Czy można umrzeć zbyt wcześnie? Boża opatrzność w obliczu śmierci - (Iz 57:1–2)

Bóg wie coś, czego my nie wiemy.

Są takie chwile, kiedy śmierć wydaje się nam szczególnie niezrozumiała. Odchodzi człowiek młody, mający przed sobą całe życie. Umiera dziecko, które dopiero zaczynało poznawać świat. Pozostają ból, tęsknota i pytania, na które nie potrafimy znaleźć odpowiedzi.

Dlaczego tak wcześnie? Dlaczego właśnie teraz? Dlaczego Bóg na to pozwolił?

Patrzymy na takie wydarzenia z perspektywy tego, co zostało utracone. Widzimy niedokończone plany, niespełnione marzenia i lata, których zabrakło. Tymczasem Pismo Święte pozwala nam spojrzeć na śmierć z perspektywy, której sami nie jesteśmy w stanie dostrzec.

Prorok Izajasz napisał: „Sprawiedliwy ginie, a nikt nie bierze tego sobie do serca; ludzie pobożni zostają zabrani, a nikt nie rozumie. Sprawiedliwy bowiem zostaje zabrany sprzed nieszczęścia” (Iz 57:1).

Jakże niezwykła jest to myśl! To, co w naszych oczach wydaje się przedwczesną śmiercią, może być w Bożych zamysłach wyrazem Jego miłosierdzia. My dostrzegamy stratę, podczas gdy Bóg może widzieć nieszczęście, przed którym postanowił kogoś uchronić.

Jan Kalwin, komentując ten fragment, zauważał, że Bóg niekiedy zabiera swoich wiernych z tego świata, zanim nadejdą wielkie nieszczęścia. Podobnie purytański komentator Matthew Henry dostrzegał w tych słowach przejaw Bożej troski o sprawiedliwych, którzy zostają zabrani sprzed nadchodzącego zła.

Bóg wie coś, czego my nie wiemy. On widzi coś, czego my nie dostrzegamy. Zna przyszłość, która przed naszymi oczami pozostaje zakryta.

My widzimy tylko niewielki fragment ludzkiego życia. Bóg widzi jego całość. Zna wydarzenia, które nigdy nie staną się naszym udziałem, drogi, którymi nigdy nie pójdziemy, i nieszczęścia, o których istnieniu możemy nigdy się nie dowiedzieć.

Być może właśnie dlatego coś, co wydaje się nam niezrozumiałą stratą, może w rzeczywistości skrywać miłosierdzie, którego nie potrafimy rozpoznać.

Nie oznacza to jednak, że każda przedwczesna śmierć jest ochroną przed konkretnym nieszczęściem. Pismo Święte nie daje nam prawa do takich rozstrzygnięć. Nie znamy wszystkich zamiarów Boga i nie powinniśmy twierdzić, że wiemy, dlaczego dopuścił do śmierci konkretnego człowieka.

Możemy jednak mieć pewność, że żadne wydarzenie nie zaskakuje Boga. On nigdy nie dowiaduje się o czymś po fakcie. Nigdy nie staje wobec sytuacji, na którą nie był przygotowany. To, co dla nas jest nagłe i nieoczekiwane, nigdy nie wymyka się Jego opatrzności.

Co więcej, Izajasz mówi o sprawiedliwych, że wchodzą do pokoju i znajdują odpocznienie (Iz 57:2). Dla człowieka należącego do Chrystusa śmierć nie jest końcem nadziei. Jest zakończeniem ziemskiej pielgrzymki i wejściem do odpocznienia w obecności Boga.

Nie musimy więc znać odpowiedzi na wszystkie pytania, aby ufać Bogu. Być może po tej stronie wieczności nigdy nie dowiemy się, przed czym zostali uchronieni ci, którzy odeszli. Być może nie poznamy przyczyn, dla których Bóg dopuścił do ich śmierci właśnie w tym momencie.

Ale pozostaje prawda, do której możemy powracać nawet w najgłębszym smutku: Bóg wie coś, czego my nie wiemy. I właśnie dlatego możemy Mu ufać, nawet wtedy, gdy nie rozumiemy Jego dróg.

Nasza nadzieja nie opiera się na przekonaniu, że kiedyś uda nam się wyjaśnić wszystkie bolesne wydarzenia. Opiera się na Chrystusie i na pewności, że nic nie zdoła odłączyć Jego dzieci od miłości Bożej (Rz 8:38–39).