Najważniejszy tekst, jaki kiedykolwiek tutaj przeczytasz. Czy jesteś gotowy umrzeć?
Drogi Czytelniku, Ty i ja możemy się nie znać; być może nigdy się nie zobaczymy. A jednak pragnę na…
Read more »Czy osoba, która uwierzyła
w Chrystusa i zasmakowała Bożej dobroci w zbawieniu, a pomimo tego podjęła
decyzję o próbie samobójczej, jest zbawiona? A co z osobą, która deklarując
wiarę w Chrystusa odebrała sobie życie?
Nie bez powodu Rzymian 8 jest schronieniem dla tych, którzy są zniechęcani i uciskani. Moim zdaniem jest to fragment odnoszący się do dyskusji o samobójstwie. Paweł mówi: „Jestem bowiem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani moce, ani teraźniejsze, ani przyszłe rzeczy; Ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie nie będzie mogło nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Jezusie Chrystusie, naszym Panu” (Rz 8:38-39).
To naprawdę wspaniały
przywilej być tutaj i dzielić tę kazalnicę z tak wieloma moimi przyjaciółmi,
tak wieloma wiernymi wyznawcami Słowa Bożego, pastorami, teologami, przywódcami
duchowymi i każdy z nich jest z mojego punktu widzenia drogim przyjacielem i skarbem
dla Kościoła Pana Jezusa Chrystusa, więc jestem naprawdę zaszczycony, że mogę
dzielić z nimi tę kazalnicę.
Właściwie to w moim wieku
cieszę się, że mogę tu w ogóle stać żeby głosić. Zazwyczaj w moim życiu mam
krótki czas na przygotowanie. Co tydzień przygotowuję się do niedzielnego
porannego przesłania, do niedzielnego wieczornego kazania, często do kazań w kaplicy
na uniwersytetach, często do jakichś innych miejsc, w którym mam przemawiać.
Nauczyłem się więc przygotowywać w szybkim tempie do głoszenia, odpoczynku i miałem zdecydowanie za dużo czasu na przygotowanie. A więc pomódlcie się za mnie, aby Pan pomógł mi. Chciałbym zacząć od otworzenia Biblii na rozdziale czwartym Ewangelii Jana. Będziemy do Biblii zaglądać często więc bądźcie przygotowani do obserwowania tekstu. Chcę przeczytać na początek historię kobiety przy studni, w Samarii. A potem będziemy rozmawiać o wielu fragmentach Pisma Świętego.
Słyszałem historię o tym,
jak osiemnastowieczny kaznodzieja George Whitefield, energiczny kalwinista,
został zapytany, czy sądzi, że zobaczy w niebie założyciela metodystów i
znanego arminianina, Johna Wesleya.
Odpowiedź Whitefielda: „Nie, nie sądzę, że go zobaczę”.
Szokujące, prawda? Ale George jeszcze nie skończył. Dodał, że nie zobaczy Wesleya w niebie, ponieważ: „Pan Wesley będzie tak blisko tronu Bożego, a ja tak daleko z tyłu, że nie będę mógł go zobaczyć”.
„Kto wśród was boi się PANA? Kto słucha głosu jego sługi? Kto chodzi w ciemności
i nie ma światłości? Niech zaufa imieniu PANA i polega na swoim Bogu”.
Księga Izajasza 50:10
Abraham wbrew nadziei zaufał Bogu (Rz 4). Z ludzkiej perspektywy nie miał
niczego co mogło podtrzymać jego wiarę. Nie miał niczego poza … obietnicą Boga
i poznaniem Jego charakteru.
Często w naszej pielgrzymce
duchowej możemy znaleźć się w miejscu, w którym nagle się zatrzymamy i zdamy
sobie sprawę, że jesteśmy pozbawieni wszystkich uczuć i emocji. To wtedy w
rozpaczy zaczynamy wołać do Boga w modlitwie: „Chcę coś poczuć! Chcę odzyskać
moją radość!”.
Cześć!
Pamiętając naszą wczorajszą rozmowę i twoje łzy, chciałbym ci wiele rzeczy powiedzieć (ubolewam, że wczoraj nie było warunków do tego). Może mógłbym cię nauczyć czym jest defuzja poznawcza, albo mojej ulubionej techniki STOP. Chociaż bardziej zalecałbym ci rady Martyn Lloyda-Jonesa, abyś droga siostro nauczyła się mówić do siebie, a nie tylko słuchała myśli, które pojawiają się w twojej głowie.
Z doświadczenia wiem, że większość z nich nie ma nic wspólnego z tym cichym głosem Ducha Bożego, którego celem jest nasze dobro, nie potępienie. Pamiętaj, że wiele głosów, które pojawiają się w twojej głowie nie jest twoimi myślami, ale podszeptami złego, który wykorzystując twoją aktualną sytuację i słabość ciała stara się pogrążyć cię w rozpaczy i smutku.
Niepokój, strach, zmartwienie i stres są znanymi słowami
w naszych czasach, a także stanowią bliskie doświadczenie wielu osób. Coraz
częściej słyszymy o skrajnej formie lęku nazywanej „atakiem paniki”.
To co kiedyś było rzadkim i marginalnym przykładem
niepokoju, dziś stało się przerażająco powszechnym zjawiskiem w naszym
społeczeństwie.
Ataki paniki są zwykle związane z bezpodstawnym lękiem, który jest tak przytłaczający i obezwładniający, że chwyta w szpony serce człowieka. Powoduje dreszcze lub pocenie się sprawiając, że osoba czuje się kompletnie niezdolna do poradzenia sobie z daną sytuacją.
Władza zabrała Dmitrija
tysiące kilometrów od jego rodziny i zamknęła go w więzieniu. Jego cela była
tak malutka, że gdy wstawał z łóżka wystarczył tylko jeden krok, by znaleźć się
przy jej drzwiach, jeden krok by stanąć przed brudną i popękaną umywalką zamontowaną
na przeciwległej ścianie i jeden, by skorzystać ze śmierdzącej, otwartej
toalety w „przeciwległym” rogu celi. Jeszcze gorsze, według Dmitrija, było to,
że wśród tysiąca pięciuset zatwardziałych kryminalistów był jedynym wierzącym.
Izolacja od Ciała Chrystusa była dla niego trudniejsza niż fizyczne tortury – których mu nie żałowano. Mimo to jego dręczyciele nie mogli go złamać. Dmitrij podawał dwa powody swojej siły w obliczu tortur. Od swojego ojca nauczył się dwóch duchowych nawyków, które zabrał ze sobą do więzienia. Bez nich, według jego słów, nie zachowałby wiary.
Dzisiejsze pytanie dotyczy niewybaczalnego grzechu bluźnierstwa przeciwko Duchowi Świętemu, o którym mówi Jezus w Ewangelii Mateusza 12:31-32 i Marka 3:28-29. Jezus powiedział: „Dlatego mówię wam: Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom przebaczone, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie ludziom przebaczone. I ktokolwiek powie słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu przebaczone, ale kto mówi przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu przebaczone ani w tym świecie, ani w przyszłym." (Mt 12,31-32).
Cześć!
Ostatnie
dni są tak strasznie chaotyczne. Wiesz jak to jest nieustannie odpierać ataki
małych stworów (myśli), które nieustannie starają się przedrzeć przez twoje
fortyfikacje obronne i spenetrować wszystko od środka? Wspominałem, że znów
gorzej sypiam? Zbyt wiele przekonań mojego „wewnętrznego krytyka” uległo
internalizacji. Nie muszę ci wspominać, że jego celem jest tylko okaleczenie, a
nawet i zniszczenie.
Najwyższy czas zabrać się za porządki i oczyścić to wszystko. Jednak, jak zacząć?
Współcześni użytkownicy
tzw. daru języków nie mówią w zrozumiałych dialektach ani w przetłumaczalnych
językach, tak jak robili to Apostołowie i ich naśladowcy w dniu
Pięćdziesiątnicy. Ani jeden użytkownik "daru języków" nie pojechał na
zagraniczne pole misyjne i w cudowny sposób nie był w stanie głosić Ewangelii w
języku swoich słuchaczy. Charyzmatycy muszą chodzić do szkoły językowej tak jak
wszyscy inni. Żaden współczesny wykonawca cudów, znaków i dziwów nie może
zduplikować mocy apostolskiej. Po prostu nie da się tego zrobić. Nawet
najgłośniejsi zwolennicy daru proroctwa przyznają, że żaden współczesny prorok
nie może zasadnie twierdzić, że posiada nieomylny autorytet.
I moje pytanie brzmi: co dobrego jest w takim proroctwie? Co ono ci mówi? W jaki sposób jest bardziej wiarygodne niż moja własna intuicja? Żaden współczesny uzdrowiciel wiary nie jest w stanie uzyskać/sprawić natychmiastowych, widocznych uzdrowień, takich jak te, które widzimy w Nowym Testamencie.
Drogi Czytelniku, Ty i ja możemy się nie znać; być może nigdy się nie zobaczymy. A jednak pragnę na…
Read more »