Czy zdajecie
sobie sprawę, co może być przyczyną waszej słabości?
Czy widzicie,
dlaczego nie odnosicie zwycięstwa nad grzechem?
Praktycznie nie
macie kontaktu z Biblią.
Zapraszam was,
abyśmy ponownie otworzyli List do Rzymian, rozdział 12. Przeczytamy jeszcze raz
wersety 1 i 2, które czytaliśmy wczoraj wieczorem: „Proszę więc was, bracia,
przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą,
przyjemną Bogu, jako waszą rozumną służbę. A nie dostosowujcie się do tego
świata, ale przemieniajcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście mogli
rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga”.
Pomódlmy się razem.
Ojcze, prosimy
Cię, przemawiaj do nas tego poranka przez swoje Słowo. Umocnij nas przez
swojego Ducha.
W imieniu
Jezusa. Amen.
Chciałbym
podjąć temat w miejscu, w którym zakończyłem go wczoraj wieczorem, ale
pójdziemy dalej i skupimy się na tym, jak niezbędne jest Słowo Boże w życiu
chrześcijanina.
W wersecie
pierwszym Paweł mówi o tym, jak ważne jest, abyśmy wzięli całe swoje życie,
położyli je u stóp Pana i oddali Mu je.
Mówi też, że
motywacją do tego jest patrzenie na to, co Chrystus uczynił dla nas.
Im lepiej
rozumiemy niezwykłe miłosierdzie Boga, tym bardziej będziemy pragnęli poświęcić
całe swoje życie Panu.
Dlatego
jesteśmy tutaj wezwani, by raz na zawsze złożyć swoje ciała jako żywą ofiarę
dla Pana. Jeśli jeszcze raz spojrzycie na tekst, zauważycie, że mówi on właśnie
o waszych ciałach. To bardzo niezwykłe, że Paweł mówi o ciele. To niemal tak,
jakby Pan Jezus spoglądał dwa tysiące lat naprzód i widział jeden z
największych błędów naszych czasów.
Jako pastor
wielokrotnie musiałem sprzeciwiać się ludziom i wchodzić z nimi w konflikt,
ponieważ mówili o Panu, ale ich życie pozostawało w sprzeczności z wyznawaną
przez nich wiarą.
Mówiłem im: „Nie
żyjecie i nie postępujecie jak prawdziwi chrześcijanie”.
A jaka była ich
odpowiedź? „Nie osądzaj mnie. Nie możesz zobaczyć, co jest w moim sercu.
Głęboko w sercu naprawdę kocham Pana Jezusa”. Nie. To nieprawda. Bo jeśli
naprawdę w głębi serca kochasz Pana Jezusa, będzie to widoczne w tym, jak
posługujesz się swoim ciałem, jak postępujesz. Widzicie, serce w Biblii jest
centrum dowodzenia całej waszej osoby. Jeśli Chrystus ma wasze serce, ma
również władzę nad całą resztą. Ma także wasze stopy, wasze ręce, uszy, oczy i
język.
Podam wam
przykład. Najpierw zaznaczę, że ten budynek się nie pali. Nie przestraszcie się
ilustracji, którą za chwilę podam. Siedzicie teraz spokojnie. Nie odczuwacie
szczególnego niepokoju. Słuchacie i jesteście skupieni, ponieważ wierzycie, że
ten budynek się nie pali.
Ale gdybyście
nagle dowiedzieli się, że budynek płonie, wszystko w was natychmiast by się
zmieniło. Zmieniłyby się wasze emocje. Ze spokoju przeszlibyście do lęku. Zmieniłoby
się wasze ciało: bicie serca, myśli, wola. Teraz jesteście gotowi spokojnie
siedzieć i słuchać kazania. Ale gdybyście wiedzieli, że budynek się pali, nie
bylibyście gotowi nadal spokojnie siedzieć. Chcielibyście wstać, stanąć na nogi
i uciekać. Widzicie więc: jeśli naprawdę w coś wierzycie w głębi serca, wpłynie
to na całe wasze ciało. Dlatego nie muszę zaglądać w najgłębsze zakamarki
waszego serca. Wystarczy, że spojrzę na to, co robicie swoim ciałem. Patrzę na
to, jak żyjecie.
I właśnie teraz
musicie zadać sobie to pytanie, ponieważ Chrystus wzywa was, byście składali
swoje ciała jako żywą ofiarę.
Zapytajcie
samych siebie: „Czy naprawdę to zrobiłem?” Ale nie zaglądajcie tylko do swojego
wnętrza. Spójrzcie na sposób, w jaki żyjecie. Na sposób, w jaki mówicie. Na to,
jak posługujecie się oczami i uszami. Na wasze słowa.
Idźmy dalej. Jaką
ofiarą mamy być? Ofiarą świętą.
Co oznacza
świętość? Niektórzy myślą, że oznacza ona jedynie przestrzeganie pewnych zasad.
Ale chodzi o coś znacznie głębszego. U podstaw słowo „świętość” oznacza bycie
oddzielonym, odłączonym od czegoś. Bóg jest święty. Możecie pomyśleć: „Tak,
ponieważ nie ma w Nim grzechu”. To prawda, ale możemy pójść jeszcze dalej. Co
naprawdę oznacza, że Bóg jest święty? Oznacza, że jest oddzielony. Oddzielony
od swojego stworzenia i oddzielony od zepsucia obecnego w stworzeniu. Czy
powiedzieliście kiedyś coś takiego: „Niech Pan Jezus będzie na pierwszym
miejscu w twoim życiu”? To bardzo niemądre stwierdzenie. Wiecie dlaczego? Bo
brzmi tak, jakby Bóg znajdował się na jednej liście ze wszystkimi innymi
rzeczami, a jedyna różnica polegała na tym, że zajmuje pierwsze miejsce.
Nie. On nie
jest numerem jeden na liście. On w ogóle nie znajduje się na tej liście. On
stanowi całkowicie odrębną kategorię. My wszyscy jesteśmy na liście. Ale On
jest całkowicie oddzielony.
Jest ponad
wszystkim i właśnie w taki sposób należy Go cenić, wywyższać i czcić.
Co więc oznacza
dla nas bycie świętymi? Nie oznacza jedynie oddzielenia się od grzechu. Oddzielamy
się od grzechu po to, by należeć do Boga. Nie porzucamy grzechu tylko po to,
żeby porzucić grzech. Porzucamy grzech, ponieważ chcemy biec do Niego. Możecie
w pewnym stopniu być bardzo czystymi ludźmi. Możecie być moralni. Pamiętajcie
jednak: chrześcijaństwo nie jest przede wszystkim kodeksem moralnym. Jest
relacją z Tym, który was stworzył, z Tym, który was zbawił, i z Tym, który was
pragnie.
Dlatego mamy
być świętą ofiarą. Mamy żyć w określony sposób z powodu naszej miłości do Niego
i naszego oddania Bogu.
A jak możemy
pogłębiać to oddanie? Im więcej odkrywamy, kim On jest, im więcej widzimy Jego
miłosierdzia i miłości, tym bardziej nasze serce będzie lgnęło do Niego. Dlatego
tak ważne jest studiowanie nauki o Bogu i nauki o odkupieniu. Mamy być więc
ofiarą świętą. Ale mamy być również ofiarą żywą.
Co to znaczy? Nieraz
słyszałem kaznodziejów mówiących:
„Trudność z
żywą ofiarą polega na tym, że skoro jest żywa, ciągle próbuje zejść z ołtarza”.
Ale co naprawdę znaczy być żywą ofiarą?
Być może
któregoś dnia niektórzy z nas zostaną wezwani do tego, by umrzeć dla Chrystusa.
Sam znalazłem się w bardzo niebezpiecznych sytuacjach ze względu na Chrystusa.
I doszedłem do
wniosku, że jeśli Pan naprawdę wezwie was, abyście dosłownie dla Niego umarli,
da wam również łaskę, byście mogli to zrobić. W odpowiedniej chwili da wam
łaskę, żeby przez to przejść.
Ale odkryłem,
że w rzeczywistości jeszcze trudniej niż umrzeć dla Niego jest żyć dla Niego. Żyć
dla Chrystusa dzień po dniu. Właśnie tutaj potrzebujemy łaski. Tutaj
potrzebujemy Jego mocy.
Ale „żywa
ofiara” oznacza również coś jeszcze. Wszystko pochodzi od Boga. I wszystko
powraca do Boga. Abyśmy mogli złożyć swoje ciała jako ofiarę, najpierw sami musimy
zostać ożywieni. Zanim będziemy mogli żyć w oddaniu Bogu, musimy zostać
ożywieni.
Czy czytaliście kiedyś drugi rozdział Listu do
Efezjan? Byliśmy martwi w swoich występkach i grzechach. Chcecie wiedzieć, co
to naprawdę znaczy? Być może nie. To dość odrażający obraz. Ale właśnie to
oznacza. Wyobraźcie sobie martwe ciało. Rozkładające się zwłoki. Brudne,
rozkładające się ciało na dnie cuchnącego wspólnego grobu. Cały ten grób
cuchnie dlatego, że z tego martwego ciała wydobywa się nieczystość. Byliście martwi
w swojej nieczystości. Leżeliście w rozkładzie na dnie grobu, który sami sobie
wykopaliście swoim grzechem. Jak ktoś taki — jak ty i ja — mógłby złożyć Bogu
jakąkolwiek ofiarę? Duch Boży musi nas najpierw odrodzić. Musi stworzyć nas na
nowo. „Jeśli ktoś jest w Chrystusie, jest nowym stworzeniem”. Nie możecie po
prostu usłyszeć o chrześcijaństwie i powiedzieć sobie: „Spróbuję żyć w
określony sposób”.
Musicie zostać przemienieni. Przez moc Chrystusa. Przez
moc Ewangelii. Przez moc Jego Ducha.
Paweł dodaje
również, że ma to być ofiara „przyjemna Bogu”.
Jako wierzący
musicie dokonać wyboru. I wielu pastorów na całym świecie musi dokonać tego
samego wyboru. Mówię całkowicie poważnie: jednym z największych problemów
dzisiejszego chrześcijaństwa są pastorzy. Musicie dokonać wyboru. A jeśli nie
chcecie go dokonać, błagam was: odejdźcie ze służby.
Chrześcijaństwo
w rzeczywistości wyszłoby na tym lepiej, gdyby niektórzy pastorzy opuścili
służbę. Komu chcecie się podobać? Musicie wybrać jedną z dwóch możliwości. Albo
będziecie podobać się swojej kulturze i zostaniecie przez nią zaakceptowani,
albo będziecie podobać się Bogu i zostaniecie zaakceptowani przez Niego.
Nie możecie
mieć obu. Każda kultura tego świata, także moja własna — być może szczególnie
moja — jest całkowicie przeciwna Chrystusowi. Nie mogę być przyjacielem
kultury. Nie mogę przyjaźnić się z jej ideami. Nie mogę budować mostów do
kultury w taki sposób, żeby wyciągać do niej rękę kosztem prawdy. Im bardziej
próbuję dostosować Ewangelię do kultury, tym gorzej się dzieje.
Komu chcecie
się podobać? Kulturze francuskiej? Europejskiej? Zachodniej? Czy kulturze Boga?
Chrystus jest Królem ponad kulturami. On nie dostosowuje się do kultury. To
wszystkie kultury są wezwane do podporządkowania się Jemu i Jego prawu. Jeśli
chcecie należeć do Chrystusa, musicie dokonać właściwego wyboru.
Mogę wam
powiedzieć, że wielu pastorów, zwłaszcza młodych, dokonuje złego wyboru. I
powiem to wprost: są tchórzami i próbują ocalić samych siebie. Liczy się
wyłącznie to, co nakazał nasz Król. Czy zdajecie sobie sprawę, że w tym kraju
macie niezwykle bogatą historię wielkich teologów? Być może jako Francuzi nie
zawsze jesteście tego świadomi. Są oni czczeni i szanowani na całym świecie
właśnie dlatego, że stanęli przeciwko światu. Domagali się, by świat
podporządkował się prawu ich Chrystusa, Jezusa Chrystusa. A niektórzy z nich
zapłacili za to najwyższą cenę. Nawet dziś świeccy uczeni przyznają, że
niektórzy z tych wielkich teologów przyczynili się do przemiany świata.
Co więc stało
się z Kościołem we Francji? Być może myślicie: „Nie bardzo podoba mi się to, co
mówisz”. Nie obchodzi mnie to. Naprawdę mnie to nie obchodzi. I właśnie przez
to, że się tym nie przejmuję, stoję w tym samym miejscu, w którym stali
niektórzy z największych bohaterów Francji. Chrześcijaństwo nie pójdzie naprzód
poprzez dostosowanie się do was. Chrystus nie przyjdzie do was na waszych
warunkach. To wy musicie przyjść do Chrystusa. „Przyjemna Bogu, jako wasza
rozumna służba”. To słowo naprawdę oznacza „rozumną służbę”, „rozumny kult”. Myślę
czasami o wielkich ludziach, którzy stali u początków narodów, albo o słynnych
żołnierzach walczących podczas wielkich wojen.
Pozostańmy przy
Francji. Mężczyźni, którzy walczyli podczas II wojny światowej. Historie, które
o nich opowiadano. Ich bohaterstwo. Chłopcy w wieku piętnastu czy szesnastu lat
kłamali na temat swojego wieku tylko po to, żeby móc iść walczyć. Oddawali
życie za swój kraj. A dzisiaj piętnastoletni chłopcy nie wiedzą nawet, czy są
chłopcami, czy dziewczynami. Całe życie spędzają, grając w gry komputerowe. A
kiedy uderzą się w palec u nogi, biegną z płaczem do matki. Ci ludzie oddali
życie za coś, co ostatecznie i tak uległo zepsuciu. Mógłbym powiedzieć
dokładnie to samo o własnym kraju. Czy naprawdę rozsądne jest oddać swoje życie
czemuś, co ostatecznie ulegnie degeneracji? Oddać całe życie jakiejś firmie,
zostać milionerem, a potem umrzeć?
Nie. To
nieracjonalne. Ale oddać życie Królowi i Królestwu, które nigdy nie ulegnie
zepsuciu — oddać życie niezniszczalnemu Królestwu — to jest rozumne. Musicie
naprawdę zrozumieć, że Chrystus jest Władcą. Ma swoje Królestwo. Musicie
zdecydować, do którego królestwa chcecie należeć. I istnieje tylko jedna
racjonalna odpowiedź.
Idźmy dalej. Werset
2: „A nie dostosowujcie się do tego świata”.
Dosłownie: „Nie
pozwalajcie, by świat wtłaczał was w swój kształt”.
Na wiejskich
terenach Peru budowaliśmy kościoły z suszonej ziemi.
Mieliśmy
specjalne formy. Wsypywało się do nich piasek, odpowiedni rodzaj ziemi i słomę.
Następnie odwracaliśmy formy, a cegły schły na słońcu. Wszystkie wyglądały
dokładnie tak samo, ponieważ powstały z tej samej formy. Posłuchajcie teraz
uważnie. To bardzo ważne. Nie było w tym nic organicznego. Był to proces
mechaniczny. Ziemię i słomę siłą wtłaczano w określony kształt. Dokładnie to
dzieje się obecnie z wieloma z was. Formą jest świat. A wy jesteście przez
niego kształtowani. Co świat mówi o mężczyznach? Jakie to ma znaczenie? Co
świat mówi o kobietach? Czym właściwie jest kobieta? Świat nie potrafi już
nawet odróżnić jednego od drugiego. Czy naprawdę zamierzacie oprzeć całe swoje
życie na tym, co świat mówi o mężczyznach i kobietach? Co świat mówi o
moralności? Co mówi o seksualności? Mówi: „To bez znaczenia”.
Problem polega
na tym, że większość z was zbyt bardzo przejmuje się tym, co mówi świat. A
niektórzy z was, słabi pastorzy, również zbyt bardzo przejmujecie się opinią
świata. Jesteście niewolnikami strachu i niewolnikami świata. Musicie z tym
skończyć.
Gdybym musiał
walczyć z jednym z dwóch ludzi i nie miał wyboru, wybrałbym walkę z mniejszym. Wy
także musicie walczyć. Albo ze światem, albo z Bogiem. A jeśli mam walczyć z
jednym z nich, wolę walczyć ze światem. Wolę sprzeciwić się światu. Odepchnę od
siebie jego formę. „Nie narzucisz mi tego. Nie. To się nie stanie”.
Ale właśnie
tutaj pojawia się problem. Większość ludzi nie śpi około szesnastu godzin na
dobę. Szesnaście godzin dziennie żyjecie w upadłym świecie. Przez szesnaście
godzin dziennie jesteście bombardowani kłamstwami sprzecznymi z Chrystusem. Radio.
Telewizja. Media społecznościowe. Rozmowy z ludźmi. Żłobek. Szkoła. College. Uniwersytet.
Kiedy wysyłacie dzieci do szkoły, wysyłacie je właściwie do czegoś, co
przypomina pogańską świątynię.
I naprawdę
sądzicie, że przeciwstawicie się temu wpływowi, posyłając dzieci na trzydzieści
minut do szkółki niedzielnej, gdzie będą kolorować obrazki z arką Noego?
Naprawdę
myślicie, że zdobędziecie ich serca, poświęcając kilka minut dziennie na
rodzinne nabożeństwo?
Przez
szesnaście godzin świat bombarduje was swoimi kłamstwami.
A wy chcecie z
tym walczyć, ucząc się jednego wersetu biblijnego rocznie albo od czasu do
czasu otwierając Biblię?
Słuchacie
piętnastominutowego kazania raz w tygodniu, a poza tym przewijacie Instagram.
Widzicie problem?
To nie jest
żadna tajemnica. Żadna.
Paweł mówi
więc: „Nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieniajcie się”. Od
użytego tutaj słowa pochodzi słowo „metamorfoza”. Świat nakłada na was swoją
formę. Próbuje wtłoczyć was w swój kształt. Bóg natomiast chce was przemieniać.
Chce zmieniać was od środka. Zaczyna się to od dzieła odrodzenia i trwa przez
działanie Ducha. Ale w jaki sposób działa Duch? „Przemieniajcie się przez
odnowienie waszego umysłu”.
Choć narzędzie
tego odnowienia nie zostało w tym miejscu wymienione, całe Pismo jasno
pokazuje, czym ono jest.
Słowem Boga. Umysł
jest odnawiany przez Pismo. Zatrzymajmy się tutaj. Nic z tego, co wydarzyło się
w tej sali — ani wczoraj, ani dzisiaj — nie będzie miało znaczenia, jeśli nie
zmienicie swojej relacji ze światem i swojej relacji ze Słowem Bożym.
Zadam wam
pytanie. Chcę, żebyście na nie odpowiedzieli. Odpowiedzcie w ciszy, ale
odpowiedzcie naprawdę. Ile czasu każdego dnia poświęcacie na odnawianie swojego
umysłu Słowem Bożym? Czy w ciągu dnia rozmyślacie nad Słowem Boga? Czy
najważniejsze decyzje swojego życia podejmujecie na podstawie Słowa? Ile czasu?
Godzinę? Pół godziny? Dwadzieścia minut? Pięć?
Czy może tylko
słuchacie kazania w niedzielę i oczekujecie, że będziecie mogli żyć jak żywa
ofiara? Oczekujecie, że będziecie potrafili nieść Ewangelię światu. Że
będziecie zdolni przeciwstawić się kulturze. Ale przecież sami jesteście
kulturą. Jesteście jej częścią. Wiem, że trochę próbuję was zranić. Ale robię
to z określonego powodu. Chcę, żebyście się obudzili. Czy rozumiecie już, co
może być przyczyną waszej słabości? Czy widzicie, dlaczego nie odnosicie
zwycięstwa nad grzechem? W praktycznym, codziennym życiu niemal nie macie
kontaktu z Biblią.
Słyszałem
kiedyś, jak pewien kaznodzieja powiedział: „Jeśli przeżyję jeden dzień bez
Pana, ja sam to wiem. Jeśli przeżyję dwa dni bez Pana i Jego Słowa, wie o tym
moja żona. A jeśli przeżyję trzy dni bez Pana i Jego Słowa, widzi to cały
świat”.
„Twoje słowo
jest lampą dla moich nóg”. Odnawiajcie umysł, abyście mogli rozeznawać, jaka
jest wola Boga. Abyście wiedzieli, jak żyć na tym świecie.
Wyobraźmy
sobie, że stoję w pomieszczeniu oparty plecami o ścianę. Muszę dostać się na
drugi koniec pokoju, żeby uciec. Tam znajduje się drzwi. Budynek płonie i muszę
przejść przez cały pokój. Co powinienem zrobić? Biec. Ale jest problem. Na
podłodze znajdują się różnego rodzaju czujniki. Jeśli dotknę któregoś stopą,
cały pokój eksploduje. Mam więc poważny problem. Muszę wydostać się z płonącego
budynku. Muszę przejść do drzwi po drugiej stronie. Ale cała podłoga jest
zaminowana. Jestem sparaliżowany. Mogę pobiec jak szalony — i na pewno umrę. Mogę
zostać przy ścianie — i również wiem, że umrę. Nie ma nadziei. Ale wyobraźcie
sobie teraz, że mam mapę. Mapę, która dokładnie pokazuje położenie wszystkich
czujników i każdy krok, jaki muszę postawić, żeby bezpiecznie przejść. Potrzebuję
tej mapy. Muszę ją znać. Muszę znać ją bardzo dobrze. I muszę bardzo dokładnie
postępować zgodnie z nią. Tylko w ten sposób mogę wydostać się z płonącego
budynku.
Dokładnie w
takiej sytuacji znajdujecie się wy. Jedynym sposobem, żeby przejść przez ten
świat, jest Słowo Boga. Ale nie chodzi o jakieś ogólne, nieokreślone
wyobrażenie o Słowie. Muszę mieć jasno określonego Boga, żebym nie odwrócił się
od prawdziwego Boga ku fałszywym bogom. Muszę mieć jasno określonego Chrystusa.
Chrystusa zdefiniowanego przez Pismo. Na świecie mnóstwo ludzi głosi Jezusa. Ale
którego Jezusa? Który jest prawdziwy? Potrzebuję jasno określonej moralności. Jak
mam zarządzać swoimi finansami?
Idę do Pisma. Co
to znaczy być mężczyzną? Idę do Pisma. Co to oznacza? Kochać jedną kobietę tak,
jak Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie. Idę do Pisma. Co
oznacza dla kobiety szanować męża i być mu poddaną? Nie patrzcie na kulturę
amerykańską, żeby się tego dowiedzieć. A już z całą pewnością nie patrzcie na
kulturę francuską. Doprowadzam was do szaleństwa, prawda? Robię to dlatego, że
was kocham. Idziecie do Pisma.
Jak należy
organizować Kościół? Idźcie do Pisma. Chciałbym zakończyć jeszcze jedną
refleksją nad ważnym fragmentem, który często bywa pomijany.
Pierwszy List
do Tymoteusza, rozdział 3. Paweł pisze do Tymoteusza: „Piszę ci to, mając
nadzieję, że wkrótce do ciebie przyjdę. A gdybym się opóźniał, piszę, abyś
wiedział, jak należy postępować w domu Bożym, którym jest Kościół Boga żywego,
filar i podpora prawdy”.
Zauważcie
wyrażenie „Bóg żywy”. Najczęściej, gdy Pismo posługuje się tym określeniem,
pojawia się ono w kontekście Boga walczącego. Bóg zostaje przeciwstawiony
wszystkim bożkom. Kiedy określa siebie jako Boga żywego, uważajcie. To tak,
jakby zakasywał rękawy. Wtedy naprawdę trzeba się zatrzymać i zwrócić uwagę.
Możecie
powiedzieć: „Nie podoba mi się taki Bóg”. W takim razie wasz Bóg nie jest
Bogiem Biblii. Bo Boga Biblii trzeba traktować poważnie. Zauważcie, co Paweł
mówi o Kościele. To dom Boga. Dom Boga żywego. Ja mam dom. I mam żonę. W dniu,
w którym ją poślubiłem, wiecie, co Bóg jakby mi powiedział? „Zabierasz moją córkę
do swojego domu. Zabierasz moją umiłowaną córkę. Nie obchodzi mnie, ile
będziesz musiał wycierpieć. Jeżeli twoje potrzeby nigdy nie zostaną zaspokojone
— trudno. Masz doprowadzić moją córkę bezpiecznie do domu”. To moja żona. Ja
jestem jej mężem. Mam dzieci. Umarłbym za nie dziesięć tysięcy razy. Wyobraźcie
sobie, że któregoś dnia wracam do domu, a jeden z was, panowie, siedzi w moim
domu. Mówicie mojej żonie, co ma robić. Mówicie moim dzieciom, co mają robić. I
mówicie im rzeczy całkowicie sprzeczne z tym, czego ja chcę. Poczułbym wobec
was ogromne oburzenie. Ogromne. I mielibyście dwa wyjścia. Albo wychodzicie
sami, albo ja wyślę was do Jezusa. Ale jednego możecie być pewni. Spojrzę na
was i zapytam: „Za kogo ty się uważasz? To mój dom. Nie twój. Nie masz tutaj
żadnego prawa”.
Wyobraźcie
sobie teraz inny scenariusz. Wielu dzisiejszych pastorów studiuje kulturę
bardziej niż Biblię. Próbują „na nowo wyobrazić sobie” Kościół. Stworzyć nową
wizję Kościoła. „Nie, tego nie możemy zrobić we Francji. Tego tutaj nie da się
zrobić. Nieważne, co mówi Biblia…” Nie. Jeśli coś znajduje się w Biblii, lepiej
to róbcie. Powiedziałbym dokładnie to samo we własnym kraju. Mamy dokładnie ten
sam problem. I właśnie dlatego Kościół jest tak słaby, a świat tak bezbożny. Z
powodu pastorów, którzy chcą na nowo zdefiniować Ewangelię, stworzyć nową wizję
Kościoła i reinterpretować przykazania Chrystusa. To jest całkowicie przeciwne
Chrystusowi Chcę, żeby szczególnie pastorzy, ale również każdy z was, bardzo
uważnie tego wysłuchał. Istnieje wielki Król. Król dobry, ale zarazem budzący
grozę. Mieć Jego przychylność to mieć życie. Stracić Jego przychylność to
stracić życie. Ten Król ma Oblubienicę. Kocha ją z taką żarliwością, jakiej
zwykły człowiek nie potrafi nawet pojąć. Ona jest dla Niego niezwykle cenna. Przyodziewa
ją w najwspanialsze, czyste i piękne szaty. Jest piękna. Delikatna. Pełna
wdzięku. On ją kocha. Nieustannie na nią spogląda. I pewnego dnia musi wyruszyć
w długą podróż. Wzywa więc ciebie, swojego zarządcę. Mówi: „Wyjeżdżam na długi
czas. Powierzam ci moją Oblubienicę. I oto dokładne instrukcje. Spisałem je
jasno. Tak masz się o nią troszczyć. Jeśli będziesz przestrzegał tych poleceń,
mój sługo, otrzymasz życie i wielką nagrodę”. Król wyjeżdża. Królestwo nadal
żyje własnym życiem. Po pewnym czasie zarządca dochodzi do pewnego wniosku: „Król
już długo nie wraca”. Zauważa też, że część ludzi w królestwie zaczyna tracić
lojalność wobec Króla. Myśli: „Oblubienica, Królowa, jest piękna i wszystko z
nią w porządku, ale trochę staromodna. Ludzie chcą czegoś innego. Kultura w
królestwie się zmienia”. Zdejmuje więc z niej piękne szaty, którymi była
przyodziana. Ubiera ją w coś bardziej zmysłowego. Maluje ją jak prostytutkę. A
potem wystawia ją na pożądliwe spojrzenia mężczyzn w królestwie, sądząc, że w
ten sposób przywróci ich lojalność wobec Króla. Jak myślicie? Co Król zrobi z
takim zarządcą, kiedy powróci? Nie znajdzie się dla niego miejsce ani na ziemi,
ani w piekle, gdzie mógłby się ukryć.
Dokładnie to
wydarzy się, kiedy Chrystus powróci. To jest dom Boga. To domostwo Boga. To
Oblubienica Chrystusa. Pan dał nam bardzo konkretne instrukcje dotyczące tego,
jak mamy się o nią troszczyć. Jeśli nie będziemy ich przestrzegać, jest to przestępstwo.
Zastępowanie Jego poleceń czymś innym jest przestępstwem.
A robienie
czegokolwiek, co odbiera Oblubienicy jej czystość, oznacza ściąganie na siebie
gniewu Króla. Możecie pomyśleć: „Bracie Paul, dlaczego głosisz w taki sposób?” Czy
nigdy nie słyszeliście: „Bojaźń PANA jest początkiem mądrości”? „Głupcy gardzą
mądrością i pouczeniem”. Patrzę na to, w jaki sposób niektórzy ludzie prowadzą
Kościół, i myślę: „Nie ma w nich żadnej bojaźni Bożej”. Bóg nie potrzebuje
waszych strategii wzrostu Kościoła. Bóg nie potrzebuje waszej „wrażliwości
kulturowej”. Bóg nie potrzebuje, żebyście studiowali kulturę po to, by
dowiedzieć się, jakiego Kościoła potrzebuje kultura.
To jest Kościół
Boga. Powinniście studiować Boga. Powinniście dowiadywać się, czego chce Bóg. Wy,
którzy jesteście mężami i ojcami: kobieta, którą poślubiliście, jest Jego
córką. Dzieci, które wam dał, On stworzył. Tak naprawdę należą do Niego. Jak
prowadzicie swoją rodzinę? Według kultury francuskiej? Według kultury
zachodniej? Jeżeli tak, powinniście się poważnie obawiać. Co wiecie o Bożych
przykazaniach dotyczących tego, co znaczy być mężem? Czy znacie Jego
przykazania dotyczące tego, co znaczy być ojcem? Czy wiecie, czego Bóg będzie
od was wymagał w dniu sądu? A wy, moje siostry? Jeżeli wasz mąż zacznie pełnić
swoją rolę zgodnie z tym, co nakazuje Biblia, co zrobicie? Czy będziecie
walczyć z nim na każdym kroku? Bo wy także będziecie musiały zdać sprawę. Co
zrobicie, jeśli spróbuje prowadzić rodzinę? Jeśli będzie prowadził swoje
dzieci? Jeśli będzie próbował pomóc wam wzrastać w waszym chrześcijańskim
życiu? Czy będziecie dla niego zachętą czy przeszkodą? Czy wasza reakcja będzie
oparta na Piśmie, czy na kulturze francuskiej?
Gdybym był w
Stanach Zjednoczonych, mówiłbym o kulturze amerykańskiej. Ale nie jestem. Mówię
do was. Widzę również, że moje własne życie jest nieustanną walką. Jestem już
starszym człowiekiem. Chodzę z Panem od czterdziestu dwóch lat. Ale unikanie
wpływu własnej kultury i próba bycia przemienianym przez Pismo nadal pozostają
dla mnie trudne. Nawet rzeczy, które kiedyś szybko zdobyłem, z czasem tracę. Co
więc stanie się z wami, jeśli nawet nie zaczniecie traktować Słowa Bożego
poważnie?
Musimy być
ludem przemienionym. I powiem wam: to, co świat wam mówi, jest fałszem. Zakończę
pewną historią. Zostałem chrześcijaninem na uniwersytecie. Był tam młody
człowiek, który pomagał mi jako uczeń Chrystusa. Obaj uczęszczaliśmy na zajęcia
z psychologii. On miał zajęcia godzinę przede mną. Mijaliśmy się, kiedy ja wchodziłem,
a on wychodził. Profesor prowadzący te zajęcia głęboko nienawidził Boga. Bluźnił
przeciwko Niemu.
Pewnego dnia,
kiedy wchodziłem do sali, spotkałem tego brata. Miał na twarzy szeroki uśmiech.
Powiedziałem: „Mike, co się stało?” Odpowiedział: „Uwielbiam te zajęcia! Naprawdę
uwielbiam tutaj przychodzić. Ten profesor uczy mnie tak wiele o tym, jak
naśladować Chrystusa!” Byłem wtedy bardzo młodym chrześcijaninem. Trochę mnie
to zdezorientowało. Pomyślałem: „Czy on zaczyna iść na kompromis?” Zapytałem: „Co
masz na myśli?” Odpowiedział: „To bardzo proste. Idź na te zajęcia. Słuchaj
wszystkiego, co mówi. Zaznaczaj to. Zapisuj. A potem rób odwrotnie”.
To nie jest
przesada. Naprawdę. To ani trochę nie jest przesadzone. Jeśli jesteście na mnie
źli, pamiętajcie: jestem starym człowiekiem, ale nadal potrafię się bić. Więc
uważajcie. Starzy ludzie potrafią być dość niebezpieczni. Mamy parę sztuczek,
których wy jeszcze nie znacie. Kocham was.
Pomódlmy się.
Ojcze, dziękuję
Ci za tych ludzi, których kocham całym sercem. Myślę o tym, co ten naród wniósł
w historię i jak wiele dał światu. Błagam Cię, wzbudź w tym kraju mężczyzn i
kobiety podobnych do tych dawnych ludzi, którzy wywarli tak wielki wpływ na
Twoje Królestwo. Posłuż się Francją, aby przemieniać świat. W imieniu Jezusa.
Amen.