Podejmij ryzyko dla życia i owocności - John Piper

To, co zamierzam wam powiedzieć, wyrosło z czterech przekonań:

1.  Podejmowanie ryzyka dla chwały Chrystusa jest zgodne z Biblią.

2.  Bóg często posługuje się podejmowaniem ryzyka, aby wyzwalać ludzi z długotrwałej bezowocności.

3.  Chrześcijanie często decydują się przekroczyć granicę i podjąć ryzyko przynoszące chwałę Chrystusowi po prostu dlatego, że ktoś pojawia się w ich życiu i mówi: „Myślę, że powinieneś poważnie rozważyć podjęcie ryzyka”.

4.  Wielu z was, którzy jesteście dziś w tej sali, stoi na rozdrożu i potrzebuje wybrać ryzykowną drogę.

Modlę się, aby dzięki temu, co powiem, wielkie błogosławieństwo spotkało was na tej drodze.

Ryzyko prowadzące do wolności

Wrócę więc do mojego drugiego przekonania i wyjaśnię, co przez nie rozumiem: Bóg często posługuje się podejmowaniem ryzyka, aby wyzwalać ludzi z długotrwałej bezowocności.

Mniej więcej od dwunastego do dwudziestego roku życia — właściwie przez cały okres nastoletni — fizycznie nie byłem w stanie przemawiać przed grupą ludzi. Nie chodziło o zwykłe motyle w brzuchu czy drżenie kolan. Sztywniały mi ramiona. Zaciskało mi się gardło. Serce waliło. A strach przed upokorzeniem był przytłaczający.

Pamiętam, że w ósmej klasie każdy uczeń miał przeczytać przed całą klasą jeden akapit, aby wyjaśnić swój projekt. Kiedy zbliżała się moja kolej, wyszedłem z sali, poszedłem do łazienki i się rozpłakałem.

W dziesiątej klasie pan Vermilion, nauczyciel wiedzy o społeczeństwie, powiedział: „Każdy przygotuje ustną prezentację na temat przeczytanej książki”. Po lekcji powiedziałem mu, że nie jestem w stanie tego zrobić. Odpowiedział: „Musisz. Jeśli tego nie zrobisz, najlepszą oceną, jaką możesz dostać z tego przedmiotu, będzie C”. Powiedziałem:  „W porządku”. I nie zrobiłem tego.

I tak to wyglądało. Moi rodzice byli zaniepokojeni i zabrali mnie do psychologa, ale to nie pomogło. A potem nadeszło lato 1966 roku. Byłem na letnim semestrze w Wheaton College, między drugim a trzecim rokiem studiów. Nadal byłem tak samo sparaliżowany i przerażony jak wcześniej.

Kapelan Evan Welch podszedł do mnie i powiedział: „Johnny, czy byłbyś gotów pomodlić się podczas nabożeństwa w czasie letniego semestru?”. Miałbym zrobić to przed około pięciuset studentami.

W niewytłumaczalny sposób usłyszałem własny głos pytający: „Jak długo trzeba się modlić?”. Odpowiedział: „Trzydzieści sekund? Minutę?”. I wtedy, w chwili ryzyka, której do dziś nie potrafię wyjaśnić, powiedziałem: „Tak”. Prawdopodobnie nie jesteście w stanie sobie wyobrazić, jak przerażające było to dla mnie doświadczenie. Wolałbym pójść na wojnę. „Owocne służby i owocne życie rodzą się poprzez ryzyko”. Chodziłem tam i z powrotem przed kampusem i modliłem się. Po raz pierwszy w życiu złożyłem Bogu ślubowanie. Powiedziałem: „Ojcze, jeśli tylko przeprowadzisz mnie przez to wydarzenie, już nigdy w życiu nie odmówię z powodu strachu żadnej możliwości przemawiania dla Ciebie”. I Bóg mnie przeprowadził.

Setki razy wcześniej prosiłem Go, żeby mnie wybawił, a z perspektywy czasu widzę, że Jego odpowiedź zawsze brzmiała:

„Jeszcze nie”. Być może wcześniej nigdy nie byłem gotowy podjąć dostatecznie wielkiego ryzyka.

Ale, przyjaciele, tamtego dnia coś pękło. I widziałem, jak podobne rzeczy działy się w życiu innych ludzi.

Dlatego mówię wam: Bóg często posługuje się podejmowaniem ryzyka, aby wyzwalać ludzi z długotrwałej bezowocności.

Każdy z was, kto znajduje się w tej sali, stoi na jakimś rozdrożu — albo wcześniej czy później na nim stanie.

Jedna droga będzie wydawała się łatwa, bezpieczna i pozbawiona ryzyka. Druga będzie wydawała się trudna i ryzykowna.

Bóg posłał mnie tu dziś wieczorem po prostu po to, żebym powiedział: „Myślę, że powinieneś poważnie rozważyć podjęcie ryzyka”.

Skąd, jak myślicie, wzięło się PassionLife?

Skąd bierze się każda owocna służba?

Skąd bierze się każde owocne życie?

Zanim John Ensor został prezesem PassionLife i światowym liderem w dziele wywyższania Chrystusa oraz ratowania nienarodzonych dzieci, był pastorem w Bostonie. Zaprosił mnie na konferencję, którą organizował w październiku 1987 roku pod tytułem Fueling the Burning Heart — Podsycając płonące serce. Już wtedy, prawie czterdzieści lat temu, zastanawialiśmy się nad związkiem między lokalną służbą a globalnym wpływem dla sprawy życia — zarówno wiecznego, jak i doczesnego. Coś wtedy zaczynało dojrzewać. Dojrzewało ryzyko. Obaj byliśmy zaangażowani w ruch ratowania życia. W poniedziałek, 6 marca 1989 roku, zapisałem w swoim dzienniku: Właśnie rozmawiałem z Johnem Ensorem, który dziś o 17:00 wyszedł z więzienia po dwóch i pół dniach zatrzymania za udział w akcji ratunkowej w Bostonie. Był zachwycony. W niedzielę [w więzieniu] głosił do czterdziestu mężczyzn. Powiedział, że było to jak męski wyjazd rekolekcyjny, tylko że na pierwszej linii frontu.

Niedługo później John Ensor nadzorował pięć nowych ośrodków pomocy kobietom w ciąży w sytuacjach kryzysowych w Bostonie. Potem przeniósł się do Miami, aby robić coś podobnego. Następnie przeniósł się do Atlanty, powstało PassionLife, a dziś wpływ tej skoncentrowanej na Bogu i wywyższającej Chrystusa służby odczuwany jest w ponad trzydziestu krajach.

Skąd to wszystko się wzięło?

Pierwsze zdanie broszury PassionLife, którą macie dziś wieczorem, brzmi: „Wyzwanie, które stoi przed nami, jest trudne, kosztowne, a czasami niebezpieczne”.

Owocne służby i owocne życie rodzą się poprzez ryzyko.

Czym jest ryzyko? Poświęćmy więc kilka minut, aby spojrzeć na ryzyko w sposób biblijny. Pierwsze przekonanie, o którym wspomniałem na początku i z którego wyrosło to przesłanie, brzmi:

Podejmowanie ryzyka dla chwały Chrystusa jest biblijne. Jest czymś właściwym. Zacznijmy od definicji: Ryzyko jest działaniem, które może narazić ciebie albo osoby, które są z tobą, na stratę lub cierpienie.

Jeżeli podejmujesz ryzyko, możesz stracić pieniądze, reputację, zdrowie, pracę, dom albo życie. I mówię, że może to być coś dobrego. Nie twierdzę, że każde ryzyko jest dobre — wiecie przecież, że tak nie jest. Paweł uciekł z Damaszku w koszu (Dz 9:25). Anioł powiedział mędrcom, aby wrócili inną drogą (Mt 2:12). Jezus powiedział: „Ci, którzy będą w Judei, niech uciekają” (Mt 24:16).

Nie twierdzę więc, że każde ryzyko jest godne pochwały. Ale o wiele więcej ryzykownych działań jest godnych pochwały, niż wam się wydaje — mimo że narażają was na stratę i cierpienie.

Jak powiedział Jim Elliot: „Nie jest głupcem ten, kto oddaje to, czego nie może zatrzymać, aby zyskać to, czego nie może utracić”.

Zauważyliście słowo „może” w mojej definicji ryzyka? Ryzyko jest działaniem, które może narazić ciebie albo osoby, które są z tobą, na stratę lub cierpienie. Powodem użycia tego słowa jest to, że ryzyko mogą podejmować wyłącznie ludzie, którzy nie wiedzą, ile będzie ich kosztować dana decyzja.

Jeżeli wiesz, że rzucenie się na granat będzie kosztowało cię życie, nie nazywasz tego ryzykiem. Nazywasz to ofiarą. Kiedy Jezus zdecydowanie skierował się ku Jerozolimie, nie powiedział: „To ryzykowne. Może mnie to wiele kosztować”. Powiedział: „Będą ze mnie szydzić, pluć na mnie, ubiczują mnie i zabiją, a po trzech dniach zmartwychwstanę” (por. Mk 10:34).

To nie było ryzyko. To była w pełni świadoma ofiara. Wynika z tego, jak widzicie, że Bóg nie podejmuje i nie może podejmować ryzyka.

Ryzyko mogą podejmować tylko ludzie, którzy nie znają przyszłości. Bóg natomiast nie tylko nie jest nieświadomy przyszłości. On sprawia, że przyszłość się wydarza.

„Ja jestem Bogiem i nie ma innego,
jestem Bogiem i nie ma nikogo podobnego do mnie.
Zapowiadam od początku rzeczy ostatnie
i od dawna to, czego jeszcze nie było.
Mówię: Mój zamysł się ostoi
i wykonam całą swoją wolę”.

(Iz 46:9–10)

Hiob w końcu wyznaje:

„Wiem, że ty wszystko możesz i że żaden twój zamysł nie może być udaremniony”. (Hi 42:2)

Wszechwiedza i wszechmoc nie mogą podejmować ryzyka.

Bóg może posłać swojego jedynego Syna na świat, aby umarł, ale nie może skrzyżować palców i zastanawiać się, jak to wszystko się skończy.

On wie, jak się skończy.

On to zaplanował.

On to wykonuje.

Wrócimy jeszcze do tej myśli, ponieważ chwalebny fakt, że Bóg nie może podejmować ryzyka, jest wielkim powodem, dla którego my możemy i powinniśmy podejmować ryzyko — bez lęku.

Lekcje o ryzyku

Przyjrzyjmy się kilku inspirującym biblijnym przykładom podejmowania ryzyka.

Joab i Abiszaj

Ammonici i Syryjczycy zjednoczyli się przeciwko Izraelowi.

Joab dowodził armią Izraela, a jego prawą ręką był jego brat Abiszaj.

Co mieli zrobić wobec przeciwnika nacierającego na nich z dwóch stron? Joab ze swoimi ludźmi stanął przeciwko Syryjczykom, a Abiszaj ze swoją armią przeciwko Ammonitom.

Joab powiedział do swojego brata: „Jeśli Syryjczycy okażą się silniejsi ode mnie, wtedy przyjdziesz mi z pomocą. A jeśli Ammonici okażą się silniejsi od ciebie, wtedy ja przyjdę ci z pomocą. Bądź mężny i bądźmy dzielni za nasz lud i za miasta naszego Boga, a PAN niech uczyni to, co mu się podoba”. (2 Sm 10:11–12)

Co znaczą słowa: „PAN niech uczyni to, co mu się podoba”? Znaczą, że Joab nie wie, jak to wszystko się skończy. Wie tylko jedno: Będziemy walczyć o miasta naszego Boga bez względu na wszystko. Bez względu na wszystko!

„Ponieważ Bóg nie może podejmować ryzyka, ostatecznie również Jego wierne dzieci niczego nie ryzykują”.

Nie można zrobić niczego naprawdę wartościowego, jeśli nie podejmie się ryzyka porażki.

Jeżeli całe twoje myślenie skupia się na ochronie przed możliwością przegranej, nie jesteś w stanie zrobić niczego.

To paraliżuje.

Paraliżuje wygodnie.

Bezpiecznie.

Bezowocnie.

Estera i Mordocheusz

Przejdźmy do Księgi Estery. Jesteśmy w Babilonie. Mordocheusz miał młodą kuzynkę o imieniu Estera. Adoptował ją. Była sierotą i to on ją wychował. Była piękną kobietą i została królową u boku króla Aswerusa. Była także Żydówką, choć król o tym nie wiedział. Haman przekonał króla, aby wydał dekret nakazujący zgładzenie wszystkich Żydów. Mordocheusz dowiedział się o tym i powiedział Esterze: „Możesz nas ocalić. Idź do króla, powiedz mu, że jesteś Żydówką i że twój lud ma zostać wymordowany”. Istniało jednak prawo mówiące, że jeśli ktoś bez wezwania wejdzie przed oblicze króla, zostanie zabity, chyba że król wyciągnie ku niemu swoje złote berło.

Mordocheusz powiedział więc: „Musisz to zrobić. Twój lud ma zostać zgładzony. Wiem, że możesz stracić życie, ale my i tak mamy stracić swoje”. I w Ester 4:16 czytamy jej odpowiedź: „Idź, zgromadź wszystkich Żydów, którzy znajdują się w Suzie, i pośćcie za mnie. Nie jedzcie ani nie pijcie przez trzy dni, ani w dzień, ani w nocy. Ja i moje służące również będziemy tak pościć. Potem pójdę do króla, choć jest to wbrew prawu. A jeśli zginę, to zginę”.

Och, jak bardzo kocham Esterę.

I jak bardzo kocham Joaba.

W tej sali są Joabowie i Estery.

A ja jestem tutaj po to, żeby was wywołać.

Jest wiele do zrobienia — poprzez PassionLife albo na innej drodze, którą Bóg postawi przed wami na kolejnym rozdrożu.

Szadrak, Meszak i Abed-Nego

Następnie mamy Szadraka, Meszaka i Abed-Nega w 3. rozdziale Księgi Daniela. Nebukadnesar postawił posąg wysokości dziewięćdziesięciu stóp i powiedział: „Każdy, kto nie odda mu pokłonu, zostanie żywcem wrzucony do rozpalonego pieca”. Ale ci trzej młodzi mężczyźni pozostali wierni Bogu i odmówili.

Powiedzieli: „Nebukadnesarze, nie musimy ci odpowiadać w tej sprawie. Jeśli tak ma być, nasz Bóg, któremu służymy, może nas wyrwać z rozpalonego pieca i z twojej ręki, królu. A jeśli nie, niech ci będzie wiadomo, królu, że twoim bogom nie będziemy służyć ani nie oddamy pokłonu złotemu posągowi, który wystawiłeś”. (Dn 3:16–18)

Powiedzieli: „Wiemy, że nasz Bóg może nas uratować. Wiemy, że Jego wolą jest, abyśmy nie oddali pokłonu. Nie wiemy, czy uratuje nas z tego ognia. A jeśli nie, uratuje nas w niebie. Ale nie oddamy pokłonu”. To jest ryzyko. Postawili swoje życie na szali. I zrobili to, co było właściwe. Podjęli ogromne ryzyko.

Kiedyś uczyliśmy takich historii nasze dzieci. Czy nadal to robimy? Czy chcemy wychować pokolenie, które będzie gotowe ryzykować życiem dla Ewangelii — dla sprawy życia, także w Indiach?

Paweł i Agabos

Spójrzmy jeszcze na jeden biblijny przykład: apostoła Pawła. Pamiętam kilka momentów w moim życiu, kiedy słowa pożegnania Pawła ze starszymi z Efezu w 20. rozdziale Dziejów Apostolskich głęboko mnie poruszały. Powiedział: „Lecz ja o to nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym z radością dokończył mój bieg i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo ewangelii łaski Bożej”. (Dz 20:24)

Innymi słowy: Lepiej stracić życie, niż je zmarnować.

I wszystko we mnie mówiło wtedy i mówi nadal: „Amen”.

Paweł udał się więc po raz ostatni do Jerozolimy, niosąc dar dla ubogich. Tuż przed dotarciem do miasta, w Cezarei, prorok imieniem Agabos wziął pas Pawła, związał nim sobie ręce i powiedział: „To mówi Duch Święty: Tak Żydzi w Jerozolimie zwiążą męża, do którego należy ten pas, i wydadzą go w ręce pogan”. (Dz 21:11)

Ale co miało wydarzyć się później? Czy Paweł zostanie zabity? Czy spędzi resztę życia w więzieniu? Czy zostanie wygnany? Paweł tego nie wiedział. I dla niego nie miało to znaczenia. Powiedział: „Co robicie, płacząc i rozdzierając mi serce? Jestem bowiem gotów nie tylko dać się związać, ale i umrzeć w Jerozolimie dla imienia Pana Jezusa”. (Dz 21:13)

Innymi słowy: „Jeśli zginę, to zginę”. „Niech PAN uczyni to, co mu się podoba”.

Ryzyko bez lęku

Obiecałem, że wrócimy do faktu, iż Bóg nie może podejmować ryzyka. Powiedziałem, że chwalebny fakt, iż Bóg nie może ryzykować, jest wielkim powodem, dla którego my możemy i powinniśmy podejmować ryzyko — bez lęku.

Oto związek między tym, dlaczego On nie może ryzykować, a tym, dlaczego my powinniśmy. Bóg nie może podejmować ryzyka, ponieważ zna wszystkie rzeczy i wszystkimi rządzi.

Nic Boga nie zaskakuje. Nic nie znajduje się poza Jego kontrolą.

Dodajcie do tego zdumiewającą prawdę, że kiedy Chrystus umarł, wziął na siebie Boży gniew skierowany przeciwko nam, zakrył nasze grzechy i wprowadził nas do samej rodziny Boga.

Cała Boża mądrość i cała Boża moc służą teraz Jego miłosierdziu wobec tych, którzy Mu ufają.

Dlatego wszystkie rzeczy — wszystkie, niezależnie od podejmowanego ryzyka — współdziałają dla naszego dobra.

„Któż nas odłączy od miłości Chrystusa? Ucisk? Utrapienie? Prześladowanie? Głód? Nagość? Niebezpieczeństwo? Miecz? Jak jest napisane: Z powodu ciebie cały dzień nas zabijają, uważają nas za owce przeznaczone na rzeź. Ale w tym wszystkim całkowicie zwyciężamy przez tego, który nas umiłował”. (Rz 8:35–37)

To oznacza — i jest to zdumiewające — że skoro Bóg nie może podejmować ryzyka, to również Jego wierne dzieci ostatecznie niczego nie ryzykują.

W krótkiej perspektywie — tak.

W ostatecznej perspektywie — nie.

Dlatego właśnie w broszurze PassionLife czytamy:

„Jeśli wierzysz, że Bóg nad tobą czuwa, wtedy wiesz, że nie może przydarzyć ci się nic złego, co ostatecznie nie okaże się dla ciebie dobrem”.

Dobrze powiedziane, PassionLife.

Dobrze służyliście nam, narodom, dzieciom — i Ewangelii.

Niech Bóg da wam jeszcze całe dziesięciolecia owocności, gdy będziecie nadal podejmować ryzyko dla sprawy życia.

A wy wszyscy, kiedy staniecie na kolejnym rozdrożu, rozważcie wybranie ryzykownej drogi — ze względu na Chrystusa.