.png)
Eli Sharabi w książce The
First Memoir by an Israeli Hostage opisuje 491 dni spędzonych w niewoli
Hamasu w tunelach w Gazie po porwaniu 7 października 2023 roku.
W swojej książce pisze:
„Głód wciąż nas dręczy. Pożera nasze ciała i dusze. Niszczy to, kim jesteśmy.
Odbiera nam siły. Grozi pogrążeniem nas w ciemności. Ale ja nie zamierzam się
jej poddać.
— Bez względu na to, czy będziemy głodni, ranni, chorzy czy wyczerpani, wydostaniemy się stąd — szepczę do Elii, Ory i Alona.
Nawet w tych potwornych
czasach mamy swój wieczorny rytuał, z którego nie chcemy rezygnować. Każdego
dnia, zanim położymy się spać, siadamy we czwórkę i próbujemy przypomnieć sobie
coś dobrego, co nas tego dnia spotkało. Niezależnie od tego, jak trudny był to
dzień.
Wpadłem na ten pomysł
spontanicznie pewnego wieczoru, chcąc podnieść wszystkich na duchu.
— No dalej, spróbujmy
przypomnieć sobie coś dobrego, co wydarzyło się dzisiaj. Choćby jedną rzecz —
powiedziałem.
Zgodzili się i z czasem
stało się to naszym zwyczajem.
Początkowo musieliśmy nieźle
się nagłowić, żeby znaleźć choć jedną dobrą rzecz. Później zaczęliśmy stawiać
sobie większe wyzwania — próbowaliśmy wymienić trzy. Czasami przychodzi nam to
z ogromnym trudem, innym razem bez większego wysiłku znajdujemy trzy, a nawet
cztery czy pięć powodów do wdzięczności. Zdarzają się dni, kiedy potrafimy
wskazać ich aż dziesięć!
Czasem taką dobrą rzeczą
jest to, że niespodziewanie pozwolono nam napić się herbaty. Albo że herbata
okazała się słodka. Innym razem cieszymy się, że szczególnie okrutny strażnik,
którego wszyscy się boimy, nie pojawił się tego dnia. Albo że udało nam się
przeżyć cały dzień bez upokorzeń. Powodem do wdzięczności bywa nawet niewielki
kawałek owocu otrzymany od jednego z naszych oprawców.
Stopniowo ten prosty zwyczaj
zaczyna wpływać na całe nasze życie. Coraz częściej łapiemy się na tym, że już
w ciągu dnia wypatrujemy drobnych dobrych rzeczy, za które wieczorem będziemy
mogli wyrazić wdzięczność.
Nadzieja nigdy nie
przychodzi łatwo. Trzeba o nią nieustannie walczyć. Trzeba ją pielęgnować.
Podobnie jak kidusz
odprawiany w każdy piątkowy wieczór, jak pieśni hawdali, które Elia śpiewa na
zakończenie każdego szabatu, i jak modlitwy, którymi rozpoczynamy każdy
poranek, nasz wieczorny krąg wdzięczności stał się czymś, czego mocno się
trzymamy. Czymś, do czego jesteśmy głęboko przywiązani i co stało się częścią
nas samych.
Żeby wciąż dostrzegać dobro.
Żeby nie tracić nadziei. Żeby zwyciężyć”.
Ten człowiek nie był
chrześcijaninem. Nie był nawet wierzącym Żydem. A jednak potrafił wzbudzić w
sobie wdzięczność.
Moja refleksja: Bez względu
na radości, smutki i okoliczności wierzący posiadają niewzruszoną pewność, że
wszystkie te rzeczy zostały ustanowione przez Pana dla Jego chwały i ich dobra.
Nie jesteś powołany do tego, aby wszystko wyjaśnić, lecz do tego, aby w to
wierzyć i pośród tych doświadczeń wielbić Boga.
„Zawsze się radujcie. Nieustannie się módlcie. Za wszystko dziękujcie. Taka jest bowiem wola Boga w Chrystusie Jezusie względem was.” 1 Tesaloniczan 5:16-18
„A pokój Boży niech rządzi w
waszych sercach, do którego też jesteście powołani w jednym ciele. Bądźcie też
wdzięczni. (...) A wszystko, co czynicie w słowie lub w uczynku, wszystko
czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego.” Kolosan 3:15,
17
„Trwajcie w modlitwie,
czuwając na niej z dziękczynieniem;” Kolosan 4:2
„Nie troszczcie się o nic,
ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze
pragnienia będą znane Bogu.” 2 Tesaloniczan 1:3
„Dziękując zawsze za
wszystko Bogu i Ojcu w imię naszego Pana Jezusa Chrystusa” Efezjan 5:20
„Bogu niech będą dzięki za jego niewypowiedziany dar.” 2 Koryntian 9:15
