystusie przychodzi do Pawła. Motywuje go. Napełnia gorliwością. A potem jego własna miłość wraca ku Bogu.

Jak powiedział Jan: „My Go miłujemy, ponieważ On pierwszy nas umiłował”. Czego potrzebujesz, pastorze?

Czego potrzebuje twoja trzoda? Potrzebuje coraz większego objawienia miłości Chrystusa do niej. Właśnie tego potrzebuje.

Dam wam przykład.

Pamiętacie, kiedy Abraham posłał swojego sługę, aby znalazł żonę dla jego syna? Pastorzy, to szczególnie do was. Jeśli jesteś ojcem, również powinieneś uczyć tej samej prawdy swoją żonę i dzieci.

A więc to dotyczy również ciebie. Jeśli jesteś kobietą i matką, również powinnaś uczyć swoich dzieci. Abraham posyła więc swojego sługę, aby znalazł żonę. Ta kobieta ma zostać żoną Izaaka. Ale ona nie zna Izaaka. Nie wie, jak wygląda. Nie ma pojęcia, czy jest bogaty. Nic o nim nie wie. Rebeka nic o nim nie wie. Co więc musiał powiedzieć jej ten sługa? Przychodzi i mówi: „Mój pan mnie posłał. Jest ojcem syna…” I prosi ją, żeby opuściła ojca i matkę. Żeby opuściła swoją ojczyznę i wszystko, co dotąd znała. Co musiał jej powiedzieć? Prawdopodobnie usiadł z nią i powiedział: „Pozwól, że ci o nim opowiem. Jest najlepszy i najpiękniejszy spośród tysięcy. Jego dobroć nie ma sobie równej. Jego bogactwo jest nieporównywalne. Chodź ze mną, a zaprowadzę cię do niego”. Daje jej złotą bransoletę. A ona, jak każda kobieta: „Och! Opowiedz mi o nim więcej!” Więc opowiada dalej.

Powiedział jej wystarczająco dużo, by poszła do ojca i matki i powiedziała: „Odchodzę”. I poszła z tym człowiekiem. Rodzice mogliby powiedzieć: „Córko, przecież nawet go nie widziałaś!”

A ona odpowiada: „Ale wystarczająco dużo o nim usłyszałam.

Usłyszałam wystarczająco. Spójrzcie na te dowody jego miłości, które mam na sobie. Jestem zwykłą pasterką. A spójrzcie na te bransolety. Przystroił mnie jak królową. Mamo, tato — odchodzę”.

Wyruszają. Za chwilę mają przejść za pierwsze wzgórze i Rebeka już nigdy nie zobaczy swoich rodziców. Sługa widzi, jak ogląda się za siebie. Zaczyna wątpić: „Czy naprawdę powinnam iść?” Patrzy na matkę. Na rodzinę. Boi się. Co robi sługa? Bierze jej twarz w dłonie, odwraca ją i mówi: „Nie, nie, moja droga. On jest tego wart. Naprawdę jest tego wart”. I zakłada kolejną złotą bransoletę na jej ramię. „Naprawdę jest tego wart. Pozwól, że jeszcze raz ci o nim opowiem”. Ona zostaje umocniona. Odwraca się i idzie dalej. Kilka dni później dochodzą do studni. Wokół stoi wielu młodych mężczyzn. Są w jej wieku. Przystojni. Muskularni. Sługa widzi, że Rebeka patrzy. Może myśli: „Czy naprawdę ktoś może być piękniejszy od nich? Dlaczego po prostu nie zatrzymać się tutaj?” A sługa znów mówi: „Moja droga, spójrz na mnie. Nie patrz na nich. Oni są niczym w porównaniu z Tym, który na ciebie czeka. Są tylko marnymi namiastkami”.

Zakłada kolejną złotą bransoletę na jej ramię. I idą dalej. Aż w końcu ona widzi Izaaka czekającego na polu. Dosłownie zeskakuje z wielbłąda. Właśnie opisałem wam pracę kaznodziei.

I pracę każdego, kto pełni rolę autorytetu: ojca, matki.

Co powinniśmy robić? Nieustannie mówić ludowi Bożemu, jak niewysłowienie dobry jest Chrystus. Jaka chwała ich oczekuje.

Często słyszę ludzi mówiących: „Nie potrzebuję całej tej teologii.

Nie potrzebuję całej tej doktryny”. Kiedy słyszę sposób, w jaki niektórzy ludzie jej nauczają, czasami muszę się z wami zgodzić.

Ale czy potrzebujecie poznawać piękno Chrystusa? Czy potrzebujecie rozumieć chwałę Chrystusa? Czy potrzebujecie doświadczać miłości Chrystusa? Jak najbardziej.

Kiedy byłem studentem seminarium biblijnego i skończyłem studia, zadałem sobie pytanie: „Co powinienem teraz robić? Jaką doktrynę powinienem studiować? Co naprawdę powinienem starać się zrozumieć?” I od razu znałem odpowiedź: Poznać Chrystusa. Poznać Jego. Chrystusa. Przez ponad trzydzieści pięć lat starałem się poznawać Go w modlitwie. Mam prawdopodobnie ponad trzy tysiące stron własnoręcznie zapisanych rzeczami, które zobaczyłem w Nim. Jego chwała jest nie do opisania. Jego piękno nie ma dna, do którego moglibyśmy dotrzeć. To, co zrobił dla nas na krzyżu, było jednocześnie tak cudowne i tak straszliwe. Kiedy został opuszczony w ciemności przez trzy godziny. Jestem przekonany, że była to ciemność podobna do tej, która spadła na Egipt.

Tak głęboka, że nie mogłeś zobaczyć własnej dłoni przed twarzą. Jakby został zamknięty w osobnym pomieszczeniu. Nie mógł spojrzeć i zobaczyć rozpaczy swojej matki ani swoich uczniów.

Fala po fali gniewu Boga przeciw grzechowi przechodziła nad Nim.

Gniew, który powinien spaść na mnie. Gniew, na który ja zasłużyłem. Ktoś musiał zostać moim zastępcą. Jego śmierć była tak mroczna. Nie ma niczego, co można z nią porównać. A On zrobił to dla mnie. Trzeciego dnia powstał z grobu. Siedzi po prawicy Ojca. Gdybyście tylko mogli zobaczyć choćby przebłysk Jego chwały — naprawdę całkowicie by was to przemieniło. Dlaczego myślicie, że prorocy mówią takim językiem? Dlaczego czasami mówią rzeczy, które wydają się niemal chaotyczne?

Bo nie mają słów, żeby Go opisać. I to boli. Bo patrzą na lud Boży i chcą powiedzieć: „Gdybyście tylko mogli Go zobaczyć! Gdybyście tylko mogli Go zobaczyć! On zawładnąłby całym waszym życiem!” Właśnie dlatego Paweł mówi, że miłość Chrystusa nas przymusza.

Greckie słowo jest tutaj bardzo obrazowe. Wyobraźcie sobie, że po obu waszych stronach stoją mury wysokie na pięć kilometrów. Na początku przestrzeń między nimi jest tak szeroka jak ten budynek. Ale im dalej idziecie, tym bardziej się zwęża. Im dalej wchodzicie w miłość Boga, tym bardziej mury się do siebie zbliżają. Coraz bardziej. Aż w końcu zostaje tylko jedna droga, którą możecie iść.

Jesteście więźniami. Nie więźniami grzechu. Jesteście uwięzieni przez coś o wiele potężniejszego: miłość Chrystusa.

Paweł mówi: „Nie byłem nieposłuszny niebiańskiemu widzeniu”. Temu, co zobaczył w Chrystusie. To właśnie było źródłem wszystkiego. Dlatego studiujemy Pismo. Nie po to, żeby zebrać mnóstwo zasad, dzięki którym będziemy mogli stać się bardziej czyści od wszystkich innych. Nie po to, żeby stworzyć legalistyczny system i być dumnymi z samych siebie. Studiujemy Pismo, żeby zobaczyć Chrystusa. Wołamy do Boga w modlitwie. Wołamy, żeby dał nam zobaczyć Chrystusa. Im więcej widzimy w Nim, tym bardziej wszystko inne znika.

Pozostaje On. Tylko Jezus.

Nienawidzę głosić. Czasami wydaje się to tak bezużyteczne. Tak niemożliwe jest Go opisać. Nie ma słów. Nie ma słów dla tego piękna. Ta radość poznawania Go złamałaby was. Musicie Go znać.

Musicie Go znać. Potrzebujecie Go znać. Idźcie dalej. Poznawajcie Go. Kaznodziejo — musisz Go znać. Musisz Go głosić. Szukaj Go. Pokazuj ludowi Bożemu piękno Chrystusa. Może myślisz: „Bracie Paul, co właściwie robisz?” Ja jestem gotów zrobić o wiele więcej niż to, co robię teraz. Błagam was: wołajcie do Pana. Proście Go: „Pokaż mi swojego Syna” A wy, kaznodzieje — błagam was — odłóżcie na bok wszystkie te głupie strategie dotyczące tego, jak sprawić, żeby kościół się rozrastał.

Poświęćcie swoje życie poznawaniu Jego.

I czynieniu Go znanym.

To boli. Ale jest wspaniałe. To oczyszcza. Już teraz oczyszcza to miejsce. O Panie…

Spójrz na nas. Spójrz na nas. Nie ma nikogo takiego jak Ty w niebie ani na ziemi. Nie ma nikogo takiego jak Ty pod ziemią. A Twój Syn jest tak cudowny. On jest Barankiem, który zwyciężył. Królem królów. Panem panów. Najpiękniejszym spośród tysięcy. Wysławiamy Cię, Panie. Uwielbiamy Cię.

Chcemy głosić i wysławiać Twoje imię. O Panie, błogosław swój lud. Błogosław swój lud. Błogosław ich. Tak jak sługa zwracał oczy oblubienicy ku jej oblubieńcowi, tak Ty, Ojcze, zwróć oczy Oblubienicy Chrystusa ku swojemu Synowi.