To dla mnie wielkie
błogosławieństwo, że znowu mogę tutaj być. Chciałbym jednak nieco zmienić
kierunek. Mówiliśmy o Słowie Bożym i myślę, że wszyscy uznaliśmy, iż
potrzebujemy spędzać czas w Słowie Bożym. Nie można stać się dojrzałym chrześcijaninem,
wzrastającym w świętości, jeśli nie jest się zanurzonym, wręcz przesiąkniętym
Słowem Bożym. I nie można stać się dojrzałą wspólnotą wiary, jeśli nie jest
się nasyconym Słowem Bożym.
Chciałbym, żebyśmy wspólnie zajrzeli do Listu do Kolosan, rozdział 3, wersety 15–17: „A pokój Boży, do którego też zostaliście powołani w jednym ciele, niech rządzi w waszych sercach; i bądźcie wdzięczni. Słowo Chrystusa niech mieszka w was obficie; we wszelkiej mądrości nauczajcie i napominajcie jedni drugich przez psalmy, hymny i pieśni duchowe, śpiewając Panu z wdziękiem w waszych sercach. A wszystko, co czynicie w słowie lub uczynku, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu i Ojcu przez niego”.
W wersecie 15 mowa jest o
pokoju Chrystusa, który objawia się w ciele Chrystusa, czyli w Kościele. Pokój
w ciele Chrystusa jest jednym z największych dowodów dojrzałości. Natomiast w
wersecie 17 tematem tego fragmentu jest chwała Boża: „Wszystko czyńcie w imię
Pana Jezusa”. Nie znaczy to, że po prostu robimy różne rzeczy, a później
dopisujemy do nich imię Jezusa. Znaczy to, że wszystko, co czynimy, czynimy w
podporządkowaniu imieniu Jezusa.
A pomiędzy wersetem 15 a 17
znajduje się werset 16: „Słowo Chrystusa niech mieszka w was obficie”. Pozwólcie
więc, że zadam wam pytanie: czy jest to rzeczywistością w waszym osobistym
życiu? Czy Słowo Chrystusa rzeczywiście mieszka w was obficie? Ile czasu
spędzacie na studiowaniu i rozważaniu Słowa Chrystusa?
Wielu ludzi chodzi od
kościoła do kościoła, szukając cudów i znaków. Dlaczego? Ponieważ wasze ciało
nie walczy z takimi rzeczami. Wasze ciało chciałoby oglądać cuda i znaki. Prawdziwym
sprawdzianem waszej duchowości jest jednak wasz stosunek do Słowa. Wasze ciało
nienawidzi studiowania i rozważania Słowa Bożego.
Pozwólcie, że wam to
udowodnię. Możecie przez dwie i pół godziny oglądać film. Możecie przewijać
Instagram tak długo, aż niemal zacznie wam krwawić palec, a wasze ciało nie
zaprotestuje. Ale usiądźcie przed Słowem Bożym — i wtedy zaczyna się walka.
Jedyną drogą do dojrzałości
chrześcijańskiej, jedyną drogą do dojrzałości Kościoła jest to, aby Słowo Boże
mieszkało w nas obficie. I nie dzieje się to w jakiś mistyczny sposób. Nie
możecie po prostu położyć Biblii pod poduszką i oczekiwać, że wydarzy się coś
magicznego. Ewangelista nie może przyjechać i po prostu przekazać wam
dojrzałości.
Nawet regularne
uczestniczenie w nabożeństwach, niedziela po niedzieli, pod wierną służbą
kaznodziei głoszącego Słowo Boże, samo w sobie nie doprowadzi was tam, gdzie
powinniście się znaleźć. Rzecz jasna wierny, biblijny kaznodzieja, który głosi
Słowo Boże, jest ogromnym błogosławieństwem. Jest to niezbędne dla waszego
wzrostu, ale nie wystarcza.
Musicie osobiście
przychodzić do Chrystusa i osobiście studiować Jego Słowo. I
nie chodzi wyłącznie o studiowanie, lecz także o przyswajanie. Macie rozumieć
Słowo Boże do tego stopnia, abyście sami byli później zdolni nauczać innych i
napominać innych — nie własnymi opiniami, nie własnymi doświadczeniami, ale
Słowem Bożym.
Podam wam przykład. Ktoś
mógłby powiedzieć: „Mogę uczyć kobiety, jak wychowywać dzieci, ponieważ sama
wychowałam dziesięcioro dzieci”. Wiecie, czemu odpowiada takie stwierdzenie? To
tak, jakby ktoś powiedział: „Mogę nauczyć mężczyznę, jak być dobrym mężem,
ponieważ sam miałem pięć żon”. Pod pewnymi względami wasze doświadczenie nie ma
większego znaczenia. Nie potrzebujemy uczyć się na podstawie waszego
doświadczenia ani nawet mojego. Musimy uczyć się ze Słowa Bożego.
Biblia jest objawieniem
Ewangelii, Dobrej Nowiny, ale jest również objawieniem woli Bożej. Chciałbym,
żebyście przez chwilę się nad tym zastanowili. Bóg was stworzył — nikt nie zna
was tak jak wasz Bóg. Bóg was kocha — nikt nie kocha was tak jak wasz Bóg. To
czyni Go doskonale odpowiednim, aby być naszym Nauczycielem.
Idziecie do ludzi po radę.
Dlaczego? Powinniście iść do Słowa Bożego. Powinniście studiować Słowo Boże.
Pozwólcie, że opowiem wam o
czymś, czego nauczył mnie pewien pastor w Peru. Byłem młodym człowiekiem i
właśnie założyłem kościół. Kościół bardzo szybko się rozwijał i po kilku latach
liczył niemal dwieście osób. Dołączył do nas wtedy starszy pastor, który miał
opinię męża Bożego, człowieka pobożnego.
Powiedział mi: „Paul,
chciałbym z tobą porozmawiać i ostrzec cię przed pewną formą bałwochwalstwa.
Wygląda na to, że stajesz się bożkiem dla swojej kongregacji, bożkiem w ich
życiu”. Przeraziło mnie to, więc zapytałem: „Co dokładnie masz na myśli?”
Powiedział: „Kiedy ktoś z
twojej wspólnoty przychodzi do ciebie po poradę, co robisz?” Odpowiedziałem:
„Słucham go, otwieram Biblię i udzielam mu rady”. A on powiedział: „Właśnie.
Bałwochwalstwo”.
Potem dodał: „Ja również
robiłem kiedyś to samo, ale znalazłem lepsze podejście”. Zapytałem: „Jakie?”
Powiedział: „Kiedy
przychodzi do mnie członek kościoła i ma problem w małżeństwie — jeśli mamy do
czynienia z kryzysem, oczywiście interweniuję natychmiast. Ale załóżmy, że ktoś
po prostu przychodzi do mnie z problemem dotyczącym swojego małżeństwa. Kiedyś
otwierałem Biblię i od razu zaczynałem mu doradzać, ale znalazłem lepszy
sposób. Po wysłuchaniu jego problemu pytam: ‘W ciągu ostatnich miesięcy, kiedy
studiowałeś Pismo i modliłeś się do Boga, co Bóg ci pokazał?’ I wiesz, co
bardzo często odpowiadają? ‘Nie robiłem tego. Przyszedłem do ciebie’”.
Pomyślcie o tym. Nie poszli
do Boga. Nie poszli do Jego Słowa. Nie modlili się. Przyszli do pastora. To nie
jest biblijne chrześcijaństwo.
Zapytałem go: „Co więc
robisz?” Powiedział: „Ponownie — mówię o sytuacji, która nie jest nagłym
kryzysem. Pytam ich: ‘W ostatnich tygodniach, kiedy wołałeś do Boga i
rozważałeś Słowo Boże, co Bóg ci pokazał?’ A oni odpowiadają: ‘Nie robiłem
tego’. Wtedy mówię: ‘Idź do domu. Rozważaj Słowo Boże. Módl się. A potem wróć
do mnie’”.
Czasami odpowiadają: „Ale ja
nawet nie wiem, od czego zacząć”. Wtedy otwieram szufladę, wyjmuję kartkę i
pokazuję im listę fragmentów Pisma dotyczących małżeństwa. Mówię: „Idź do domu.
Otwórz Biblię. Padnij na kolana i idź do Boga. Nie przychodź najpierw do mnie.
Ja nie jestem Bogiem. Nie jestem pośrednikiem między tobą a Bogiem. Idź do
Boga”.
Kilka tygodni później
wracają, mając całe strony zapisane w swoich notatnikach, i wtedy zaczynają
mówić mi o tym, co Bóg przekazał im przez swoje Słowo. Oczywiście ja
studiowałem przez wiele lat, natomiast oni dopiero uczą się egzegezy tekstu.
Dlatego wykorzystuję swoje doświadczenie i siadam razem z nimi, aby pomóc im
właściwie interpretować Pismo.
I ten pastor powiedział mi:
„Widzisz, Paul, co robię? Pastorzy są absolutnie niezbędni. Powinni głosić
Słowo i powinni angażować się w poradnictwo, ale pastor nigdy nie powinien
zajmować miejsca Boga ani Słowa Bożego”.
Jeśli macie Ducha Bożego,
możecie studiować Słowo Boże. Jeśli jesteś tutaj pastorem, pozwól, że zadam ci
pytanie: ile czasu poświęciłeś na uczenie ludu Bożego, jak interpretować Pismo?
Jeżeli nie nauczyłeś ich tych rzeczy, nie wyświadczasz im przysługi. A oni
również cię wyczerpią.
Możecie poznawać Słowo Boże.
Możecie szukać Boga w modlitwie. Problemem bardzo często jest po prostu
lenistwo. Ludzie są bardzo dziwnymi istotami. Oddalibyśmy swoją wolność.
Oddalibyśmy nawet swoje prawa. Pozwolilibyśmy innym ludziom sobą rządzić, gdyby
tylko pozwolili nam pozostać leniwymi.
Ale jeżeli jesteście
chrześcijanami, Duch Boży mieszka w was. Jeżeli jesteście chrześcijanami,
jesteście uczestnikami Nowego Przymierza. A Bóg obiecał w Nowym Przymierzu: „Od
najmniejszego do największego wszyscy mnie poznają”. To znaczy, że od
najmniejszego do największego wśród ludu Bożego wszyscy otrzymali zdolność
uczenia się i rozumienia Słowa Bożego.
Jednocześnie, studiując
Słowo Boże i dochodząc do określonych wniosków, nie jesteśmy samotnymi wyspami.
Potrzebujemy naszych braci i sióstr w Chrystusie. Uczymy się jedni od drugich.
Uczymy się od wielkich nauczycieli w historii Kościoła. Dochodzimy do określonych
wniosków i porównujemy je z historycznym nauczaniem Kościoła, z wnioskami braci
i sióstr w Kościele, z nauczaniem naszych pastorów i ze świadectwem historii
Kościoła.
Pozwólcie więc, że podam wam
pewną zasadę. Jeżeli interpretujecie Słowo Boże i dochodzicie do wniosku, na
który nikt przed wami przez dwa tysiące lat nigdy nie wpadł, prawdopodobnie się
mylicie. Albo jeśli wasza interpretacja przeczy temu, co przez dwa tysiące lat
wyznawali ludzie trzymający się chrześcijaństwa, pytanie brzmi: kto prawdopodobnie
się myli? Dwa tysiące lat wierzących przywiązanych do Słowa Bożego czy wy?
Postawiłbym na was.
Każdy z nas musi jednak
osobiście studiować Pismo. Pamiętacie Berejczyków? Zostali nazwani
szlachetnymi. Dlaczego? Przecież nauczał ich apostoł Paweł, a mimo to badali
Pisma, aby sprawdzić, czy to, co słyszą, rzeczywiście jest prawdą.
Pobożni pastorzy powinni
prowadzić Kościół ku odpowiedzialności przed Bogiem, ale Kościoły powinny
również trzymać swoich pastorów odpowiedzialnymi przed Bogiem. Jak jednak
mogłyby to robić, gdyby składały się z niedojrzałych chrześcijan?
Lubię, kiedy wierzący mówią
o powszechnym kapłaństwie chrześcijan. Tak, kapłaństwo każdego wierzącego
oznacza również odpowiedzialność każdego wierzącego. Macie znać Słowo Boże.
Bóg używa środków, przez
które wzrastamy. Używa pobożnych przywódców, nauczycieli i kaznodziejów. Używa
modlitwy. Używa nawet chrztu i Wieczerzy Pańskiej. Ale w szczególny sposób
używa naszego osobistego studiowania Pisma. Nigdy nie będziecie wzrastać
tak, jak powinniście, jeśli nie nauczycie się sami karmić.
Jeszcze jedna rzecz
skierowana do was, mężowie i uczniowie Chrystusa. Lubimy bić się w pierś niczym
King Kong i mówić: „To ja prowadzę ten dom. To ja nim kieruję”. I rzeczywiście
powinniście przewodzić, ale macie być biblijnymi przywódcami — takimi, którzy
swoim życiem ukazują Pismo, których życie ucieleśnia ofiarną miłość.
I wiecie co? To wy ponosicie
główną odpowiedzialność za nauczanie swoich żon, a nie wasz pastor. Ojcowie, to
wy ponosicie główną odpowiedzialność za nauczanie swoich dzieci. Wiedzieliście
o tym?
Widzę, że kobiety się
zgadzają. Drogie kobiety, wy również macie odpowiedzialność — macie słuchać. A
teraz zgadzają się mężczyźni: „Mów dalej, pastorze, mów dalej!”
Czasami pytamy, jakby była
to wielka tajemnica: dlaczego jesteśmy tak słabi? Ponieważ nie jecie i nie
oddychacie. Co mam na myśli? Ktoś zapytał kiedyś Charlesa Spurgeona: „Co jest
ważniejsze — czytanie Pisma czy modlitwa?” A on odpowiedział: „Pozwól, że ja
zadam ci pytanie. Co jest ważniejsze — wdech czy wydech?” Potrzebujecie jednego
i drugiego. On mówi do ciebie, a ty mówisz do Niego.
Myślę, że wspaniale byłoby
kiedyś zorganizować konferencję całkowicie poświęconą rodzinie. Ale
zrobilibyśmy ją tak: zamknęlibyśmy drzwi na klucz i nikt nie wyszedłby stąd
żywy. To byłoby zabawne.
Wiecie, chodzę z Chrystusem
już od czterdziestu dwóch lat. Patrzę w lustro i ciągle jestem zdumiony tym,
jak wiele rzeczy w moim własnym życiu wciąż nie znajduje się na właściwym
miejscu, jak wiele rzeczy nadal jest nieuporządkowanych i musi zostać
podporządkowanych panowaniu Chrystusa.
Serce nie przypomina jednego
wielkiego pokoju. Przypomina raczej tysiąc małych pomieszczeń. Jakby Chrystus
za każdym razem otwierał kolejne małe drzwi i znajdował za nimi następnego bożka.
Potem otwiera następne drzwi i znajduje brudny pokój. Otwiera kolejne i odkrywa
tam rywala walczącego o tron.
Tak wygląda życie
chrześcijańskie. W ten sposób wzrastamy. Ale wszystko zawsze zaczyna się od
Słowa Bożego.
Błagam was jako pastor:
pastorzy, napominajcie swoje zbory, aby studiowały Pismo, ale pracujcie również
gorliwie, aby nauczyć ludzi, jak mają to robić. Nauczcie ich podstawowych zasad
hermeneutyki, aby potrafili prawidłowo interpretować tekst.
Biblia nie jest wyłącznie
waszą księgą. To także ich księga. Jak mówi przysłowie? Daj człowiekowi rybę, a
nakarmisz go na jeden dzień. Naucz go łowić, a będzie miał pożywienie na całe
życie.
Nauczcie ich studiować
Pismo. Pytajcie, czy czytają Pismo. Kiedy przychodzą do was ze swoimi
problemami, pytajcie ich, co zrobili, aby szukać woli Bożej. To ma ogromne
znaczenie.
Spójrzmy teraz na coś
innego. Przejdźmy do Ewangelii Marka, rozdział 1, wersety 32–34:
„A gdy nastał wieczór i
zaszło słońce, przynosili do niego wszystkich chorych i opętanych przez demony.
A całe miasto zgromadziło się przed drzwiami. I uzdrowił wielu cierpiących na
rozmaite choroby, i wypędził wiele demonów, a nie pozwalał demonom mówić,
ponieważ go znały”.
Zostawię ten tekst na
później. Pozostańmy jeszcze przy temacie Pisma. Drugi List do Tymoteusza
3:14–17:
„Ty jednak trwaj w tym,
czego się nauczyłeś i czego jesteś pewny, wiedząc, od kogo się tego nauczyłeś;
i ponieważ od dziecka znasz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku
zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie. Całe Pismo jest
natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do
wychowywania w sprawiedliwości; aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego
dobrego dzieła w pełni przygotowany”.
Spójrzcie na werset 15: „Od
dziecka znasz Pisma święte”. Widzimy więc, że aby znać Pismo, nie potrzebujemy
akademickiego dyplomu. Rozumiemy również, że dzieci są zdolne czytać i rozumieć
Pismo. Paweł mówi: „Znasz je od dzieciństwa”.
W przypadku moich dzieci,
gdy tylko były już zdolne usiąść, słuchać i rozumieć, co do nich mówię — gdzieś
około półtora roku — siadałem razem z nimi. Wybierałem biblijne opowiadania,
które mają rytm i dynamikę. Jest coś w rytmie takich historii, co przyciąga
uwagę dzieci. Czytałem je, używając różnych głosów. Uczyłem moje dzieci
siedzieć i słuchać.
Możecie powiedzieć: „Ale
moje dziecko tak nie potrafi”. Tak. Dlatego właśnie musicie je tego nauczyć.
Wasze dziecko nie powinno być tym, kto rządzi w domu. To wy macie prowadzić
swoje dzieci. Macie nauczyć dziecko siedzieć, bo ostatecznie tata zawsze
wygrywa.
Czytaliśmy przez pięć minut,
czasem nieco dłużej — może dziesięć minut — i robiliśmy to każdego dnia. Kiedy
przeszliśmy przez najprostsze fragmenty, przechodziliśmy do czegoś nieco
trudniejszego. W wieku pięciu czy sześciu lat dziecko jest już w stanie czytać
zwykłą Biblię dla dorosłych.
Wtedy czytacie razem.
Możecie zacząć od Księgi Przysłów. „Przeczytaj ten werset. A teraz zobaczmy, co
on znaczy”. Spędzacie na tym pięć czy dziesięć minut. Dzieci uczą się siedzieć,
uczą się słuchać i uczą się słuchać Słowa Bożego. A później dochodzą do
momentu, w którym mogą dołączyć do innych dzieci i uczestniczyć w studium
biblijnym.
Rozumiecie? Jak nauczyć je
takich rzeczy? Możecie powiedzieć: „Ale to wymaga ogromnej ilości czasu”. Mieliśmy
w naszym domu pewną zasadę i właściwie nadal ją mamy. Kiedy wychodzę z domu,
dzieci należą do mojej żony. Ale kiedy wracam, należą do mnie. Są moje. Są moją
odpowiedzialnością. Mam je nauczać, bawić się z nimi, żyć przed nimi, budować z
nimi relacje i je dyscyplinować.
A ostatecznie — pamiętajcie
— tata zawsze wygrywa. Ale kiedy dzieci wiedzą, że tata je kocha, ponieważ
spędza z nimi ogromnie dużo czasu, wtedy fakt, że tata „wygrywa”, nie jest dla
nich jakąś karą.
Czasami patrzę na mężczyzn i
kobiety i mam ochotę zapytać: po co w ogóle zdecydowaliście się mieć dzieci?
Traktujecie je jak ogromny ciężar. Oddajecie je wszystkim dookoła. Dlaczego?
Nie. Dzieci są jedną z
największych radości. Jedną z największych radości jest inwestowanie w nie.
Ojcowie, wasi synowie was
potrzebują, ale wasze córki potrzebują was jeszcze bardziej. Jeśli nie
otrzymają od was ojcowskiej czułości, jeśli nie okażecie zainteresowania ich
życiem, będą szukać tej czułości gdzie indziej. I może się to dla nich bardzo
źle skończyć.
Uczcie więc dzieci studiować
Pismo, a nauczą się studiować je jako dorośli. Czy nie jest zdumiewające, że
dziesięcioletnie dzieci potrafią uczyć się geometrii czy trygonometrii, a
później przychodzą na szkółkę niedzielną i jedyne, co robią, to kolorują
obrazek arki Noego?
Świat bombarduje je przez
szesnaście godzin dziennie, a wy chcecie walczyć z tymi szesnastoma godzinami,
pozwalając im przez pięć minut w niedzielę kolorować arkę Noego?
Musimy nauczać ich Słowa
Bożego. Dlaczego? Werset 15 mówi: „Znasz Pisma święte, które cię mogą uczynić
mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie”.
Czego chcecie? Kim ma być
wasze dziecko, kiedy dorośnie? Chcecie, żeby zostało milionerem i prezesem
firmy technologicznej? Chcecie, żeby zostało zawodowym piłkarzem? Chcecie, żeby
zostało tancerzem baletowym? Chcecie, żeby zrobiło doktorat?
Mam jeden cel dla moich
dzieci: nie chcę, żeby spędziły wieczność w piekle. Mam jeden cel: żeby nie
odrzuciły Boga, który dał im wszystko i okazuje im miłosierdzie. Mam jeden cel:
żeby poznały radości nieba.
Ile więc czasu inwestujecie
w studiowanie Pisma ze swoimi dziećmi? Nie możecie jednak wymagać od nich
czytania, jeśli ich tego nie nauczycie. Nie możecie oczekiwać, że będą
naśladować taki wzorzec, jeśli wy sami go nie ucieleśniacie.
Spójrzcie na werset 16:
„Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania,
do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości”.
Greckie słowo przetłumaczone
tutaj jako „natchnione” oznacza dosłownie „tchnione przez Boga”. Pamiętacie
słowa Jezusa: „Nie samym chlebem będzie żył człowiek, ale każdym słowem, które
pochodzi z ust Bożych”.
Pismo jest natchnione. Jest
bezbłędne. To znaczy, że nie zawiera błędu. Jest nieomylne i nie może zawieść,
ponieważ ta sama stwórcza moc Boga jest mocą, przez którą zostało natchnione
Pismo.
Byłem w wielu miejscach na
świecie. Zdarzało się, że przebywałem w jakimś kraju, gdy miały tam miejsce
bardzo ważne wydarzenia. A kiedy wracałem do swojego kraju, słuchałem
wiadomości o tym, co rzekomo działo się w miejscu, z którego właśnie wróciłem,
i słyszałem coś całkowicie odmiennego od tego, co widziałem na własne oczy.
Przez lata nauczyłem się
jednej rzeczy: nie można pokładać bezwarunkowego zaufania w ludziach i nie
można bezwarunkowo ufać ludzkim teoriom.
Obecnie stosuję pewien
protokół medyczny i ten protokół jest niemal dokładnym przeciwieństwem
protokołu, według którego leczono mnie siedem lat temu. Siedem lat temu mówili
mi: „To uratuje panu życie”. A teraz mówią: „Jeśli będzie pan postępował w ten
sposób, to może pana zabić”. Rozumiecie więc, że moje zaufanie do ludzi trochę
osłabło.
Ale znam jedno miejsce, w
którym z całą pewnością mogę znaleźć prawdę. Znam jedno miejsce, na którym mogę
zbudować swój dom. Nie na zmiennych i chwiejnych doktrynach filozofii. Nie na
psychologii. I z pewnością nie będę budował swojego życia na mediach ani
wiadomościach.
Buduję swoje życie na Słowie
Bożym. I to ma znaczenie.
Zachowajcie miejsce w 2
Liście do Tymoteusza i przejdźcie do Ewangelii Mateusza 7:24–27:
„Każdego więc, kto słucha
tych moich słów i wypełnia je, przyrównam do człowieka roztropnego, który
zbudował swój dom na skale. I spadł deszcz, przyszła powódź, zerwały się wiatry
i uderzyły w ten dom, lecz nie upadł, bo był założony na skale. Każdy zaś, kto
słucha tych moich słów, a nie wypełnia ich, będzie przyrównany do człowieka
głupiego, który zbudował swój dom na piasku. I spadł deszcz, przyszła powódź,
zerwały się wiatry i uderzyły w ten dom, i upadł, a jego upadek był wielki”.
Ten fragment bardzo często
interpretuje się poza jego kontekstem. Ludzie zwykle rozumieją go w taki
sposób: „Jezus mówi nam, że mamy budować swoje życie na Jego Słowie. Bo jeśli
tego nie zrobimy, kiedy nadejdą burze i powodzie życia — próby i trudności tego
świata — wszystko się rozpadnie”.
Ale nie o tym Jezus tutaj
mówi. Powodzie i burze uderzające w ten dom nie oznaczają przede wszystkim
życiowych prób. Nie chodzi nawet o trudności tego świata.
Czym więc są?
Przeczytajmy wersety 21–23 z
tego samego, siódmego rozdziału Mateusza:
„Nie każdy, kto mi mówi:
Panie, Panie, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto wypełnia wolę
mojego Ojca, który jest w niebie. Wielu powie mi tego dnia: Panie, Panie, czy
nie prorokowaliśmy w twoim imieniu? I w twoim imieniu nie wypędzaliśmy demonów?
I w twoim imieniu nie czyniliśmy wielu cudów? A wtedy im oświadczę: Nigdy was
nie znałem. Odstąpcie ode mnie wy, którzy czynicie nieprawość”.
Burzą, przed którą
powinniście się zabezpieczyć, jest sąd — gniew Boży podczas sądu ostatecznego.
Oczywiście, jeżeli budujemy swoje życie na Słowie Bożym, uchroni nas ono
również przed wieloma trudnościami obecnego życia, ale to nie jest główny punkt
tego tekstu. Budujemy swoje życie na Jego Słowie, aby ostać się wobec
ostatecznego sądu.
Wróćmy do 2 Listu do
Tymoteusza 3:16: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne”.
Jest tutaj pewna myśl, którą
wcześniej pominąłem. Pismo jest pożyteczne. Paweł w Pierwszym Liście do
Tymoteusza mówi, że pobożność jest pożyteczna nie tylko dla rzeczy należących
do obecnego świata, ale również dla świata przyszłego.
Do czego więc Pismo jest
pożyteczne? „Do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w
sprawiedliwości”.
Czasami myślę, że za każdym
razem, gdy czytacie Biblię, gdy czytacie jakikolwiek fragment Pisma,
powinniście pamiętać również o tym wersecie. Zastanawiam się czasem, dlaczego
kaznodzieje nie podchodzą do tekstu właśnie w ten sposób.
Co mam na myśli? Pierwszą
rzeczą, której potrzebujecie z Pisma, jest nauczanie. Potrzebujecie prawdy.
Potrzebujecie doktryny. Jeśli wolicie filozoficzny język — potrzebujecie opisu
rzeczywistości.
Musicie zostać pouczeni o
prawdzie: o prawdzie dotyczącej Boga, was samych, świata, zbawienia, tego, jak
żyć, jak umierać, czym jest małżeństwo i jak wychowywać dzieci. Wszystko
zaczyna się od poznawania prawdy, od nauczania, od biblijnej doktryny.
A potem, po nauczaniu,
pojawia się strofowanie, przekonywanie o błędzie. Co to znaczy? To słowo było
używane między innymi w kontekście sądowym. Kiedy prawnik chce wykazać, że ktoś
jest winny, przedstawia pierwszy dowód. Jeżeli wina nadal nie jest oczywista,
przedstawia drugi, potem kolejny, aż wina staje się bezsporna.
Kaznodzieja, który wyłącznie
naucza, nie wykonuje całej swojej pracy. Bo kiedy widzimy, czego naucza Pismo,
powinniśmy w świetle tej prawdy zbadać własne życie i zobaczyć, gdzie nasze
życie odbiega od tego, czego się właśnie nauczyliśmy.
Gdzie się mylę? W czym
postępuję niewłaściwie?
Dobrze jest zobaczyć własne
błędy, bo jeżeli będziecie nadal iść drogą błędu, w końcu znajdziecie się w
poważnych kłopotach.
Przez wiele lat zajmowałem
się łucznictwem. Robiłem własne, dość prymitywne, tradycyjne łuki i polowałem z
nimi. To bardzo trudne.
Czasem ktoś pytał: „Czy
możesz mnie nauczyć strzelać z takiego łuku?” Ustawiam tarczę czterdzieści
metrów dalej, pokazuję, jak strzelam, a potem oni próbują. Nie tylko nie
trafiają w tarczę. Czasami można odnieść wrażenie, że nie trafiają nawet w
planetę Ziemię.
Co więc robię? Nie chcę
zranić ich uczuć. Czy dlatego pozwalam im nadal pudłować? Bo nie chcę, żeby
było im przykro? Bo nie chcę, żeby źle się poczuli?
Nie. Tak naprawdę nie
obchodzi mnie w tym momencie, czy zrobi im się przykro. Bo jeśli nie potrafią
trafić w cel, nie będą potrafili polować, a jeśli nie będą potrafili polować,
nie będą mieli czego jeść.
Od czego więc zaczynam? Od
stóp. „Źle ustawiasz stopy. Nie stoisz prawidłowo”. Potem kolana, biodra,
sposób ustawienia ramion, sposób naciągania cięciwy. I przez wiele godzin
pokazuję im, szczegół po szczególe, co robią niewłaściwie.
Czy muszą wiedzieć, co robią
źle, jeżeli chcą się poprawić?
Podam wam jeszcze jeden
przykład. Moja matka była niewielką, ale bardzo silną kobietą. Prawdopodobnie
miała w sobie sporo francuskiej krwi. Pewnego dnia poprosiła mnie, żebym
poszedł z nią do lekarza, ponieważ się bała. Poszedłem.
A lekarz zepsuł jej cały
dzień. Doprowadził moją matkę do płaczu. Jestem jej synem. Powinienem go
uderzyć. Doprowadził moją mamę do płaczu! Tak się nie robi.
Ale dlaczego doprowadził ją do
płaczu? Ponieważ próbował uratować jej życie. Przeprowadził badania i odkrył,
że moja matka ma raka. Wiedział, że jest bardzo silną kobietą, więc wszedł do
gabinetu z dowodami. Jeden dowód. Drugi dowód. Kolejny dowód. Kiedy nie
uwierzyła w pierwszy, pokazał następny.
Rozgniewała się. Była
wściekła. Była przestraszona. Było jej przykro. Płakała. A lekarz zdawał się
nie mieć dla niej żadnej litości — dowód za dowodem, aż w końcu zrozumiała, że
naprawdę ma poważny problem.
Kiedy wyszedłem z tego
gabinetu, podziękowałem lekarzowi. Był gotów znieść gniew tej kobiety, jeśli
dzięki temu mógł uratować jej życie. Pokazał jej, co jest nie tak.
Kiedy uczę kogoś strzelać z
łuku albo z broni palnej, spędzam wiele godzin, pokazując mu, co robi źle.
Najpierw go uczę. Mówię mu, jak powinien strzelać z łuku. Ale kiedy próbuje
zastosować to, czego się nauczył, muszę nadal pokazywać mu jego błędy.
Właśnie o tym mówi tutaj
Pismo: „do strofowania i do poprawiania”.
Najpierw wykazuję
człowiekowi błąd: „Za mocno ściskasz łuk. Musisz trzymać go luźniej. Strzała
musi swobodnie odejść od twojej dłoni”. A potem mówię: „Nie tak. Właśnie tak
powinieneś to zrobić”.
Słowo przetłumaczone tutaj
jako „poprawianie” niesie ideę wyprostowania czegoś, co się przewróciło.
Używano go między innymi w odniesieniu do żołnierza maszerującego z innymi
żołnierzami. Jeżeli upadł, podnoszono go i stawiano z powrotem na nogi.
Czytamy więc Słowo Boże i
czegoś się uczymy. Zostaje nam przekazana prawda. Następnie pytamy: „W świetle
tego, czego właśnie się nauczyłem — gdzie się mylę?” A kiedy już wiem, że się
mylę i postępuję niewłaściwie, pytam: „W jaki sposób Pismo pokazuje mi właściwą
drogę? Co powinienem zrobić?”
Ilu z was zostało nauczonych
czytać Słowo Boże właśnie w taki sposób? Jak często po prostu słyszycie
nauczanie, nauczanie, nauczanie, ale nikt nie pokazuje wam waszych błędów? A
nawet jeżeli czasami wasze błędy zostają ujawnione, nikt nie pokazuje wam, jak
je naprawić.
A właśnie w taki sposób
powinniśmy się uczyć. W taki sposób przyswajamy prawdę.
A następnie Paweł mówi: „Do
wychowywania w sprawiedliwości”. Jak to działa? Czytam Biblię i uczę się
czegoś. A kiedy poznaję prawdę, zaczynam dostrzegać własne błędy. Uznaję, że
się myliłem: „Panie, myliłem się. Przebacz mi”.
Ale co mam zrobić zamiast
tego? Jaki jest właściwy sposób postępowania? Co powinienem robić? I nawet
jeżeli wasze ciało tego nie lubi — róbcie to.
Zaczynam iść tą drogą, ale
nie idę nią doskonale. Dlatego Słowo Boże znowu mnie konfrontuje: „Tutaj się
mylisz”. Słowo Boże koryguje mnie, a ja idę dalej. To jest ciągły proces
uczenia się.
Na tej drodze zapamiętuję
wszystkie sytuacje, w których Słowo Boże pokazywało mi moje błędy i mnie
korygowało. Zapamiętuję również właściwe drogi, które pokazuje mi Słowo. I
nieustannie ćwiczę. Nieustannie się w tym szkolę.
Słowo Boże jest przede mną.
Duch Święty działa. Poznaję prawdę. Widzę swoje błędy. Widzę, co powinienem
robić. Dokonuję korekty. A jeżeli znowu zboczę z drogi, powtarzam ten proces. I
stopniowo idę naprzód.
A przez cały ten czas proszę
także o pomoc. Jeśli natrafię na problem, z którym nie potrafię sobie sam
poradzić, idę po radę. I mam nadzieję, że znajdzie się wtedy jakiś człowiek,
który usiądzie ze mną, otworzy Słowo Boże i pomoże mi kontynuować proces, który
już wcześniej rozpocząłem.
Porozmawiajmy przez chwilę o
mężczyznach. Kim jest mężczyzna? Doskonałym mężczyzną jest Jezus Chrystus. Ale
jaki On naprawdę jest? Co dokładnie robi?
Większość obrazów i
przedstawień Chrystusa ukazuje Go bardzo źle. Czasami przedstawiają Go jak
zniewieściałego mężczyznę. Ale Chrystus taki nie był. Wy nie dokonaliście tego,
czego On dokonał. On był mężczyzną.
Co jednak o Nim wiemy? Miał
męską determinację w miłości. Nikt nie był w stanie zachwiać Jego
postanowieniem miłowania. Kiedy obdarzył swoją oblubienicę miłością, sprawa
była rozstrzygnięta. Nie było żadnej niestałości. Postanowił miłować swoją
oblubienicę.
I co zrobił? Oddał za nią
własne życie. W pewnym sensie możemy również powiedzieć, że oddał życie za
swoje dzieci. Ale czynił wszystko zgodnie z wolą Bożą i według biblijnych zasad
przywództwa.
Nie jest niewolnikiem swojej
oblubienicy. Nie jest niewolnikiem swoich dzieci. Jest Panem panów i sprawuje
władzę dla dobra swojego ludu.
Tego wszystkiego uczymy się
z Pisma. I dokładnie tak samo jest w przypadku kobiet. Dość tej kultury, która
nieustannie zmienia swoją definicję kobiety.
Co mówi Biblia? Co mówi
Biblia?
Ja chcę wiedzieć. A wy
chcecie wiedzieć?
A kiedy już się dowiecie —
czy jesteście gotowi robić to, czego uczy Biblia?
To Bóg was stworzył. To Bóg
was kocha. I to Bóg wie, jak powinniśmy żyć. Wszystko zaczyna się od Słowa
Bożego.
Jeszcze raz powiem:
chciałbym mieć z wami dziesięć dni tylko na ten temat, abyśmy mogli zobaczyć
wszystkie jego zastosowania. Życie jest o wiele bogatsze i bardziej złożone,
niż obecnie rozumiecie. Małżeństwo i rodzina są czymś znacznie innym, niż
podpowiada wam kultura.
Musimy podporządkować swoje
myślenie temu, co mówi Pismo. A wszystko zaczyna się od tego, czy sami
traktujemy Pismo poważnie i czy pastorzy zaczną traktować je poważnie.
Nie chodzi tylko o to, żeby
nauczać ludzi. Trzeba nauczyć lud Boży, jak samodzielnie czytać Pismo: jak się
uczyć, jak dostrzegać własne błędy, jak je korygować, jak ćwiczyć się w
sprawiedliwości i wzrastać, jak wytrwale chodzić drogami Boga.
Rozumiem wołanie proroka:
„Mój lud ginie z braku poznania”.
Jeżeli jesteś prawdziwym
chrześcijaninem, wszystko, co powinieneś wiedzieć o tym, jak być mężczyzną,
znajdziesz w Piśmie. Jeżeli jesteś chrześcijanką, wszystko, co powinnaś wiedzieć
o tym, jak być kobietą i jak prowadzić błogosławione życie, znajdziesz w
Piśmie.
Doszedłem do pewnego
wniosku. Nigdy nie będę pytał mężczyzny, co według niego uczyni go szczęśliwym,
bo on tego nie wie. Bóg musi mu powiedzieć, co powinien robić, aby znaleźć
prawdziwą radość.
Nie będę również pytał
kobiety, co jej zdaniem powinna zrobić, żeby być szczęśliwa. Ona również tego
nie wie. Pod tym względem nie różni się od mężczyzny. Ale Bóg wie.
Istnieje droga, która wydaje
się człowiekowi słuszna, lecz jej końcem jest śmierć.
Rozwody osiągają ogromną
skalę. Niezadowolenie w małżeństwach jest bardzo wysokie. A zachodnia
cywilizacja nigdy nie była tak daleko od Pisma.
Módlmy się.
Ojcze, dziękuję Ci za Twoje
Słowo i modlę się, abyś użył go w życiu swojego ludu. W imieniu Jezusa. Amen.
Amen.