Jaka jest równowaga między ufaniem wyłącznie Chrystusowi ku zbawieniu a patrzeniem na owoce w swoim życiu? - Paul Washer

Równowaga jest tutaj słowem kluczowym. Owoce są ważne, ale są potwierdzeniem, nie podstawą. Doświadczenie może być ważne, ale tylko jako potwierdzenie.

Dam wam przykład. Kiedy mój syn miał około dziesięciu lat, któregoś ranka przyszedł do mnie i powiedział: „Tato, chyba całą noc nie spałem.” Zapytałem: „Dlaczego?” Odpowiedział: „Tato, obecność Boga, radość, obecność Boga była tak realna, że nie mogłem spać. Ta radość była niesamowita. Myślę, że Bóg mnie zbawił.”

Gdy pracuję z dziećmi, zawsze najpierw je utwierdzam. Powiedziałem: „To cudowne. Cieszę się z tobą. Ale ponieważ jesteś jeszcze taki młody, a to w twoim wieku jest czymś niezwykłym, chcę dalej cię prowadzić w uczniostwie. Nie dlatego, że ci nie wierzę, ale dlatego, że to tak niezwykłe w twoim wieku. Idźmy dalej.”

I tak robiliśmy. Około rok później schodziłem do piwnicy, żeby ćwiczyć martwy ciąg, a on wychodził z piwnicy i powiedział: „Tato.” Odpowiedziałem: „Tak?” Powiedział: „Pamiętasz, jak mówiłem ci o tamtym doświadczeniu?” Odpowiedziałem: „Tak, synu.” A on powiedział: „To było prawdziwe. Naprawdę było. Ale czytałem Ewangelię Jana i teraz wiem coś więcej.” Zapytałem: „Co wiesz?” A on odpowiedział: „Nie jesteś zbawiony dlatego, że masz dowody w postaci jakiegoś cudownego doświadczenia obecności Boga i radości. Jesteś zbawiony dlatego, że okazuje się, że wierzysz wyłącznie w Chrystusa.”

Widzicie?

A jeśli chodzi o owoce, chcę, żebyście zrozumieli to: jesteśmy zbawieni, ponieważ patrzymy do wewnątrz i nie znajdujemy żadnej nadziei w sobie. Bo przecież zdajecie sobie sprawę, że gdybyście mieli zbawić się przez owoce, to musiałyby to być owoce doskonałe i nieprzerwane od urodzenia aż do śmierci. Owoce są cudowną rzeczą, ale żadna ilość owoców nie może nas zbawić. Żadne uczynki sprawiedliwości nie mogą nas zbawić.

Pierwsze pytanie, jakie musimy sobie zadać, brzmi: czy patrzę do wewnątrz i znajduję jakąkolwiek nadzieję zbawienia w sobie albo w swoich uczynkach? Jeśli tak, to trzeba duszpasterskiej rozmowy — istnieje spora szansa, że jesteśmy zgubieni.

Jeśli jednak potrafimy powiedzieć: „Nie znajduję żadnej nadziei zbawienia w sobie, ale znajduję nadzieję wyłącznie w osobie Chrystusa i w Jego dziele dokonanym dla mnie”, wtedy zadajemy sobie kolejne pytanie: czy naprawdę w to wierzymy? Czy nauczyliśmy się tego jak papuga, czy to jest realne?

I tego ktoś nie może rozstrzygnąć za ciebie. Może tylko stawiać przed tobą Pismo za Pismem, fragment za fragmentem. Wielu ludzi przychodzi po poradę i chce, żeby kaznodzieja rozstrzygnął za nich, czy są zbawieni. To nie jest rola kaznodziei. Jego rolą jest stosować Pismo, Pismo i jeszcze raz Pismo, a Duch Boży ma użyć tego Pisma.

Jeśli nie znajdujesz żadnej nadziei w sobie, a znajdujesz pocieszenie i pokój w fakcie, że Chrystus umarł i zmartwychwstał, to stoisz na dobrym gruncie. Ale potem trzeba zapytać: co wydała wiara, którą mam?

I najważniejszą rzeczą, której trzeba szukać ponad wszystko, jest skrucha i zależność, a nie sukces, nie wielka ilość owoców, lecz skrucha.

Dam wam przykład. Byłem kiedyś w Rumunii — wieki temu — i przyszedł do mnie pewien młody człowiek. Nie miał pewności zbawienia. Był całkowicie rozbity. Powiedziałem: „Przejdźmy przez 1. List Jana.” Przeszliśmy przez cały 1. List Jana. Powiedziałem: „Przejdźmy przez inne teksty.” Przeszliśmy przez kolejne fragmenty. W końcu zapytałem: „Gdzie jesteś?” Odpowiedział: „Nie mam żadnej pewności.”

Szliśmy dalej, dalej i dalej. W końcu powiedziałem mu: „Słuchaj, chcę, żebyś dziś wieczorem nie wracał do kościoła.” Zapytał: „Dlaczego?” Powiedziałem: „Czy znasz jakieś bary, dyskoteki, miejsca, gdzie można po prostu dać się ponieść grzechowi?” To była Europa. Odpowiedział: „Tak.” A ja powiedziałem: „Chcę, żebyś tam poszedł.”

Zapytał: „Dlaczego?” Odpowiedziałem: „Chcę, żebyś tam poszedł grzeszyć. Przecież nie masz żadnej pewności. Sam powiedziałeś, że jesteś bez nadziei. Więc idź, grzesz z całej siły. Jedz, pij, grzesz. Jutro umrzesz, więc może przynajmniej będziesz miał trochę radości.”

A on powiedział: „Nie mogę tego zrobić.”
Ja: „Idź.” Prawie już na siebie krzyczeliśmy.
On: „Nie mogę tego zrobić.”
Ja: „Dlaczego?”
On: „Bo... bo... bo z powodu Chrystusa.”

I wtedy nagle zatrzymał się i powiedział: „O mój... o mój... należę do Niego.”

Odpowiedziałem: „Właściwie tak.”

To jest zastosowanie Pisma. Kaznodzieja nie może powiedzieć. Ja nigdy nikomu nie powiedziałbym: „Jesteś zbawiony” albo „Nie jesteś zbawiony”. Pokazywałbym mu, co Biblia mówi o zbawieniu, aż sam by powiedział: „Jestem zbawiony. Bracie Paul, nawet gdybyś powiedział mi, że nie jestem, ja wiedziałbym, że jestem.”

Paul Washer