Dlaczego jestem protestantem, a nie rzymskim katolikiem. Część 3 - Wystarczalność łaski - Wes Huff

Wystarczalność łaski

Kolejną kwestią jest wystarczalność łaski. Zasadniczy podział, wynikający z tych ważnych różnic definicyjnych i stanowiący jeden z głównych powodów, dla których jestem protestantem, a nie rzymskim katolikiem, dotyczy pytania, czy łaska sama dokonuje zbawienia, czy też wymaga ludzkiego współdziałania.

Spór reformacyjny nie dotyczył konieczności łaski, ale jej wystarczalności.

Rzym twierdzi, że łaska uzdalnia człowieka do zbawienia, ale nie doprowadza go do niego w sposób nieodparty. Łaska nie może bowiem rozpocząć, podtrzymać ani dopełnić zbawienia bez zgody i współdziałania człowieka.

Ta różnica odzwierciedla odmienne rozumienie samej łaski i ludzkiej natury. Rzymski katolicyzm traktuje łaskę niemal jak substancję udzielaną za pośrednictwem określonych kanałów. Jak już wspominałem, są nimi Magisterium, ustanowione obrzędy, Msza, Eucharystia, chrzest i pozostałe sakramenty. Wszystko to służy jako środek łaski, który doskonali wierzącego i prowadzi go ku zbawieniu.

Protestanci rozumieją natomiast łaskę jako suwerenną, przemieniającą moc Boga, działającą niezależnie od ludzkiej zasługi oraz instytucjonalnego pośrednictwa.

List do Rzymian 11:6 stwierdza, że jeżeli zbawienie jest z łaski, nie może jednocześnie opierać się na uczynkach, ponieważ w przeciwnym razie łaska przestałaby być łaską.

W Drugim Liście do Koryntian 12:9 Paweł przytacza słowa: „Wystarczy ci moja łaska”. Moim zdaniem podkreśla to całkowitą wystarczalność łaski.

Z kolei Drugi List do Tymoteusza 1:9 przypisuje zbawienie Bożemu postanowieniu i łasce udzielonej przed wiecznymi czasami, a nie naszemu współdziałaniu lub ludzkim uczynkom stanowiącym jego źródło.

Pytanie o wystarczalność jest niezwykle ważne. Nie przeczę, że rzymski katolicyzm uznaje konieczność tych rzeczy. Pismo jest konieczne. Łaska jest konieczna. Wiara jest konieczna.

Uważam jednak, że Pismo Święte nie przedstawia ich jedynie jako koniecznych, lecz jako wystarczające. Są wystarczające, aby osiągnąć zamierzony przez Boga cel — zarówno w Jego objawieniu, jak i w dokonywanym przez Niego dziele zbawienia.