Wyobraź sobie zbór, w którym
są cztery niezwykłe osoby. Pierwsza z nich jest wyjątkowym kaznodzieją. Potrafi
całkowicie oczarować swoich słuchaczy. Przemawia jasno, z mocą i
przenikliwością. Mówi nawet językami i tłumaczy to, co wypowiada, ku pożytkowi
wszystkich, którzy go słuchają.
Druga osoba posiada dar prorokowania. Jej słowa odsłaniają ludzkie serca i myśli. Rozumie każdy trudny fragment Biblii, każdą tajemnicę i każdą doktrynę. Zadaj jej jakiekolwiek pytanie, a będzie znała odpowiedź.
Trzecia osoba ma
zdumiewającą wiarę. Jej modlitwy spotykają się z niezwykłymi odpowiedziami.
Jeżeli ktokolwiek posiada wiarę zdolną przenosić góry, to właśnie ona.
Czwarta osoba rozdaje
wszystko, co posiada. Kiedy dziedziczy fortunę, również ją rozdaje. Ostatecznie
poświęca własne życie, aby inni mogli odzyskać wolność.
Czy nie nazwałbyś tych ludzi
duchowymi? Zanim jednak odpowiesz, jest jeszcze coś, o czym powinieneś
wiedzieć. Załóżmy, że wszystkim czterem osobom brakuje jednej rzeczy – miłości.
Według apostoła Pawła
zmienia to wszystko.
Paweł przedstawia człowieka
obdarzonego niezwykłymi darami, zdolnego do niezwykłych poświęceń, a następnie
pyta, jaką wartość ma to wszystko bez miłości.
Najwybitniejszy mówca staje
się niczym miedź brzęcząca lub cymbał brzmiący. A czym staje się człowiek
posiadający wszelką wiedzę i wiarę zdolną przenosić góry? Jestem niczym.
Człowiek, który rozdaje wszystko, co posiada, i oddaje nawet własne życie, niczego
nie zyskuje.
Zwróć uwagę, jak daleko
Paweł posuwa się w swoim rozumowaniu. Nie mówi o pewnej wiedzy. Mówi o
wszelkiej wiedzy. Wyobraża sobie człowieka rozumiejącego każdą tajemnicę i
posiadającego pełnię wiary.
Co więcej, nie rozdziela
tych cech pomiędzy cztery osoby, jak uczyniliśmy to przed chwilą. Wielokrotnie
posługuje się słowem „ja”, skupiając wszystkie te dary w jednej osobie. A teraz
wyobraź sobie, że temu człowiekowi brakuje miłości.
Werdykt Pawła pozostaje
niezmienny: ten człowiek jest niczym.
Nawet największe uznanie w
oczach ludzi nie może zmienić tego, kim jesteśmy przed Bogiem. Powinno nas to
skłonić do refleksji.
Łatwo bowiem pomylić
posiadanie darów duchowych z pobożnością. Słyszymy pełne mocy kazanie i
zakładamy, że kaznodzieja musi być człowiekiem duchowo dojrzałym. Spotykamy
kogoś, kto imponuje nam swoją wiedzą, i sądzimy, że musi żyć blisko Boga.
Widzimy niezwykłe poświęcenie i zakładamy, że jego motywem musi być miłość.
Paweł podważa każde z tych
założeń.
Pisał do zboru, który wysoko
cenił dary duchowe, lecz którego członkowie nie potrafili wzajemnie się
miłować. Musieli zrozumieć, że umiejętność wywierania wrażenia na innych nigdy
nie zrekompensuje braku miłości.
Powróćmy więc do naszych
czterech wyobrażonych postaci.
Kaznodzieja porywa tłumy,
lecz ustawicznie źle traktuje ludzi ze swojego otoczenia. Uwielbia być w
centrum uwagi, ale niewiele troszczy się o tych, którym powinien służyć.
A co ze znawcą Biblii? Zna
odpowiedź na każde pytanie, lecz poniża tych, którzy się z nim nie zgadzają.
Kiedy inni zwracają mu uwagę na jego surowość, nie przyjmuje napomnienia. Jego
wiedza jest ogromna, ale brakuje mu cierpliwości.
A człowiek wiary? Cieszy się
opinią człowieka, którego modlitwy są wysłuchiwane. Kiedy jednak ktoś inny
zyskuje podobne uznanie, pojawia się w nim rozgoryczenie. Pragnie, aby to jego
podziwiano, a błogosławieństwo, którego doświadcza inny człowiek, odbiera jako
zagrożenie.
A co z osobą gotową do
poświęceń, która wydaje własne ciało na spalenie? Przyjmijmy, że jest to
kobieta. Rozdaje swój majątek, a jednocześnie nieustannie obstaje przy swoim.
Gotowa jest poświęcić wszystko, a jednak jej życiem rządzi własne „ja”.
Niebezpieczeństwo jest
realne. Czyny, które na zewnątrz budzą podziw, mogą skrywać serce pozbawione
miłości.
Słowa Pawła skłaniają nas do
zbadania samych siebie. Możemy być tak pochłonięci pytaniami: „Jak bardzo
jestem obdarowany?” lub „Jaki dar posiadam?”, że nigdy nie zadamy sobie
pytania: „Jak traktuję innych ludzi?”.
Czy okazuję cierpliwość,
kiedy ktoś sprawia mi kłopot? Czy jestem życzliwy, kiedy nie mam z tego żadnej
korzyści? Czy potrafię się cieszyć, kiedy ktoś inny zyskuje uznanie? Czy
potrafię przyjąć napomnienie bez przyjmowania postawy obronnej?
Te pytania prowadzą nas do
tego, jak Paweł opisuje miłość:
„Miłość jest cierpliwa, jest
życzliwa”. Nie zazdrości, nie przechwala się, nie jest wyniosła ani
nieuprzejma. Nie obstaje przy swoim, nie ulega rozdrażnieniu ani nie chowa
urazy. Nie raduje się z nieprawości, lecz raduje się prawdą. Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję i wszystko potrafi przetrwać.
Miłość ta musi być szczera.
Odrzuca zło i trzyma się tego, co dobre.
To wymagający, bardzo wysoki
standard. Dotyczy naszych rozmów, sporów, życia rodzinnego i najskrytszych
motywów.
Oczywiście żaden
chrześcijanin nie miłuje w sposób doskonały. Przestroga Pawła przed brakiem
miłości powinna prowadzić nas do upamiętania i duchowego wzrostu, a nie do
przesadnego analizowania samych siebie.
Istnieje jednak różnica
między człowiekiem wierzącym, który ubolewa nad swoim grzechem i pragnie się
zmienić, a kimś, kto nieustannie usprawiedliwia swoje życie pozbawione miłości.
Musimy potraktować tę
przestrogę poważnie.
Jan pisze, że miłość do
braci w wierze jest dowodem na to, że przeszliśmy ze śmierci do życia. Równie
jednoznaczna jest jego przestroga:
„Kto nie miłuje brata,
pozostaje w śmierci” (1 J 3,14).
Jezus mówił o ludziach,
którzy będą powoływali się na swoje proroctwa i potężne dzieła, by ostatecznie
usłyszeć:
„Nigdy was nie znałem.
Odstąpcie ode mnie” (Mt 7,23).
Imponująca działalność
religijna sama w sobie nie dowodzi więc, że człowiek zna Chrystusa.
Gdzie znaleźć miłość, której
potrzebujemy?
W Chrystusie.
To On w sposób doskonały
urzeczywistnił cierpliwość, życzliwość, pokorę i ofiarną miłość, które opisuje
Paweł. Oddał za nas swoje życie. Poznanie Go zobowiązuje nas do miłowania
innych w tym samym duchu.
Chrześcijańska miłość
wyrasta z poznania i umiłowania Chrystusa.
Paweł nazywa miłość jeszcze
doskonalszą drogą. Dary, które opisuje, przeminą, lecz miłość nigdy nie ustaje.
Czy zatem powinniśmy
przestać zabiegać o dary duchowe?
Odpowiedź Pawła jest
jednoznaczna: dążcie do miłości i gorliwie zabiegajcie o dary duchowe. Korzystaj
ze swoich darów, rozwijaj je, nauczaj, głoś Słowo, dawaj, módl się i służ.
Niech miłość kieruje tym, w jaki sposób to czynisz.
Wiedza pomaga nam zrozumieć.
Umiejętność przemawiania pomaga nam nauczać. Hojność pozwala zaspokajać
rzeczywiste potrzeby. Miłość sprawia, że wszystkie te zdolności służą dobru
innych ludzi.
Pytanie dotyczy czegoś
więcej niż tego, jak wielkie wrażenie wywieramy na innych. Czy ludzie wokół nas
rzeczywiście doświadczają naszej miłości?
Możesz bowiem posiadać
niezwykłe dary, niezwykłą wiedzę, niezwykłą wiarę, być zdolnym do niezwykłych
poświęceń, a mimo to nie mieć tego, co według Pawła jest nieodzowne.
Bez miłości jestem niczym. Ta
przestroga zaczyna się od słowa „ja”. I właśnie od siebie powinniśmy rozpocząć
badanie własnego serca.
Ja będę ze sobą szczery. A
ty?
I’ll Be Honest