Uczniowie nigdy nie przyszli
do Jezusa i nie powiedzieli: „Naucz nas głosić”. Nigdy nie powiedzieli: „Naucz
nas chodzić po wodzie. Naucz nas wskrzeszać umarłych”. Powiedzieli: „Naucz nas
modlić się”. Wierzę, że najbardziej zdumiewającą rzeczą w życiu Chrystusa była
Jego społeczność z Ojcem.
Dwa lata temu moja żona zrobiła jeden z tych testów DNA i dowiedziała się, że jest w 35 procentach Francuzką. Gdy tylko to odkryła, wszystko się zmieniło. Kiedy prosiłem ją, żeby coś zrobiła, odpowiadała: „Jestem Francuzką i nie podporządkowuję się żadnemu mężczyźnie”. Myślę więc o tym, żeby przywieźć ją do Francji i tutaj zostawić, żebyście wy, Francuzi, mogli sobie z nią poradzić.
Kiedy kilka lat temu po raz
pierwszy przyjechałem do Francji, naprawdę nie sądziłem, że mi się tutaj
spodoba. Pochodzę przecież ze środowiska kowbojów. A jednak pokochałem ten
kraj. Jest tutaj tak wiele piękna, tak wiele historii, tak wiele sztuki — i mam
nadzieję, że tak pozostanie.
Powinniście również
wiedzieć, że z tego kraju wywodzili się jedni z największych chrześcijan,
którzy do dziś cieszą się ogromnym szacunkiem na całym świecie. To także kraj
męczenników. Wielu ludzi tutaj oddało życie za wiarę. Modlę się, aby to bogate
chrześcijańskie dziedzictwo powróciło. I właśnie dlatego Kościół jest tutaj —
aby nieść Ewangelię Francji. Nie religię, nie jakąś organizację kościelną, lecz
osobę Jezusa Chrystusa, który przemienił nasze życie.
Nie zostało nam wiele czasu,
a sporo mówiliśmy już o Słowie. Teraz chciałbym powiedzieć o modlitwie. Pamiętacie,
jak mówiłem, że nasza cielesna natura nienawidzi studiowania Słowa? Jest coś,
czego nienawidzi jeszcze bardziej — modlitwy. Jeśli dużo studiujesz Słowo i
wzrastasz w poznaniu, twoje ciało może chlubić się wiedzą. W modlitwie
natomiast nie ma niczego, czym można się chlubić. Jest ona najpełniejszym
uznaniem naszej potrzeby.
Będziemy przyglądać się
rozdziałom od 13... do 17, werset 13. Nie — przepraszam — Ewangelii Jana, od
rozdziału 13 do 17. Zanim jednak to zrobimy, pomódlmy się.
Ojcze, dziękujemy Ci za
Twoje Słowo. Dziękujemy Ci za Twój drogi lud, który tutaj zgromadziłeś. Modlę
się, abyś działał w sercach nas wszystkich, abyśmy Cię poznawali i kochali.
Abyś uzdolnił nas do służenia Tobie. Tęsknimy za dniem, w którym powrócisz. Ale
aż do tego dnia, Panie, ożyw Francję. W imieniu Jezusa. Amen.
Oczywiście nie będziemy
studiować wszystkiego od rozdziału 13 do 17. Dlaczego więc wyznaczyłem właśnie
ten fragment? Ponieważ znajdujemy się tutaj w Wieczerniku. To ostatnie godziny,
które Chrystus spędza ze swoimi uczniami przed ukrzyżowaniem. Jest więc
oczywiste, że wszystko, co mówi w tym krótkim czasie, ma dla Niego ogromne
znaczenie.
Spójrzmy na to z naszej
perspektywy. Być może jesteś ojcem albo matką. Co zrobiłbyś, gdyby pozostały
ci tylko trzy godziny życia? Co powiedziałbyś swoim dzieciom? Powiedziałbyś
wyłącznie o tym, co jest absolutnie najważniejsze. I właśnie to tutaj
widzimy.
Nacisk, jaki Chrystus
kładzie na modlitwę, jest zdumiewający. W istocie za każdym razem, gdy wspomina
o owocu albo o dobrym uczynku, łączy to z modlitwą do Ojca w Jego imieniu.
Jeśli uchwycisz tę prawdę i naprawdę ją zrozumiesz, zrewolucjonizuje twoje
życie.
Modlitwa nie jest ostatnią
deską ratunku. Jest pierwszym środkiem, po który powinniśmy sięgnąć. Jest
pierwszą rzeczą, którą powinniśmy zrobić. Wszystko z niej wypływa. To właśnie w
ten sposób stajemy się owocnymi uczniami. Nie przez talent. Nie przez talent
ani nawet przez duchowe dary. To dzieje się przez modlitwę. Ona jest
fundamentem.
Chcę teraz, żebyście
spojrzeli na 14 rozdział Ewangelii Jana, wersety 12–14. Co Jezus ma na myśli?
Mówi: „Będziecie dokonywać większych dzieł niż te. Będziecie dokonywać
większych dzieł niż te, których Ja dokonuję”.
Powiem wam najpierw, czego
to nie oznacza. Nie oznacza tego, o czym mówią wszyscy kaznodzieje ewangelii
sukcesu. Nie chodzi tutaj koniecznie o wskrzeszanie umarłych, uzdrawianie
chorych, sprowadzanie czegoś z nieba czy chodzenie po wodzie. Chodzi o dzieła,
które będą rozszerzać Królestwo Chrystusa. Chodzi o rozwój Królestwa Niebios
poprzez głoszenie Ewangelii.
Podam wam przykład. Pod
koniec ziemskiego życia Jezusa nie wiemy, ilu miał prawdziwych uczniów. Miał
jedenastu apostołów i niewielką grupę uczniów, którzy byli razem z nimi. W
pierwszym rozdziale Dziejów Apostolskich widzimy niewielką grupę uczniów
modlących się w Wieczerniku.
Chcę, żebyście się nad tym
zastanowili. Syn Boży przychodzi na ziemię i dokonuje dzieła odkupienia, które
musiało zostać dokonane. Ale jeśli spojrzymy na wielkość Królestwa, było ono
wtedy bardzo małe, prawda?
Co wydarzyło się w dniu
Pięćdziesiątnicy? Po jednym bardzo krótkim kazaniu nawróciło się trzy tysiące
ludzi. A potem Ewangelia wyszła z Jerozolimy przez Judeę, z Judei przez
Samarię, a następnie do Azji Mniejszej.
Pomyślcie o tym. Poprzez
dzieło Kościoła Ewangelia Jezusa Chrystusa dotarła na cały świat. Nikt w
czasach Jezusa nie byłby nawet w stanie wyobrazić sobie czegoś podobnego.
Ludzie nie wiedzieli nawet, gdzie kończy się świat. Co wiedzieli o plemionach
żyjących w Azji albo w dżunglach Afryki Południowej i Ameryki Południowej czy o
Wikingach żyjących na północy?
Nawet pierwotny Kościół miał
bardzo ograniczone wyobrażenie o tym, jak będzie wyglądało Królestwo Niebios. A
przecież nawet teraz, jutro, w niedzielę, liczba ludzi, którzy zasiądą, aby słuchać
nauczania Ewangelii, jest absolutnie zdumiewająca.
Znacie tekst z 2 Listu do
Koryntian 5:17? „Jeśli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem”. Ale ten
tekst mówi coś znacznie większego. Kiedy czytamy go w taki sposób, myślimy:
„Kiedy zostałem chrześcijaninem, Bóg mnie zmienił i stałem się nowym
stworzeniem”. I to jest prawda. Ale to zaledwie niewielka część tego, co Paweł
tutaj mówi.
Wiecie, co naprawdę mówi?
„Jeśli ktoś jest w Chrystusie — nowe stworzenie”. Mówi o nowym niebie i nowej
ziemi. Mówi o ostatecznym dziele chwały, które zostanie doprowadzone do pełni,
gdy nastanie nowe niebo i nowa ziemia — pełne chwały, pełne sprawiedliwości i
piękna przekraczającego wszystko, co potrafimy sobie wyobrazić, pełne chwały
Boga.
I właśnie to mówi: w chwili,
gdy zaufałeś Chrystusowi, stałeś się częścią tego nowego stworzenia, które On
już buduje i które osiągnie swoją pełnię przy Jego powtórnym przyjściu.
Widzimy, jak rozszerza się ono po całym świecie.
W HeartCry pracowaliśmy w
jednych z najgłębszych i najmroczniejszych dżungli świata, wśród plemion
praktykujących kanibalizm. Ci ludzie słyszą Ewangelię i przychodzą do
Chrystusa.
Spójrzcie ponownie na werset
12: „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: kto wierzy we mnie, dzieł, których Ja
dokonuję, i on będzie dokonywał; i większych od tych dokona, bo Ja idę do
Ojca”.
Być może kiedy to słyszycie,
pierwsza myśl brzmi: „Dobrze, to chodźmy i dokonujmy tych dzieł”. W porządku.
Ale spójrzcie na to, co mówi w wersecie 13. Z czym związane są te dzieła? „A o
cokolwiek poprosicie w moje imię, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w
Synu”.
Co zatem stanowi fundament
tych wielkich dzieł? Jaki jest pierwszy krok, drugi krok, trzeci krok i ostatni
krok? Co jest siłą napędową tego wszystkiego? „O cokolwiek poprosicie w moje imię,
to uczynię”.
„W moje imię” — a więc
wszystko, o co prosicie zgodnie z moją naturą i moją wolą, „aby Ojciec był
uwielbiony w Synu”. Następnie w wersecie 14 Jezus ponownie to podkreśla: „Jeśli
o coś poprosicie w moje imię, Ja to uczynię”.
Ktoś powie: „O cokolwiek? Na
przykład o Ferrari?”. Nie bądźcie groteskowi. O jakie rzeczy możemy prosić w
Jego imieniu, wiedząc, że On nas wysłucha, ponieważ są zgodne z Jego wolą?
W 62 rozdziale Izajasza Bóg
mówi: „Postawiłem stróżów na murach i nakazuję im, aby nie dawali Mi
wytchnienia i sami sobie nie dawali wytchnienia, dopóki nie uczynią Jerozolimy,
mojego ludu, przedmiotem chwały na całej ziemi”.
Mogę więc paść na kolana i
wołać do Niego: „Proszę Cię, drogi Panie, spraw, aby Twój Kościół, Twój lud,
stał się przedmiotem chwały na całej ziemi”.
W Księdze Malachiasza
powiedział: „Moje imię będzie wielkie wśród narodów, od wschodu słońca aż do
jego zachodu”. Dlatego podczas nocnego czuwania mogę wołać tymi słowami:
„Ojcze, Ty tak powiedziałeś. Ojcze, Ty to powiedziałeś. Proszę Cię, aby Twoje
imię było wielkie wśród narodów, od wschodu aż do zachodu słońca. Spraw, aby
tak się stało”.
Jezus powiedział również, że
kiedy rozglądamy się i widzimy, że robotników jest za mało, co powinniśmy
zrobić? Nakazał nam wołać do Pana żniwa, aby wzbudził robotników. Nakazał nam
to robić. I On odpowie. Jeśli będziemy Go o to prosić, wzbudzi robotników.
Moglibyśmy przejść przez
cały Stary i Nowy Testament i odkrywać wolę Boga wobec Jego ludu oraz wolę Boga
wobec narodów, a potem przychodzić z tym przed Niego: „Obiecałeś. Obiecałeś, że
dasz narody Twojemu Synowi jako nagrodę. Twój Syn powiedział nam, abyśmy się
modlili. Nakazał nam: «Święć się imię Twoje. Przyjdź Królestwo Twoje. Bądź wola
Twoja»”.
I wszystkie te rzeczy, które
są wolą Boga, będą rozwijały się poprzez modlitwę. Nie mamy, ponieważ nie
prosimy.
Spójrzcie teraz na 15
rozdział, werset 6: „Jeśli ktoś nie trwa we mnie, zostaje wyrzucony jak
latorośl i usycha; zbierają je i wrzucają do ognia, i płoną”.
Ale jeśli trwacie we mnie i
moje słowa trwają w was, posłuchajcie, co mówi Jezus: „Proście, o cokolwiek
chcecie, a stanie się wam”.
Nie mówimy tutaj o
cielesnych pragnieniach jakiegoś heretyckiego ewangelisty. Mówimy o ludziach,
dla których najważniejsze jest, aby Bóg został uwielbiony na tej ziemi, aby
Ewangelia dotarła na cały świat i aby przez Ewangelię wielka rzesza ludzi
została przyprowadzona do Boga.
Jeśli jesteś człowiekiem, w
którym trwa Słowo Boże, jeśli Pismo ma swój dom w twoim sercu i umyśle, jeśli
twoje pragnienia zostały ukształtowane przez Pismo, a największą pasją twojego
życia jest chwała Boga — wtedy proś, o cokolwiek chcesz, a stanie się to dla
ciebie.
Spójrzcie na werset 8:
„Przez to mój Ojciec zostaje uwielbiony, że przynosicie wiele owocu i
okazujecie się moimi uczniami”.
Skąd wiesz, że jesteś
prawdziwym uczniem? Przynosisz owoc właściwy uczniowi. A jak przynosisz owoc
ucznia? Trwając w krzewie winnym. A jak trwasz w krzewie winnym? Jego słowa
trwają w tobie.
Spójrzcie na werset 16: „Nie
wy mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem, abyście szli i
przynosili owoc i aby wasz owoc trwał”. Teraz zwróćcie uwagę na ostatnią część:
„aby o cokolwiek poprosicie Ojca w moje imię, dał wam”.
Ponownie widzimy, że cały
owoc życia ucznia jest związany z modlitwą. Rozwój Królestwa jest związany z
modlitwą. Wszystko jest związane z modlitwą.
Spójrzcie na 16 rozdział,
werset 20... przepraszam, werset 23: „W tym dniu o nic nie będziecie mnie
pytać. Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam: o cokolwiek poprosicie Ojca w moje imię,
da wam. Dotąd o nic nie prosiliście w moje imię. Proście, a otrzymacie, aby
wasza radość była pełna”.
Modlitwa. Modlitwa.
Modlitwa. Modlitwa. Wszyscy możemy się modlić.
Spójrzcie na werset 26: „W
tym dniu będziecie prosić w moje imię i nie mówię wam, że Ja będę prosił Ojca
za wami. Sam bowiem Ojciec was miłuje, ponieważ wy mnie umiłowaliście i
uwierzyliście, że wyszedłem od Ojca”.
Każdy rozwój Królestwa,
każdy rozwój Królestwa w życiu wierzącego, każdy rozwój Królestwa na świecie,
każdy owoc ucznia — wszystko to jest bezpośrednio związane z modlitwą.
Pamiętajcie, że były to
ostatnie godziny Jezusa z uczniami. Co mówił raz za razem, wciąż i wciąż? Całe
wasze uświęcenie, całe przynoszenie owocu i cała służba, całe wasze
upodabnianie się do Chrystusa, każdy rozwój Królestwa — wszystko jest związane
z modlitwą do Ojca w imieniu Jezusa.
A jednak jak mało się
modlimy!
O, o teologii będziemy
rozmawiać przez cały dzień. Będziemy spierać się o teologię przez cały dzień.
Ale jak wiele modlimy się o rozwój Królestwa w nas samych, w naszych dzieciach,
w naszych współmałżonkach, w naszych kościołach i na świecie? Bardzo, bardzo
mało. A przecież Jezus mówi, że właśnie to jest kluczem, i tutaj kładzie na to
tak wielki nacisk. To jest klucz.
Chcę wam teraz coś pokazać.
Przejdźcie do Ewangelii Marka, do pierwszego rozdziału. Mówi się, że jeśli
właściwie czytasz Ewangelię Marka, to pod koniec będziesz zmęczony i zdyszany,
ponieważ składa się ona z szybkich, następujących po sobie jak fotografie
obrazów Jezusa przemieszczającego się z jednej posługi do drugiej.
W języku angielskim mamy
słowo „natychmiast”. W pierwszym rozdziale Marka pojawia się ono w angielskich
przekładach Biblii raz za razem.
Spójrzcie na werset 12: „I
natychmiast Duch wypędził Go na pustynię”. Spójrzcie na werset 18: „I
natychmiast zostawili swoje sieci i poszli za Nim”. Werset 20: „I natychmiast
ich powołał, a oni zostawili swego ojca Zebedeusza”. Werset 21: „Przyszli do
Kafarnaum i natychmiast w szabat wszedł do synagogi i zaczął nauczać”.
Spójrzcie na werset 28: „I
natychmiast wieść o Nim rozeszła się wszędzie”. Werset 29: „I natychmiast po
wyjściu z synagogi przyszli do domu Szymona”. Werset 30: „A teściowa Szymona
leżała w gorączce i natychmiast powiedzieli Jezusowi o niej”.
Czy myślicie, że Marek
próbuje nam coś powiedzieć?
Nigdy nie było człowieka,
którego służba byłaby bardziej obciążająca niż służba Jezusa. Nigdy nie było
nikogo bardziej zajętego służbą niż Jezus. Zapamiętajcie tę myśl. Spójrzcie
teraz na werset 32 i przeczytajcie wersety od 32 do 34.
Potrafię sobie wyobrazić,
jak wyglądałby dawny obraz przedstawiający tę scenę. Ludzie spokojnie stoją w
kolejce, czekając na swoją kolej. Jezus stoi z założonymi rękami. Ale wcale tak
nie było.
Pewnego razu zabrałem ze
sobą lekarza wysoko w Andy. Nie było tam żadnego lekarza. Nie było lekarstw.
Ludzie nie mieli niczego. Zebrało się tam tysiąc sto kobiet i mężczyzn z gór,
żeby słuchać Słowa. Zazwyczaj byli bardzo spokojnymi i cierpliwymi ludźmi.
Kiedy jednak dowiedzieli się, że przywiozłem lekarza, wszystko zamieniło się w
chaos.
Przez trzy dni lekarz
przebywał w jednym pomieszczeniu, a jedna osoba po drugiej przychodziła do
niego. Ludzie byli zdesperowani. Byli rozgniewani. Spali przed drzwiami.
Walczyli między sobą. Ich dzieci chorowały. Niektóre umierały. Byli
zrozpaczeni. To był bardzo, bardzo trudny i nieprzyjemny czas.
I właśnie coś podobnego
dzieje się tutaj. Wiecie równie dobrze jak ja, że gdybyście nieśli chore
dziecko do kogoś, kto może je uzdrowić, przedarlibyście się przez całą armię.
Wiemy również, że kiedy
Jezus uzdrawiał, wychodziła z Niego moc. Ci z nas, którzy dzień po dniu służyli
innym, wiedzą, że czasami człowiek jest tak wyczerpany, iż nie ma siły nawet
podnieść rąk.
A Jezus tutaj mierzy się z
samym piekłem po długim, bardzo długim dniu — i po wielu poprzednich, długich
dniach wypełnionych służbą, służbą i jeszcze raz służbą.
Znajduje się więc właśnie w
takiej sytuacji. Gdzieś we wczesnych godzinach porannych, być może dopiero po
północy, w końcu kładzie się spać. Ale spójrzcie, co mówi werset 35: „A
wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Jezus wstał, wyszedł z domu, udał
się na pustkowie i tam się modlił”.
Nie twierdzę, że nigdy nie
powinniśmy spać. Powinniśmy spać. Sen jest darem Boga. Bez snu umrzecie. Próbuję
jednak pokazać wam coś bardzo ważnego: chociaż Jezus mógł przespać zaledwie
kilka godzin, wiedział, że musi się modlić. To Bóg wcielony. To doskonały
Człowiek. A jednak modlitwa była absolutnie niezbędna w Jego życiu.
Jak bardzo zatem potrzebna
jest tobie?
Czy odrzucisz każdą
możliwość i każde zajęcie, jeśli będzie kolidowało z czasem, który wyznaczyłeś
na modlitwę? Czy rozpoznajesz swoją potrzebę modlitwy?
Spójrzcie teraz, co dzieje
się w wersecie 36: „Szymon i ci, którzy byli z nim, szukali Go. A gdy Go znaleźli,
powiedzieli: «Wszyscy Cię szukają»”.
To odnosi się szczególnie do
pastorów, ale zasada dotyczy każdego z nas. To prawie tak, jakby mówili
Jezusowi: „Masz tutaj tych wszystkich chorych ludzi. Tam są wszyscy ci
cierpiący ludzie. Dlaczego się modlisz?”.
Powiem wam coś. To bardzo
niebezpieczny sposób mówienia, ale właśnie w taki sposób będzie przemawiał do
was diabeł: „Dlaczego więcej nie głosisz? Dlaczego więcej nie piszesz? Dlaczego
częściej nie odwiedzasz ludzi? Dlaczego siedzisz tutaj zupełnie sam i się
modlisz? Czy nie zależy ci na ludziach?”.
Największą rzeczą, jaką
możesz zrobić dla ludzi, jest zanosić ich imiona przed tron Boga. Jeżeli
my, jako słudzy Chrystusa, nie będziemy się modlić, nie przyniesiemy ludziom
żadnego pożytku.
Chcę, żebyście przeszli
teraz do Ewangelii Łukasza. Spójrzcie na 5 rozdział, wersety 15 i 16.
Przeczytajcie je.
Wieść o Jezusie rozchodziła
się coraz szerzej. Stawał się bardzo popularny. Jego służba się rozwijała.
Coraz więcej od Niego wymagano. „Ale Jezus często odchodził na miejsca pustynne
i modlił się”.
Wiecie, co dzieje się z
kaznodzieją? Poświęca się studiowaniu Słowa i modlitwie. Bóg zaczyna
błogosławić jego służbie. A później staje się tak zajęty, że zaczyna
zaniedbywać dwie rzeczy, które uczyniły go użytecznym w służbie: Słowo Boże i
modlitwę.
Żaden z nas nie ma służby
tak ważnej jak Jezus. A jednak On często odchodził na osobność.
Spójrzcie na 6 rozdział,
werset 12: „W tym czasie wyszedł na górę, aby się modlić, i spędził całą noc na
modlitwie do Boga”.
Miał podjąć ważną decyzję.
Spędził więc całą noc na modlitwie.
Ile czasu poświęcacie
modlitwie, kiedy macie podjąć wielkie decyzje?
Przejdźmy do rozdziału 9,
wersetu 18: „A gdy modlił się na osobności, byli z Nim uczniowie. I zapytał
ich: «Za kogo uważają mnie ludzie?»”. On się modlił.
Werset 28: „Około ośmiu dni
po tych słowach wziął ze sobą Piotra, Jana i Jakuba i wszedł na górę, aby się
modlić”.
Rozdział 11, werset 1: „A
gdy Jezus modlił się w pewnym miejscu, kiedy skończył, jeden z Jego uczniów
powiedział do Niego: «Panie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył swoich
uczniów»”.
Zwróćcie uwagę na coś bardzo
interesującego. Uczniowie nigdy nie przyszli do Jezusa i nie powiedzieli:
„Naucz nas głosić”. Nigdy nie powiedzieli: „Naucz nas chodzić po wodzie. Naucz
nas wskrzeszać umarłych”. Powiedzieli: „Naucz nas modlić się”.
Wierzę, że najbardziej
zdumiewającą rzeczą w życiu Chrystusa była Jego społeczność z Ojcem. A co z
tobą?
To niezwykłe. Na całym
świecie organizujemy mnóstwo kursów głoszenia ekspozycyjnego. I to jest dobre.
Ale gdzie są szkoły modlitwy?
Czy jesteś wielkim
kaznodzieją? Czy ludzie przychodzą do ciebie i mówią: „Naucz mnie głosić”? A
czy ktokolwiek przyszedł kiedyś do ciebie i powiedział: „Naucz mnie się modlić,
bo nigdy nie słyszałem, żeby ktoś modlił się tak jak ty”?
Przejdźcie do 6 rozdziału
Ewangelii Mateusza. Chcę wam najpierw pokazać kontekst.
W Ewangelii Łukasza 11:1
czytamy, że uczniowie powiedzieli do Jezusa: „Panie, naucz nas modlić się”. W
wersecie 2 odpowiedział: „Gdy się modlicie, mówcie...”. Natomiast w Ewangelii
Mateusza 6:9 mówi: „Wy zatem tak się módlcie”. I następnie daje im Modlitwę
Pańską, czyli wzór modlitwy.
Pod tym względem zachowujemy
się jak nastolatkowie. Nastolatek przychodzi do ojca: „Tato, co mam tutaj zrobić?”.
Ojciec mu mówi, a on odchodzi i robi coś zupełnie innego.
Tutaj w Piśmie uczniowie
podchodzą do Jezusa i mówią: „Naucz nas modlić się”. Jezus odpowiada: „Módlcie
się w ten sposób”. I daje nam Modlitwę Pańską.
A my reagujemy na dwa
sposoby. Jedni powtarzają ją raz za razem jak pusty rytuał, a wszyscy pozostali
po prostu ją ignorują, ponieważ nie chcą robić tego pierwszego. W rezultacie
właściwie nikt nie modli się tak, jak Jezus powiedział: „Wy zatem tak się
módlcie”.
Jezus zaczyna słowami:
„Ojcze nasz, który jesteś w niebie”.
To doskonała psychologia
modlitwy. Właśnie tak zbliżasz się do Boga.
On jest naszym Ojcem.
Jesteśmy umiłowani. Jest tutaj czułość i bliskość. „Ojcze nasz”. Abba.
Pozwólcie, że powiem wam,
czego „Abba” nie oznacza. Nie oznacza „tatusiu”. Być może w niektórych
kulturach afrykańskich takie określenie może funkcjonować, ale nie w naszej
kulturze ani w waszej. Chociaż bowiem w słowie „Abba” rzeczywiście jest coś z
czułości i bliskości, określeniu „tatusiu” brakuje należnego szacunku. Dlatego
„Abba” nie oznacza po prostu „tatusiu”.
Pamiętam, kiedy po raz
pierwszy byłem w Zambii i przebywałem z pewnym pastorem. Podeszła do niego jego
córka i zrobiła coś takiego. Powiedziała: „Ojcze”. To był jej ojciec, ale jednocześnie
obecne było w tym poczucie szacunku. Skłoniła głowę: „Ojcze”.
Co więc mówię?
On jest twoim Ojcem. Kocha
cię. Masz do Niego dostęp. Ale nigdy nie zapominaj, że twój Ojciec jest w
niebie i że jest Królem chwały.
Musisz utrzymywać te dwie
prawdy razem.
A jedynym sposobem, żeby to
zrobić, jest studiowanie nauki o Bogu oraz nauki o odkupieniu. Nauka o Bogu da
ci należny szacunek — bojaźń Bożą, której potrzebujesz. Nauka o odkupieniu
pokaże ci natomiast, że masz do Niego dostęp.
Tak właśnie zbliżasz się do
Boga.
Następnie pojawiają się trzy
prośby, które w rzeczywistości przypominają jeden diament mający trzy fasety.
To mają być wielkie pasje twojego życia. To pierwsze sprawy, które przynosisz
przed Boga w modlitwie.
„Ponad wszystko, Ojcze,
modlę się, aby Twoje imię było oddzielone od wszystkiego innego, postawione w
całkowicie osobnej kategorii i aby było cenione i czczone ponad wszystko — we
mnie, w moim współmałżonku, w mojej rodzinie, w moim kościele i na świecie.
Tego pragnę bardziej niż czegokolwiek innego”.
A potem w tę prośbę wpisują
się wszystkie szczegółowe modlitwy, które z niej wynikają.
„Ojcze, wraz z tym proszę,
aby przyszło Twoje Królestwo. Aby wszystko, co jest we mnie, zostało poddane
Twojemu królewskiemu panowaniu. Abym całkowicie stał się poddanym i obywatelem
Twojego Królestwa. Aby Twoje Królestwo przyszło we mnie, w moim współmałżonku,
w mojej rodzinie, w moim kościele i na świecie. I aby działa się Twoja wola.
Moją wielką modlitwą jest
to, abyś uzdolnił mnie do życia w posłuszeństwie Tobie. Aby mój współmałżonek
żył w posłuszeństwie Tobie. Aby moje dzieci żyły po to, by wypełniać Twoją
wolę. Aby każdy człowiek na świecie i każda instytucja poddały się Twojej woli
i chodziły w radosnym posłuszeństwie”.
I wszystkie wersety Pisma
odnoszące się do tych rzeczy mogą znaleźć swoje miejsce właśnie tutaj.
Mogą się tutaj znaleźć
modlitwy za mojego pastora. W tym trójfasetowym diamencie mogą znaleźć się
modlitwy za misjonarzy. Mogą znaleźć się modlitwy za prezydentów i premierów.
Mogą znaleźć się modlitwy o uzdrowienie ludzi. Każda modlitwa potrzebna do
tego, aby imię Boga było uświęcone, aby przyszło Jego Królestwo i aby działa
się Jego wola.
To jest twoja pierwsza i
największa pasja. I była to pasja Chrystusa. Właśnie dlatego przyszedł.
Dopiero później pojawiają
się kolejne trzy prośby: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj. I
przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy naszym winowajcom. I nie prowadź
nas na pokuszenie, ale wybaw nas od złego”.
Czym są te prośby? Są to
prośby o to, aby Bóg nas uzdolnił.
Modląc się tymi pierwszymi
trzema prośbami, nie tylko prosisz Boga, aby czegoś dokonał. Poświęcasz również
własne życie temu celowi.
„Boże, istnieję po to, aby
Twoje imię było uświęcone, aby przyszło Twoje Królestwo i aby działa się Twoja
wola. Dlatego żyję. Dlatego oddycham”.
A w kolejnych trzech
prośbach prosisz Boga, aby dał ci wszystko, czego potrzebujesz, żebyś mógł
poświęcić życie temu, o co właśnie się modliłeś.
„Chleba naszego powszedniego
daj nam dzisiaj”.
Kiedy kaznodzieje głoszą na
temat tego fragmentu, zawsze kładą nacisk na słowo „powszedniego” albo
„codziennego”. Ale przez to tracą z oczu główną myśl.
Owszem, Jezus mówi: „Chleba
naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Odwołuje się to do wędrówki Izraela
przez pustynię, gdzie Bóg każdego dnia karmił lud manną, aby nauczył się ufać
każdemu słowu wychodzącemu z ust Boga i każdego dnia polegać na Nim.
Ale nie to jest tutaj
najważniejsze.
Przed chwilą powiedziałeś:
„Nie tylko proszę, ale poświęcam moje życie temu, aby Twoje imię było
uświęcone, aby przyszło Twoje Królestwo i aby działa się Twoja wola”.
A teraz mówisz: „Daj mi
każdego dnia środki, których potrzebuję, abym mógł poświęcić swoje życie
właśnie temu”.
Widzicie, co się tutaj
dzieje? Złożyłeś Bogu zobowiązanie.
„Moim wielkim pragnieniem
jest, aby Twoje imię było czczone, aby przyszło Twoje Królestwo i aby działa
się Twoja wola. Dla tego żyję. Dla tego istnieję. Teraz daj mi środki, których
potrzebuję, abym mógł pracować dla tych rzeczy”.
Właśnie dlatego nienawidzę
nauki głoszonej przez kaznodziejów ewangelii sukcesu. Gardzę nią. Brzydzę się
nią.
Modlimy się o nasz codzienny
chleb. Modlimy się, abyśmy mieli wszystko, czego potrzebujemy do służenia Bogu
i do oddania Mu naszego życia — wszystkie potrzebne środki fizyczne i
materialne.
Amen.
„I przebacz nam nasze winy,
jak i my przebaczamy naszym winowajcom”.
Jedynym sposobem, abyśmy
mogli poświęcać się Jemu, jest chodzenie w społeczności z Nim oraz w
społeczności ze wszystkimi, którzy należą do Jego ludu.
Jeśli chcę pracować dla
uświęcenia Jego imienia, dla przyjścia Jego Królestwa i dla wypełnienia Jego
woli, nie może istnieć żaden niewyznany grzech, który rozrywa moją społeczność
i więź z Bogiem. Nie może również istnieć grzech rozrywający moją społeczność z
braćmi i siostrami w Chrystusie.
Ale nawet o przebaczenie
prosimy po to, abyśmy mogli nadal dla Niego pracować.
Następnie Jezus mówi: „I nie
prowadź nas na pokuszenie, ale wybaw nas od złego”.
Co to oznacza?
To modlitwa o łaskę.
W gruncie rzeczy mówisz:
„Upadnę, jeśli nie podtrzymasz mnie swoją łaską. Nie pozwól mi pójść nigdzie
tam, gdzie Twoja łaska nie będzie mnie podtrzymywać. Daj mi wszystko, czego
potrzebuję, abym mógł stawić czoła każdej duchowej walce”.
Myślę, że możecie już
zobaczyć, iż każda modlitwa, jaką znajdziecie w Biblii, znajdzie gdzieś swoje
miejsce w tym wzorze. To właśnie jest główny kierunek naszej modlitwy.
A na końcu pojawia się
jeszcze jedno uznanie tego, kim jest Bóg.
Wszystko jest dla Niego.
„Twoje bowiem jest Królestwo
i moc, i chwała na wieki”.
Wszystko należy do Ciebie. I
wszystko, czego potrzebuję, żeby pracować dla tych rzeczy, pochodzi od Ciebie.
Naprawdę mam nadzieję, że w
ostatnich chwilach mojego życia na tej ziemi zachowam świadomość. Niezależnie
od tego, czy umrę śmiercią naturalną, czy jako męczennik, chcę umrzeć z tymi
słowami na ustach:
„Niech żyje Król! Na wieki
niech żyje Król! Niech żyje Król!”.
Potraficie to sobie
wyobrazić? Uwierzcie mi. Za chwilę mają was powiesić. Za chwilę mają ściąć wam
głowę. Płoniecie na stosie, patrzycie na nich wszystkich, rzucacie wyzwanie
samemu piekłu i z ostatnim oddechem wołacie:
„Niech żyje Król!”.
Pomódlmy się.
Ojcze, proszę, weź te słowa
i zastosuj je do serc Twojego ludu.
O Boże, modlę się, aby Twoje
imię było uświęcone we Francji, aby przyszło Twoje Królestwo i aby działa się
Twoja wola. Modlę się, aby wielkie żniwo ludzi zostało zebrane nie tylko we
Francji, lecz również we wszystkich francuskojęzycznych krajach świata.
Niech Francja stanie się
światłem dla narodów.
O Boże, niech będzie
światłem Ewangelii.
W imieniu Jezusa.
Amen.