Człowiek na środkowym krzyżu - Alistair Begg

Jeśli nie głosimy sobie każdego dnia – każdego dnia bez wyjątku – prawdy o krzyżu Chrystusa, bardzo szybko zaczynamy wracać do przekonania, że podstawą naszego zbawienia jest wiara plus nasze uczynki. Zaczynamy myśleć, że Chrystus zrobił swoje, ale ostatecznie wszystko zależy od nas.

Przypomina mi się znane pytanie ewangelizacyjne:

„Gdybyś umarł dziś wieczorem i stanął przed bramą nieba, a zapytano cię, dlaczego powinieneś zostać wpuszczony, co byś odpowiedział?”

Jeśli odpowiedź zaczyna się od pierwszej osoby – „bo ja uwierzyłem”, „bo miałem wiarę”, „bo byłem wierny”, „bo wytrwałem” – już zeszliśmy z właściwej drogi.

Jedyna prawidłowa odpowiedź zaczyna się od trzeciej osoby:

„Bo On.”

Bo On umarł za mnie.

Bo On mnie zbawił.

Pomyślmy o łotrze ukrzyżowanym obok Jezusa. Nie mogę się doczekać dnia, kiedy go spotkam i zapytam:

– Jak to się właściwie stało?

Przecież jeszcze chwilę wcześniej wraz z drugim złoczyńcą znieważałeś Jezusa. Nigdy nie uczestniczyłeś w studium biblijnym. Nigdy nie zostałeś ochrzczony. Nie należałeś do żadnego kościoła. Nie znałeś praktycznie nic z chrześcijańskiej doktryny. A jednak jesteś tutaj.

Wyobrażam sobie, że anioł przy bramie nieba pyta go:

– Co ty tutaj robisz?

– Nie wiem...

– Jak to nie wiesz?

– Naprawdę nie wiem.

Anioł sprowadza przełożonego.

– W porządku. Zadamy ci kilka pytań. Czy rozumiesz naukę o usprawiedliwieniu przez wiarę?

– Nigdy w życiu o tym nie słyszałem.

– A co z nauką Pisma Świętego?

Łotr patrzy tylko z zakłopotaniem. W końcu anioł, już nieco zniecierpliwiony, zadaje najważniejsze pytanie:

– To na jakiej podstawie tutaj jesteś?

A on odpowiada:

„Człowiek z pośrodku powiedział, że mogę przyjść.”

To jedyna odpowiedź.

To naprawdę jedyna odpowiedź.

Jeżeli każdego dnia nie głoszę samemu sobie Ewangelii, wcześniej czy później zacznę pokładać ufność w sobie. Zacznę ufać własnym doświadczeniom, własnej duchowości, własnym osiągnięciom. A to jest część naszej upadłej natury.

Kiedy odwracam wzrok od krzyża, mogę nadal ustami wyznawać, że ofiara Chrystusa jest wystarczająca. Jednocześnie jednak będę żył tak, jakby moje zbawienie ostatecznie zależało ode mnie.

A taka droga prowadzi zawsze do jednego z dwóch miejsc.

Albo do głębokiej rozpaczy, bo nigdy nie będę wystarczająco dobry.

Albo do duchowej pychy, przekonania, że radzę sobie całkiem nieźle i mam się czym pochwalić.

Tylko krzyż Chrystusa rozprawia się z obiema tymi skrajnościami. Krzyż odpowiada zarówno na najgłębszą rozpacz grzesznika, jak i na wyniosłą pychę człowieka, który uważa, że potrafi sam sobie poradzić.

Dlatego możemy śpiewać:

„Ponieważ bezgrzeszny Zbawiciel umarł, moja grzeszna dusza została uznana za wolną. Bóg, który jest sprawiedliwy, jest usatysfakcjonowany, patrząc na Niego, i przebacza mnie.”

Właśnie dlatego Marcin Luter mówił, że większość naszego chrześcijańskiego życia znajduje się – w pewnym sensie – poza nami. Nasza nadzieja nie spoczywa w naszych dobrych uczynkach ani w naszych religijnych deklaracjach.

Jesteśmy zbawieni wyłącznie dzięki temu, czego dokonał Chrystus.