Dlaczego jestem protestantem, a nie rzymskim katolikiem. Część 9 - Czy uważam, że rzymscy katolicy są chrześcijanami? - Wes Huff

Czy uważam, że rzymscy katolicy są chrześcijanami?

Na zakończenie zapytajmy: czy uważam, że rzymscy katolicy mogą być prawdziwymi chrześcijanami?

Wskazałem na wiele realnych problemów i istotnych różnic. Dotyczą one wystarczalności Pisma Świętego i wiary. Przyglądam się rzymskokatolickiej doktrynie Mszy i ją odrzucam. Przyglądam się papiestwu oraz jego historycznemu rozumieniu i również je odrzucam.

Analizuję twierdzenie, że Kościół rzymskokatolicki jest jedynym prawdziwym, niezmienionym Kościołem istniejącym od dwóch tysięcy lat. Kiedy jednak patrzę na dowody, nie znajduję potwierdzenia tej tezy. Dostrzegam wyraźny rozwój i zmianę.

Czy w świetle tego wszystkiego uważam, że rzymscy katolicy mogą być autentycznie odrodzonymi wierzącymi?

Odpowiedź brzmi: tak. Wielokrotnie mówiłem o tym publicznie.

Sam Luter odniósł się do tego pytania w 1528 roku. Zapytano go, czy ludzie opuszczający Kościół rzymski, którzy uświadomili sobie fałszywość nauk głoszonych pod władzą papieską i zwrócili się ku protestantyzmowi, powinni zostać ponownie ochrzczeni.

Luter odpowiedział:

„Z naszej strony wyznajemy, że pod władzą papieską istnieje wiele rzeczy chrześcijańskich i dobrych. W istocie wszystko, co jest tam chrześcijańskie i dobre, znajduje się tam rzeczywiście i z tego źródła do nas przyszło.

Wyznajemy na przykład, że w Kościele papieskim znajdują się prawdziwe Pismo Święte, prawdziwy chrzest, prawdziwy sakrament ołtarza, prawdziwe klucze odpuszczenia grzechów, prawdziwy urząd kościelny oraz prawdziwy katechizm w postaci Modlitwy Pańskiej, Dziesięciu Przykazań i artykułów wiary.

Mówię o tym, co papież i my posiadamy wspólnie. Twierdzę, że w papiestwie istnieje prawdziwe chrześcijaństwo — nawet właściwe chrześcijaństwo — oraz wielu wielkich i pobożnych świętych”.

To mówi Marcin Luter — człowiek, który napisał jedne z najmocniejszych krytyk Kościoła katolickiego. Twierdzi, że można być chrześcijaninem, pozostając w systemie papieskim.

Jan Kalwin w „Instytucji religii chrześcijańskiej” napisał:

„Kiedy stanowczo odmawiamy papistom tytułu Kościoła, nie zaprzeczamy przez to istnieniu wśród nich poszczególnych kościołów. W takich kościołach Chrystus leży jakby na wpół pogrzebany, Ewangelia jest tłumiona, pobożność wytępiona, a kult Boga niemal całkowicie zniesiony.

Twierdzę jednak, że są one kościołami o tyle, o ile Bóg w cudowny sposób zachował wśród nich resztkę swojego ludu, choć jest ona nieszczęśliwie rozproszona i poniżona”.

Luter nigdy nie uważał się za przywódcę nowego Kościoła ani protestantów za zupełnie nowych wierzących. Reformatorzy uznawali ciągłość Kościoła i swoje dziedzictwo obejmujące poprzednie półtora tysiąca lat, sięgające aż do Jezusa.

Karykaturalne twierdzenie, że protestanci wierzą, iż Kościół przestał istnieć między czasami apostołów a Lutrem, jest całkowitym chochołem.

Luter nie wierzył, podobnie jak później Józef Smith, w wielkie odstępstwo i następujące po nim odnowienie Kościoła. Celem reformacji była jedność pod sztandarem prawdy.

Luter pragnął, aby Rzym opamiętał się i odrzucił narastające z biegiem czasu tradycje, które były niebiblijne lub wręcz sprzeczne z Biblią.

Pragnął rozmowy przy wspólnym stole, która pozwoliłaby skierować Kościół z powrotem na właściwą drogę, a nie oderwania się od niego. To Rzym powiedział „nie” i go ekskomunikował. Luter nie odszedł. Został usunięty.

Uważam, że należy o tym przypominać. Luter nie opuścił Kościoła, aby założyć własny. Próbował działać w istniejącym systemie, aż w końcu został z niego wykluczony za wskazywanie teologicznych niespójności i zepsucia.

Nie twierdzę, że w Kościele rzymskim nie ma niczego dobrego ani że nie ma w nim prawdziwie wierzących ludzi, którzy ufają Jezusowi. Uważam, że tacy ludzie istnieją. Znam osoby należące do Kościoła rzymskokatolickiego, które uważam za zbawione.

Wierzę jednak, że są zbawione pomimo nauczania Rzymu, a nie dzięki niemu.

W dziele „Przeciw papiestwu rzymskiemu” Luter napisał:

„Pamiętamy, że święty Jan nie wzbraniał się przed słuchaniem słowa Bożego wypowiedzianego przez Kajfasza i zwrócił uwagę na jego proroctwo. Bóg nakazuje nam słuchać bezbożnych faryzeuszy zasiadających na katedrze Mojżesza, mimo że są bezbożnymi nauczycielami.

Niech Bóg osądzi ich niegodziwe kłamstwa. Nadal możemy słuchać wypowiadanych przez nich pobożnych słów”.

Mam nadzieję, że ponownie dostrzegacie moje prawdziwe nastawienie. Nie mówię tego, co za chwilę powiem, ze złośliwości ani z rozgoryczenia. Naprawdę troszczę się o ludzi należących do Kościoła rzymskiego i darzę ich miłością.

Bycie wiernym chrześcijaninem opierającym swoją wiarę na Biblii uczyni człowieka złym rzymskim katolikiem — i odwrotnie.

W życiu dojrzałego wierzącego przyjdzie moment, w którym będzie musiał opuścić Rzym, gdy dostrzeże niezgodność jego doktryn i dogmatów z prawdziwą wiarą biblijnego chrześcijaństwa.

Mówię to z miłością i troską. Nie wypowiadam tych słów lekkomyślnie, ale uważam je za prawdziwe.

Jestem protestantem z przekonania, a nie dla wygody.

Wystarczalność ma znaczenie. Nie chodzi jedynie o konieczność, ale właśnie o wystarczalność.

Bóg potrafi skutecznie się komunikować. Wiara jest wystarczająca. Chrystus i dokonane przez Niego dzieło są wystarczające.

Właśnie dlatego później sformułowano zasady reformacyjne: jedynie Pismo, jedynie Chrystus, jedynie wiara, jedynie łaska i jedynie Bogu chwała.

Rzymscy katolicy nie różnią się od protestantów w twierdzeniu, że te rzeczy są konieczne. Różnica pojawia się wtedy, gdy protestanci mówią, że są one również wystarczające.

Uważam to za bardzo poważną kwestię. Podobnie jak reformatorzy sądzę, że usprawiedliwienie jest prawdopodobnie najważniejszym zagadnieniem.

Przyglądam się również papiestwu i nie znajduję dla niego uzasadnienia. Analizuję twierdzenie o niezmiennym Kościele i także nie znajduję jego potwierdzenia.

Wszystkie te kwestie, a ostatecznie moje czytanie Pisma Świętego oraz studiowanie historii Kościoła, sprawiają, że pozostaję protestantem z przekonania i wierzę, że stanowisko protestanckie jest prawdziwe.