Najważniejszy tekst, jaki kiedykolwiek tutaj przeczytasz. Czy jesteś gotowy umrzeć?
Drogi Czytelniku, Ty i ja możemy się nie znać; być może nigdy się nie zobaczymy. A jednak pragnę na…
Read more »Jeden z moich braci mieszkał
na farmie i pewnego lata poprosił mnie, abym pomógł mu przy belach siana.
Wszystko było już ścięte i gotowe do zbelowania, kiedy nagle ciemne chmury
pojawiły się na horyzoncie.
Prognoza pogody nie zapowiadała deszczu, a więc chmury nie wywołały naszego zaniepokojenia. Jednak deszcz padał przez cały tydzień. Siano stało się czarne, a my bezradnie patrzyliśmy jak tysiące dolarów gniło na naszych oczach.
Po pierwsze, Pismo Święte
uczy bardzo wyraźnie, że charyzmaty, te cudowne dary miały specyficzny i
tymczasowy cel.
Są one częścią hierarchii
nadprzyrodzonych znaków i cudów, które były związane z założeniem Kościoła.
Hierarchia ta jest nakreślona w 1 Liście do Koryntian rozdział 12, wersety 28
do 30. I jeśli obserwujesz ten tekst to widzisz, że wyraźnie stwierdza, iż
cudowne dary [dary czynienia cudów] nie są udzielane powszechnie wszystkim w
kościele. A Bóg ustanowił niektórych w kościele najpierw jako apostołów, potem
proroków, po trzecie nauczycieli, potem cudotwórców, potem dary uzdrawiania,
niesienia pomocy, rządzenia, różne języki.
Czy wszyscy są apostołami? Czy wszyscy prorokami? Czy wszyscy nauczycielami? Czy wszyscy cudotwórcami? Czy wszyscy mają dary uzdrawiania? Czy wszyscy mówią językami? Czy wszyscy tłumaczą?" Paweł używa tu formy retorycznej, która wyraźnie zakłada, że odpowiedź brzmi "nie".
Pomódlmy się. Panie,
jesteśmy tak wdzięczni, że gromadzimy się razem jako jedno w Chrystusie.
Otwierając dzisiaj Twoje Słowo, modlimy się, aby Twój Duch nas pouczał. Modlimy
się, abyś uczynił prawdę żywą i realną dla nas i modlimy się, abyś dał nam
posłuszne serca, gdy będziemy słuchać. Prosimy o to w imię Jezusa. Amen.
Witam i dziękuję za
przyjęcie mnie, od dawna czekałem na tę konferencję. Justin Peters i ja
zorganizowaliśmy podobny rodzaj
wydarzenia, które miało miejsce około pół roku temu w Broken Arrow w
Oklahomie. Broken Arrow Oklahoma znajduje się około pół mili od siedziby
Kennetha Hagina, więc tutaj spodziewamy się bardziej przyjaznej publiczności.
Otrzymałem zadanie, by mówić o cesacjoniźmie, czyli o zaprzestaniu/zatrzymaniu cudownych darów. To prawdopodobnie najtrudniejsze przesłanie, jakie dzisiaj usłyszymy.
Pascal
kiedyś napisał: „Wiekuista cisza tych nieskończonych przestrzeni przeraża mnie”.
Chyba ostatnio doświadczyłem tego o czym myślał. Przynajmniej w niewielkiej
części. Ostatnio opowiadałem Ci o tym co mnie przeraża. Chciałem też
powiedzieć, w którym miejscu Księgi Jozuego umieściłem Twoją osobę i dlaczego
ostatnia lektura historii Ruth Moabitki miała dla mnie takie znacznie.
Ale dziś, to są rzeczy drugorzędne. Dziękuję raz jeszcze za usługę Washera. Tylko PAN wie jak wielkim błogosławieństwem była dla mojej duszy. Poczułem na nowo, że naprawdę jest miejsce przy stole Ojca dla mnie; że naprawdę nie muszę niczego udowadniać.
W niedzielę tysiące kazań
będzie głoszonych w kościołach na całym świecie, przez ludzi, którzy oddali
swoje życie dla pracy i głoszenia Słowa Bożego.
Jest to wielkie powołanie i zapewne niektóre z tych kazań będą doskonałe. Wiele będzie dobrych, a inne będzie niezwykle trudno zakwalifikować do kategorii „kazań”.
Dr Lawson jest
założycielem i prezesem "One Passion Ministries". Podcast
ekspozycyjny koncentruje się na tym, aby twoje głoszenie weszło na wyższy
poziom.
W tej sesji chcę opowiedzieć jak interpretować dany fragment Pisma Świętego. Oczywiście w tym krótkim podcaście nie mogę przedstawić całego zakresu tego, co byłoby wymagane, aby objąć interpretację ekspozycyjną, jednak mogę podać wam kilka z najważniejszych cech, które są charakterystyczne dla interpretacji ekspozycyjnej. Chcę tylko przypomnieć wam o niektórych z fundamentalnych zasad.
Widzicie, Kościół został
powołany razem przez Ducha Bożego pod sztandarem i przez Ewangelię Jezusa
Chrystusa, i mamy tę nadzieję, tę jedyną nadzieję. Tę nadzieję, o której świat
nie ma pojęcia.
Tę nadzieję, która jest nam zlecona, aby wyjść i odzwierciedlać ją zagubionemu światu. Wrócić do Nikaragui i odzwierciedlaj ją, to jest to do czego Bóg nas wzywa. Wzywa nas abyśmy poświęcili nasze życie dla Niego poprzez Kościół i odzwierciedlali tę nadzieję. I dalej w tym fragmencie mowa jest o jednym Panu. Kościół ma jednego Pana, to jest stwierdzenie wyłączności. Wyłączność Chrystusa jest jasna. Jest to stwierdzenie, które mówi o tym, że Jezus jest jedyną drogą, Jezus wskazał na siebie jako na drzwi do owczarni. Jezus wskazał na siebie jako na wodę żywą, wskazał na siebie jako na chleb życia. Jezus powiedział, że jest jedno z Ojcem, wskazał na siebie jako na światłość świata. Jezus w potężnym oświadczeniu i deklaracji wyłączności powiedział te słowa w Ewangelii Jana: „Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem droga i prawda, i żywot, nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie."
Dziękuję za poprowadzenie
nas w uwielbieniu i za to że mogliśmy śpiewać Ewangelię Jezusa Chrystusa.
Zapraszam was do otworzenia swoich Biblii na Liście do Efezjan, rozdziale 4.
Na początku tej konferencji chcemy spojrzeć na niezwykle ważny temat, podczas gdy rozważamy o życiu Kościoła i gdy myślimy o jego funkcjonalności. Chcemy skupić się na temacie natury, a zarazem na fakcie, że Kościół jest wolą Boga dla naszego życia. Więc zwróćmy się teraz do Słowa z Listu do Efezjan rozdział 4, i zaczniemy czytać od wersetu 1. Chciałbym zaprosić was do podążania za mną podczas mojego czytania. Oto teraz Słowo Boga Żywego.
Cześć!
Będąc szczerym, przed ostatnią rozmową bardzo się
denerwowałem. I tak to prawda, temat tego nowego projektu, zatrudnienia,
również jest obiektem moich wątpliwości i modlitw, ale sam przed sobą muszę
przyznać, że to nie był główny powód.
Dopiero czas spędzony na treningu pozwolił mi trochę zapanować nad adrenaliną. I chociaż precyzja zabezpieczenia dłoni owijkami była daleka od doskonałości (skóra jest zdarta z kostek, nie chcesz tego widzieć!) to jednak czas ten pozwolił na uwolnienie wystarczającej ilości endorfin, które w połączeniu z dopaminą (mówiłem Ci, że za dużo słucham Hubermana ostatnio!) pozwoliły na uspokojenie wewnętrznego głosu, który tak głośno zaczął krzyczeć: ŻE TA GÓRA JEST ZA WYSOKA, ŻE AMALEKICI ZA MOCNI, ŻE 300 RYDWANÓW, ŻE GOLIAT 3-METROWY, ŻE RZEKA ZA GŁĘBOKA itd.
Zaczęłam się bać. I nie był to taki wszechogarniający strach, który zatrzymuje serce i obejmuje całego ciebie. Było to jakby stale nękające uczucie, stale wracająca myśl o tym, jak przygnębiająco wygląda teraźniejszość i dodatkowo, że nic z tych rzeczy się nie zmieni w przyszłości. Uczucie, które pojawia się, kiedy myślisz o przyszłości i zastanawiasz się – „a co, jeśli stanie się najgorsze?”
A co, jeśli?
Drogi Czytelniku, Ty i ja możemy się nie znać; być może nigdy się nie zobaczymy. A jednak pragnę na…
Read more »