„Tak, Panie”: pochylając głowę przed Bożą opatrznością

Opatrzność, pokuta, suwerenność, poddanie, cierpienie.

Czy trudno ci przyjąć Bożą opatrzność w swoim życiu? Być może cierpisz, przytłoczony smutkiem lub bólem. Być może tkwisz w grzechu, a każdy odruch twojego serca sprzeciwia się drodze Pana. Czy chodzi o cierpienie, grzech, czy jedno i drugie, obowiązkiem — a zarazem radością — każdego chrześcijanina jest pochylić głowę i poddać się Bogu. Jak jednak mamy się tego nauczyć?

Opór woli

Mój syn Pilgrim ma prawie cztery lata i zmaga się ze słabą wolą. Każda sytuacja, każde spojrzenie czy słowo, które nie odpowiada jego chwilowym pragnieniom, wywołuje u niego płacz. Niedawno, gdy rozmawiałam przez telefon z mamą, usłyszała jego szloch.

— Co się stało? Zrobił sobie krzywdę? Przewrócił się?
— Nie, mamo. Po prostu ktoś mu powiedział „nie”.

Kochane dziecko. Nie zdaje sobie sprawy, jak doskonałe zwierciadło podstawia własnej matce. Niewiele się od niego różnię. Moja wola również sprzeciwia się opatrzności Pana.

Wbrew popularnemu określeniu „dziecko o silnej woli” Charlotte Mason, autorytet w dziedzinie wychowania, twierdziła, że wola takiego dziecka jest w rzeczywistości bardzo słaba. „Wyobraź sobie — mawiała — że podlegasz każdemu kaprysowi własnej woli i nie potrafisz zwrócić się ku temu, co dobre i słuszne, ponieważ jesteś niewolnikiem każdego swojego pragnienia”. Taki człowiek, przekonywała, nie ma silnej woli, lecz wolę słabą i zniewoloną. Ulega każdemu swojemu pragnieniu. Kiedy sprzeciwiamy się Bożej opatrzności w swoim życiu, kurczowo trzymając się własnych pragnień i oczekiwań, ujawniamy słabą wolę, poddaną naszym namiętnościom.

Jednym z powracających motywów Biblii jest czynienie tego, co słuszne we własnych oczach. Raz po raz w Starym Testamencie wiadomo, że dzieje się źle, gdy ludzie czynią to, co słuszne we własnych oczach. Kiedy sprzeciwiamy się woli Boga na rzecz własnych pragnień — czy to w smutku, chorobie, czy grzechu — czynimy to, co słuszne we własnych oczach. Nie chcemy Jego opatrzności. Chcemy innej opatrzności — życia zgodnego z naszym wyobrażeniem o tym, co byłoby właściwe.

Nie chcę tej choroby. Nie chcę tego męża ani tej żony. Nie chcę żyć samotnie. Nie chcę tego przeciekającego dachu, którego naprawa może kosztować fortunę.

A jak reagujemy na to, czego nie chcemy? Niepokojem, gniewem, zajadaniem emocji, masturbacją — można by wymieniać dalej. Ulegamy swoim najniższym pragnieniom, aby uciec od rzeczywistości Bożej opatrzności. Nie chcemy przyznać, że właściwą odpowiedzią na nasze położenie jest zgodzić się na rolę drugoplanowej postaci we wspaniałej opowieści Boga i poddać się Jego opatrzności w danych nam okolicznościach.

Pomyślmy o uczniach Jezusa, którzy w 9. rozdziale Ewangelii Jana spotkali człowieka niewidomego od urodzenia. Zapytali: „Mistrzu, kto zgrzeszył, on czy jego rodzice, że urodził się ślepy?” (J 9,2).

Nauczycielu, powiedz coś, co pozwoli nam zrozumieć to cierpienie. To, że ten człowiek nie widzi, musi być sprawiedliwą odpłatą. Na pewno karzesz go za jego grzech albo za grzech jego rodziców.

Co odpowiedział Jezus? „Ani on nie zgrzeszył, ani jego rodzice, ale stało się tak, aby się na nim objawiły dzieła Boga” (J 9,3).

Boża opatrzność w naszym życiu — fakt, że to Jego wola rozstrzyga o każdej naszej sytuacji — może pozostawać dla nas tajemnicą. Nie potrafimy pojąć, że ktoś mógł urodzić się niewidomy po to, aby objawiły się w nim dzieła Boga. Kiedy Boża opatrzność wydaje nam się nieczuła, ujawnia to, jak słabo rozumiemy Jego charakter.

Jesteś dobry i dobrze czynisz

Co możemy wiedzieć o charakterze Boga, kiedy nie chcemy poddać się Jego opatrzności? Pomyślmy o Psalmie 119,68: „Dobry jesteś i dobrze czynisz”. Słowa te stały się refrenem, który nieustannie powtarzam własnej duszy.

Bóg jest samą definicją dobra. Użyte tutaj hebrajskie słowo jest tym samym, które pojawia się w 1. rozdziale Księgi Rodzaju, gdy podczas stworzenia Bóg ogłasza każde swoje dzieło „dobrym”. Oznacza ono coś, co budzi upodobanie, a zarazem jest słuszne. Sam Bóg jest godny upodobania i prawy. Nie czyni zła i nie ma w Nim niczego złego.

Bóg jest nie tylko dobry, lecz także dobrze czyni. To znaczy, że nie czyni zła. Nie brzmi to: „Jesteś dobry, ale chciałabym, żebyś również tak postępował”. Ani: „Jesteś dobry, lecz wydajesz się bezsilny”. W naszej kulturze czasami mylimy dobroć ze słabością. Nie znamy władców, którzy byliby dobrzy do głębi i czynili dobro we wszystkich swoich działaniach. Z Bogiem jest inaczej. On jest dobry i czyni wyłącznie dobro.

Co ciekawe, jeśli przyjmiemy, że możliwym autorem tego psalmu jest Dawid, słowa te wypowiada on, rozważając ucisk, którego doświadczył w swoim życiu. W tej części psalmu najpierw wyznaje, że Bóg dobrze uczynił swemu słudze, i prosi Go, aby nauczył go właściwego osądu (Ps 119,65–66). To łatwo przyjąć. Szczególnie fascynuje mnie jednak kolejny werset, zwłaszcza w kontekście naszych rozważań:

„Zanim doznałem ucisku, błądziłem, ale teraz przestrzegam twego słowa. Dobry jesteś i dobrze czynisz” (Ps 119,67–68).

Widzisz to? Przejawem dobroci Boga w życiu Dawida było to, że Bóg doświadczył go uciskiem, aby Dawid powrócił na drogę sprawiedliwości i przestrzegał Jego słowa.

Zaledwie kilka wersetów później Dawid powtarza tę prawdę:

„Dobrze mi, że zostałem uciśniony, abym się nauczył twoich ustaw. Lepsze jest dla mnie prawo twoich ust niż tysiące sztuk złota i srebra” (Ps 119,71–72).

Dawid uznaje, że Boża opatrzność w jego życiu jest dobra, ponieważ pochodzi z rąk dobrego Boga. Poddaje się jej, aby odnaleźć radość w Bogu. Opatrzność Boża w życiu wierzących zawsze prowadzi nas drogą, którą powinniśmy iść. Czy prawo pochodzące z ust Boga jest dla nas cenniejsze niż życie wolne od trudności? Czy jesteśmy gotowi pochylić głowy przed Bożą opatrznością w naszym życiu tylko dlatego, że On jest dobry i dobrze czyni? Czy potrafimy powiedzieć: „Tak, Panie”?

Chrześcijaninie, sam akt poddania się Bożej opatrzności przyniesie twojej duszy pełen słodyczy pokój posłuszeństwa — niezależnie od okoliczności.

Kiedy mozolnie staram się pomagać Pilgrimowi, a jednocześnie przemawiam do własnego serca, przypomina mi się historia opowiedziana przez Elisabeth Elliot. Pewna kobieta przyszła do pastora po radę, ponieważ w konkretnej sprawie nie chciała pójść za Bogiem. Pastor wysłuchał jej, a następnie napisał na kartce słowa: „Nie, Panie”. Poprosił, aby przez dziesięć minut zastanawiała się, które z tych słów powinna skreślić.

Dziesięć minut później kobieta pokutowała. Wiedziała, że gdyby skreśliła słowo „Panie”, wyrzekłaby się wiary. Nie można sprzeciwiać się panowaniu Boga nad całym swoim życiem i zarazem być chrześcijaninem. Gdyby jednak skreśliła słowo „Nie”, musiałaby poddać się Jego władzy i panowaniu.

Jeśli chodzi o Pilgrima, ilekroć widzę, jak jego buzia wykrzywia się w grymasie i za chwilę ma wybuchnąć płaczem, szybko do niego podchodzę, kładę dłoń na jego sercu, pomagam mu wziąć głęboki oddech i mówię:

„Tak, Panie. Tak, Panie. Tak, tak, Panie”.

Cokolwiek mu się przydarzyło i jakkolwiek bardzo mu się to nie podoba, jest częścią Bożej opatrzności, a my odpowiemy na to posłuszeństwem.

„Jesteś dobry i dobrze czynisz”.

Pytania do refleksji

1.  Jakiemu zrządzeniu Bożej opatrzności sprzeciwiasz się obecnie w swoim życiu?

2.  Z którym pragnieniem twojego serca zderza się Boża opatrzność?

3.  Jakiej prawdy o Bożym charakterze możesz uchwycić się w tej sytuacji, aby poddać się Jego panowaniu?

Bekka French