Najważniejsza lekcja dotycząca rodzicielstwa - Gavin Ortlund

„Opowiedz nam o swoim wychowaniu. Co było najważniejsze dla twoich rodziców i co z tego chciałbyś naśladować?”.

„Jaka jest najważniejsza lekcja dotycząca wychowywania dzieci, której nauczyłeś się od swoich rodziców?”.

Bardzo lubię odpowiadać na takie pytania, ponieważ mogę w ten sposób okazać szacunek moim rodzicom, których kocham i których zaliczam do największych bohaterów mojego życia.

Mamę i tatę naprawdę bardzo podziwiam. A przy okazji być może uda mi się powiedzieć coś, co okaże się dla was budujące.

Jest jedna lekcja, która zdecydowanie wybija się ponad pozostałe.

Moja rodzina nie jest doskonała. Wiecie o tym. Ale dom, w którym dorastałem, był pod pewnymi względami naprawdę wyjątkowy.

Dopiero teraz, kiedy patrzę wstecz, w pełni dostrzegam, jak wiele mam powodów do wdzięczności za swoją rodzinę. Do dzisiaj uważam moich rodziców za ludzi, których ogromnie podziwiam.

Jedna z rzeczy, które słyszałem od mojego taty i które szczególnie do mnie przemówiły, dotyczy znaczenia czerpania radości z własnych dzieci.

Wiem, że kiedy myślimy o wychowywaniu dzieci, przychodzą nam do głowy przede wszystkim obowiązki i zasady wychowawcze.

Zastanawiamy się: kiedy należy zdyscyplinować dziecko za określone zachowanie? Jak wpajać mu właściwe wartości? Ludzie bardzo często zadają mi podobne pytania. Otrzymuję ich naprawdę mnóstwo.

Pytają na przykład, czy podczas kolacji prowadzimy rodzinne rozważania biblijne i jak wyglądają nasze zwyczaje. Oczywiście mamy pewne ustalone rytuały i przyzwyczajenia. Na przykład przez większość wieczorów to ja odpowiadam za położenie wszystkich dzieci spać. Modlę się wtedy razem z nimi. Mamy pewien ustalony porządek i zwyczaje.

Ale szczerze mówiąc, gdybym miał udzielić tylko jednej rady dotyczącej wychowania, a zarazem wskazać coś, czego nauczyłem się we własnej rodzinie, powiedziałbym: Cieszcie się swoimi dziećmi.

Tak, nawet pośród wszystkich obowiązków wychowawczych, zasad dyscypliny i innych spraw naprawdę cieszcie się czasem spędzanym ze swoimi dziećmi.

Wiem, że nie zawsze jest to łatwe. Życie rodzinne, niezależnie od tego, jaką rolę w nim pełnimy, wiąże się z pewnymi napięciami i trudnościami. Czasami masz chore dziecko, może chore niemowlę, które nie daje ci spać przez całą noc.

Nie chciałbym więc przedstawiać jakiegoś nierealistycznego obrazu rodzicielstwa.

Bycie rodzicem bywa naprawdę trudne. Czasami człowiek jest niewyspany i wyczerpany.

Ale mój tata powiedział kiedyś coś, co uznałem za niezwykle pomocne. Powiedział, że wszyscy odbieramy czyjąś radość z przebywania z nami jako wyraz miłości. Jeśli ktoś spędza z nami czas wyłącznie z poczucia obowiązku, niemal czujemy się tym dotknięci. Jeżeli jednak ktoś naprawdę cieszy się naszą obecnością, odczuwamy, że jesteśmy dla niego ważni i że mu na nas zależy.

Nasze dzieci potrafią rozpoznać, czy naprawdę się nimi cieszymy.

Wyczuwają, czy patrzymy na nie z radością, czy je dostrzegamy i czy nasze serce zwraca się ku nim z czułością i troską.

Myślę, że wszystko, co robimy w zakresie wychowania, dyscypliny, kształtowania wartości i spędzania czasu z dziećmi, przynosi lepsze owoce, kiedy dziecko wyczuwa, że rodzic naprawdę cieszy się jego obecnością.

Nie wystarczy, że je kochamy. Chodzi również o to, żebyśmy je lubili.

Jeśli potrafimy sprawić, że nasze dzieci to odczują, wszystko inne będzie przebiegało lepiej.

I właśnie tego, jak sądzę, nauczyli mnie moi rodzice.