Msza święta
Kolejnym problemem i
powodem, dla którego nie jestem rzymskim katolikiem, jest Msza.
Mam nadzieję, że jeżeli
jesteś katolikiem i dotarłeś do tego miejsca, słyszysz, jak zatrzymuję się, aby
podkreślić, że nie nagrywam tego materiału po to, by kogokolwiek prowokować. Nie
chcę być złośliwy ani zachowywać się jak protestant, któremu bardziej zależy na
udowodnieniu własnej racji niż na okazywaniu miłości.
Zależy mi na moich rzymskokatolickich przyjaciołach i pragnę dla nich tego, co najlepsze. Mówię o tych sprawach, ponieważ uważam je za ważne.
Jestem protestantem z
przekonania. Szczerze wierzę, że wysiłek podjęty przez reformację był dobry,
potrzebny i stanowił autentyczne poszukiwanie prawdy. Proszę, abyście pamiętali
o tym zarówno w odniesieniu do tego, co powiedziałem wcześniej, jak i do tego,
co powiem teraz, ponieważ będę mówił o Mszy bardzo otwarcie.
Msza rozumiana zgodnie z
oficjalną rzymskokatolicką doktryną i dogmatem jest z biblijnego punktu
widzenia co najmniej problematyczna teologicznie, a w najpoważniejszym znaczeniu
stanowi — moim zdaniem — zaprzeczenie dzieła ogłaszanego w poselstwie
Ewangelii.
Jest to mocne stwierdzenie i
nie wypowiadam go lekkomyślnie. Uważam jednak, że jest prawdziwe. Wyjaśnię
dlaczego.
Oficjalna teologia
rzymskokatolicka określa Mszę jako bezkrwawą ofiarę, podczas której kapłan
ofiarowuje Chrystusa Bogu Ojcu. Msza jest rzeczywistą ofiarą, która co do
istoty nie różni się od ofiary Chrystusa na krzyżu. Ofiara krzyża była krwawa,
natomiast ofiara Mszy jest bezkrwawa.
Jako baptysta należący do
historycznego nurtu swojej tradycji uważam, że w Wieczerzy Pańskiej zawiera się
pojęcie rzeczywistej obecności. Jezus jest obecny w tym, co robimy, kiedy
gromadzimy się, aby Go wspominać.
Posunąłbym się nawet do
stwierdzenia, że istnieje w tym pewien element ofiarniczy, o ile mówimy o
ofierze uwielbienia i dziękczynienia, którą składamy w akcie czci. Nie jest to
jednak ofiara przebłagalna.
Przebłaganie to termin
teologiczny oznaczający uśmierzenie Bożego gniewu przez modlitwę lub ofiarę
złożoną z powodu popełnionego grzechu.
Podczas Mszy mechanizm ten
wiąże się z konsekracją chleba i wina przez kapłana. Konsekrowana hostia i
kielich przedstawiają zabitego Baranka. Słowa konsekracji mają sprawić, że
osobno pojawia się ciało i osobno krew.
Luter rozróżniał sakrament
od ofiary i uważam, że jest to pomocne. Sakrament jest środkiem łaski, przez
który Bóg obdarza nas uczestnictwem w tym wydarzeniu, mówiąc: „To jest moje
ciało, za was wydane”. Kierunek działania prowadzi od Boga ku nam.
We Mszy kapłan ofiarowuje natomiast
Chrystusa Ojcu. Kierunek nie prowadzi więc z nieba w dół, ku Kościołowi — jak,
moim zdaniem, dzieje się w środkach łaski udzielanych przy Stole Pańskim — lecz
z ziemi w górę, od Kościoła ku Bogu.
W rzymskim katolicyzmie ruch
przebiega więc od ziemi ku niebu. W protestantyzmie, zgodnie z właściwym
biblijnym rozumieniem tego, co wydarzyło się podczas Ostatniej Wieczerzy i co
dzieje się przy Stole Pańskim, ruch prowadzi z nieba ku ludziom.
Wierzę, że przy Stole
Pańskim uczestniczymy w uwielbieniu i dziękczynieniu, wspominając jednorazowe
wydarzenie. Nie ofiarowujemy Chrystusa jako ofiary mającej przebłagać gniew
Ojca i zapewnić nam odpuszczenie grzechów.
Doskonale rozumiem, że
katolicy mówią o uobecnieniu ofiary, a nie o ponownym składaniu Chrystusa w
ofierze. Nie chcę, aby oskarżano mnie o błędne przedstawianie stanowiska
rzymskokatolickiego. Dostrzegam związane z nim niuanse, ale zasadniczo odrzucam
całe jego założenie.
Jako protestant należący do
historycznej tradycji uważam, że rzymskokatolickie rozumienie tego, co dokonuje
się podczas Mszy, jest niezgodne z nauczaniem dziewiątego i dziesiątego
rozdziału Listu do Hebrajczyków.
Rozumienie Mszy jako ofiary
stoi w bezpośredniej sprzeczności z przedstawionym tam zestawieniem
wielokrotnie składanych ofiar Starego Testamentu i starego przymierza z
jednorazową, dokonaną raz na zawsze ofiarą Jezusa w nowym przymierzu.
Uobecnianie bezkrwawej ofiary, które musi być nieustannie powtarzane dla odpuszczenia grzechów, jest moim zdaniem sprzeczne z tym, co autor Listu do Hebrajczyków mówi o wydarzeniu dokonanym na krzyżu. Uważam to za poważny problem.