Twoja trauma nie usprawiedliwia twojego grzechu - Costi Hinn i Brett McIntosh

Brett McIntosh: Costi, to pytanie zadawano mi już wielokrotnie. Zauważyłem, że ludzie często odwołują się do traumatycznych lub bolesnych doświadczeń z przeszłości, aby wyjaśnić, dlaczego zmagają się z określonymi grzechami. Jak chrześcijanie powinni rozumieć związek między cierpieniem doświadczonym w przeszłości a osobistą odpowiedzialnością za obecne postępowanie? W którym momencie wyjaśnianie własnego zachowania staje się usprawiedliwianiem grzechu?

Costi Hinn: To bardzo ważne pytanie. Co ciekawe, pojawia się właśnie teraz. Widać w tym Boże prowadzenie.

Niedawno spotkałem się z pewnym drogim bratem w Chrystusie. To wspaniały mentor, mądry, starszy ode mnie człowiek, który od wielu lat zajmuje się poradnictwem i duszpasterstwem. Powiedział mi coś takiego: „Przyczyny pomagają nam zrozumieć człowieka, ale nigdy nie powinny stawać się usprawiedliwieniem naszego grzechu”.

Pomyślałem sobie: „Niesamowite!”. Natychmiast wyjąłem telefon i poprosiłem: „Powtórz to jeszcze raz”. Zapisałem jego słowa i wysłałem je żonie z wiadomością: „Zachowaj to. Jestem właśnie na spotkaniu i robię notatki”.

Moim zdaniem te słowa doskonale podsumowują odpowiedź na postawione pytanie. Jak zatem powinniśmy podchodzić do grzechu i cierpienia? Jak odróżniać przyczyny naszego zachowania od prób jego usprawiedliwiania?

Przede wszystkim trzeba nazywać rzeczy po imieniu. Trzeba mówić prawdę.

Musimy rozumieć, że trauma, cierpienie czy doświadczenia życiowe człowieka mogą wyjaśniać przyczyny jego obecnego postępowania.

Posłużę się kilkoma przykładami.

Ktoś może zachowywać się agresywnie, ponieważ w przeszłości sam doświadczał przemocy. Ktoś inny może być pełen gniewu, ponieważ padł ofiarą wykorzystywania seksualnego.

Jeszcze ktoś inny może nie umieć właściwie rozwiązywać konfliktów, ponieważ dorastał w głęboko dysfunkcyjnej rodzinie i nigdy nie nauczono go, jak sobie z nimi radzić.

Są ludzie, którzy nieustannie na wszystkich krzyczą. W małżeństwie bywa tak, że żona zamyka się w sobie niczym małż, a mąż jest jak wulkan — wybucha gniewem. On reaguje gwałtownie, ona ucieka od problemu i karze go milczeniem.

Wszystkie te reakcje i sposoby zachowania mogą wynikać — i oczywiście często wynikają — z tego, co ukształtowało człowieka w przeszłości.

Możemy to nazwać wychowaniem, wyuczonymi zachowaniami, utrwalonymi wzorcami czy jakkolwiek inaczej. Faktem pozostaje, że nasze doświadczenia niekiedy kształtują sposób, w jaki reagujemy i postępujemy. Mogą to być zarówno doświadczenia negatywne, jak i pozytywne.

Ale właśnie tutaj dochodzimy do granicy, której jako chrześcijanie nie możemy przekroczyć.

Żadne z tych doświadczeń nie usprawiedliwia grzechu.

Musimy więc zachować ostrożność.

Wracając do pytania: jak powinniśmy rozumieć związek między cierpieniem a osobistą odpowiedzialnością? Kiedy wyjaśnianie własnego zachowania zaczyna przeradzać się w usprawiedliwianie grzechu?

Dzieje się tak wtedy, gdy nie potrafimy przyjąć napomnienia, skarcenia czy rozmowy, w której ktoś zwraca nam uwagę na nasz grzech, bez wdawania się w długie wyjaśnienia. Jeśli chodzi o mężczyznę, może on zacząć wszystko szczegółowo i protekcjonalnie tłumaczyć: dlaczego jest taki, jaki jest, czego doświadczył, przez co przeszedł i dlaczego inni go nie rozumieją.

Ciągle słyszymy: „Nie rozumiesz mnie! Nie wiesz, przez co przeszedłem! Właśnie dlatego taki jestem!”.

Tymczasem trzeba po prostu uznać swój grzech i pokutować.

Podobnie jest w przypadku kobiet.

Niedawno w naszym kościele prowadziliśmy serię kazań poświęconych małżeństwu. Głosiłem zarówno do mężczyzn, jak i do kobiet, zwracając się do obu stron z taką samą stanowczością i mówiąc prawdę jednym i drugim.

Kazanie skierowane do kobiet spotkało się z bardzo dobrym przyjęciem w naszym zborze. Kobiety w naszym kościele myślą w sposób głęboko zakorzeniony w Biblii i kochają Słowo Boże.

Jednak kiedy ktoś udostępnił fragment kazania w internecie, pojawiły się zupełnie inne reakcje. Ktoś się oburzył, ktoś inny zaczął protestować i nagle wybuchła swego rodzaju feministyczna rebelia.

Cała reakcja sprowadzała się do stwierdzeń w rodzaju:„No tak, czego innego można się spodziewać? Typowy biały mężczyzna. Typowy patriarchalny kaznodzieja. Znowu to samo!”.

Padały też oskarżenia: „On całkowicie lekceważy przypadki przemocy, do których dochodzi w kościołach!”. „Nigdy nie chciałabym należeć do jego kościoła!”. „Za nic nie chciałabym podlegać takiemu pastorowi!”. „To idealna przykrywka dla sprawców przemocy!”.

A ja zastanawiałem się: „Skąd wy w ogóle wyciągnęliście takie wnioski? Przecież niczego podobnego nie ma ani w tekście, ani w moich kazaniach!”.

Ludzie dochodzą do takich wniosków, ponieważ nazywam kłótliwość grzechem, bez łagodzenia tego stwierdzenia dodatkowymi zastrzeżeniami.

Mówię, że kobieta, która postępuje w ten sposób, sprzeciwia się woli Bożej. Mówię, że kobieta zachowująca się w taki sposób bardziej przypomina Jezabel niż Jezusa.

I niektórzy uznają, że przez to zaprzeczam istnieniu pewnych okoliczności albo je ignoruję. Na przykład tego, że kobieta jest kłótliwa, ponieważ jej mąż również tak się zachowuje.

A więc, zgodnie z takim rozumowaniem, zachowanie męża miałoby usprawiedliwiać jej grzech.

Albo ktoś mówi, że kobieta jest pełna gniewu lub znęcała się nad swoimi dziećmi z powodu tego, czego sama doświadczyła. Albo przywołuje się przypadek Lindsay Clancy, która zamordowała swoje dzieci. Ktoś zrobił coś złego, ponieważ ktoś inny wcześniej wyrządził mu krzywdę.

I w ten sposób ludzie zaczynają budować swoją tożsamość wokół bycia ofiarą, zamiast uznać, że są grzesznikami potrzebującymi pokuty.

Gdzie więc jako chrześcijanie popełniamy błąd?

Wtedy, gdy otaczamy się czymś, co można nazwać ochronnym polem niewinności.

A właściwie mam lepsze określenie: ochronnym polem bycia ofiarą.

Tworzymy wokół siebie barierę.

„Jestem ofiarą. Wzniosłem wokół siebie wysokie mury zbudowane ze wszystkich moich usprawiedliwień. Teraz nikt nie może zwrócić mi uwagi ani skonfrontować mnie z moim grzechem”.

Dlatego przestań wykorzystywać przyczyny swojego zachowania do usprawiedliwiania grzechu.

Chciałbym dodać jeszcze kilka myśli.

Twoje cierpienie jest rzeczywiste. Ale równie rzeczywista jest twoja odpowiedzialność.

Nikt nie zaprzecza twojemu cierpieniu ani mojemu. Ja również przeszedłem przez trudne doświadczenia. Ty także.

Wszyscy doświadczyliśmy rzeczy, które sprawiały, że życie wydawało się piekłem na ziemi.

Ale nawet takie doświadczenia nigdy nie usprawiedliwiają naszego postępowania, jeśli jest ono grzeszne.

Przemoc, złe traktowanie, zdrada, wyczerpanie, cudzołóstwo — wszystkie te rzeczy mogą wpływać na nasz sposób myślenia i reagowania.

Pismo Święte nie umniejsza znaczenia takich doświadczeń.

Jednak Pismo Święte nie pozwala nam również wykorzystywać ich jako usprawiedliwienia grzechu.

Jak zatem możemy okazywać ludziom zrozumienie i podchodzić do nich rozsądnie?

Myślę, że przede wszystkim musimy pamiętać, iż człowiek, który wyjaśnia przyczyny swojego grzesznego postępowania, niekoniecznie próbuje je usprawiedliwiać. Bądźmy więc sprawiedliwi.

Wyobraźmy sobie, że ktoś mówi: „Tak, naprawdę bardzo się z tym zmagam. Wychowałem się w strasznie dysfunkcyjnej rodzinie. Doświadczałem przemocy”.

Albo kobieta mówi: „Mąż mnie zostawił. Mój ojciec pięciokrotnie dopuścił się cudzołóstwa, porzucił rodzinę i bił moją matkę. Dlatego naprawdę trudno mi…”.

I nagle przerywamy jej: „Hej, hej, posłuchaj! Nie powinnaś wykorzystywać tych doświadczeń jako usprawiedliwienia. Jesteś grzesznikiem!”.

To byłoby okropne! Nie wolno w taki sposób prowadzić rozmowy duszpasterskiej. Przecież ta osoba wcale nie próbuje usprawiedliwiać swojego grzechu. Jej doświadczenia pomagają nam natomiast lepiej ją zrozumieć.

Brett McIntosh: Tak, właśnie. Pomagają nam nawiązać z nią kontakt, okazać współczucie, a następnie przejść do prawdy.

Costi Hinn: Dokładnie. Możemy wtedy wyjaśnić: „Posłuchaj, Pismo Święte mówi o twoim grzechu w taki sposób…”.

W poradnictwie duszpasterskim zawsze staramy się najpierw uznać rzeczywistość doświadczeń drugiego człowieka, zrozumieć je i potwierdzić, że jego cierpienie jest prawdziwe.

Możemy powiedzieć: „Bardzo mi przykro, że musiałeś przez to przejść”. „Rozumiem, dlaczego było to dla ciebie tak trudne”. „To, co mi opowiadasz, naprawdę pomaga mi zrozumieć twoją sytuację i wszystko, czego doświadczyłeś”.

Kiedy słyszę takie słowa, czuję, że ktoś mnie dostrzega i naprawdę słucha. Że jestem traktowany jak człowiek, który być może stał się ofiarą bardzo złych decyzji innych ludzi.

Jednocześnie jako duszpasterze możemy powiedzieć: „Wiesz, wcale nie odnoszę wrażenia, że próbujesz usprawiedliwiać swój grzech. Ale to, co opowiedziałeś, naprawdę pomaga mi lepiej zrozumieć twoją sytuację”.

I nagle okazuje się, że taka osoba sama zaczyna mówić: „Tak, ale wiesz, muszę też bardziej uważać na swoje reakcje. Powinnam okazywać mężowi więcej szacunku. Muszę też…”.

Zaczyna mówić naprawdę szczerze, ponieważ wreszcie czuje się zrozumiana. Chrystus daje nam nowy sposób reagowania.

Niedawno głosiłem na ten temat w naszym kościele. Jak już wspomniałem, prowadziliśmy serię kazań o małżeństwie, a podczas ostatniego kazania zajmowaliśmy się rozwiązywaniem konfliktów.

Kiedy zastanawiałem się nad pytaniem, które dzisiaj otrzymaliśmy, pomyślałem o Liście do Efezjan 4:31: „Wszelka gorycz i zapalczywość, gniew, krzyk i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością”.

Paweł mówi, że mamy się tego wszystkiego pozbyć.

A to oznacza, że niezależnie od tego, przez co przeszliśmy, nadal jesteśmy wezwani do odrzucenia wszystkich tych grzechów, które nie przynoszą Bogu chwały i których nigdy nie wolno nam usprawiedliwiać.

Następnie Paweł mówi, co powinniśmy przyoblec: „Bądźcie dla siebie nawzajem życzliwi, miłosierni, przebaczając sobie, jak i Bóg wam przebaczył w Chrystusie”.

Musimy więc rozpoznawać przyczyny naszego zachowania, ale nie czynić z nich usprawiedliwienia.

Musimy wziąć odpowiedzialność za własne reakcje.

Musimy szukać pomocy bez poczucia wstydu.

Przestańmy żyć w zawstydzeniu i zaprzeczać własnemu grzechowi. Po prostu go uznajmy.

A następnie powinniśmy jednocześnie dążyć do uzdrowienia i świętości. Na tym polega odrzucanie starego sposobu życia i przyoblekaniu nowego. Odrzucamy i przyoblekamy. Odrzucamy i przyoblekamy. Odrzucamy i przyoblekamy.

Przyoblekamy nowego człowieka. Przyoblekamy świętość. Dążymy do uzdrowienia przez prawdę.

Możesz przyznać, że ktoś zgrzeszył przeciwko tobie, że doświadczyłeś bolesnych rzeczy, a jednocześnie podejmować odpowiednie kroki, by zapewnić sobie ochronę i dochodzić sprawiedliwości.

Jeśli doświadczasz przemocy, możesz wezwać policję.

Możesz podjąć wiele różnych działań. Możesz zwrócić się o pomoc do kościoła. Możesz skorzystać z poradnictwa.

A jednocześnie nadal ponosisz odpowiedzialność za swoje postępowanie.

Przychodzą mi na myśl słynne słowa Johna Owena. Jeśli nigdy ich nie słyszałeś, myślę, że bardzo ci się spodobają:

„Uśmiercaj grzech, bo inaczej grzech uśmierci ciebie”.

Nie usprawiedliwiaj swojego grzechu doświadczeniami z przeszłości.