1. Ale Rebeka miała problem. Przez co najmniej 20 lat była bezpłodna (por. 25:20 z 25:26). Czy można mieć problemy, gdy zdobędzie się żonę, którą sam Bóg wybrał dla ciebie? Tak! Może to być częścią twojej duchowej edukacji. Nawet jeśli Bóg cię gdzieś zabierze, możesz napotkać tam problemy. Problemy nie oznaczają, że jesteś poza wolą Bożą. Nie. Oznaczają po prostu, że musisz się modlić i prosić Boga o ich rozwiązanie. Izaak modlił się i problem został rozwiązany. Rebeka poczęła (25:21).
2. Izaak nie był mądrym człowiekiem
jak jego ojciec Abraham. Dom Izaaka był pełen stronniczości. Izaak był po
stronie Ezawa, a Rebeka po stronie Jakuba. Takie podejście to najlepszy sposób
na podzielenie domu. Ezaw i Jakub stali się wrogami na całe życie z powodu
stronniczości swoich ojców. Jeden z rodziców faworyzował jedno dziecko, a drugi
rodzic faworyzował drugie. Dlatego obaj chłopcy stali się o siebie zazdrośni. I
bez wątpienia to rozdzieliło także Izaaka i Rebekę. Jakże piękne było ich
małżeństwo, kiedy zaczynali jako para wybrana przez Boga i głęboko w sobie
zakochana! Ale jej stronniczość wobec dzieci całkowicie zrujnowała ich
małżeństwo. Najsmutniejsze jest to, że w przypadku Izaaka przyczyną tej
stronniczości była jego miłość do dobrego jedzenia: lubił dziczyznę, którą Ezaw
regularnie przynosił do domu. Jakub nie był dobrym myśliwym i dlatego Izaak mniej
się nim interesował. Błogosławieństwo Izaaka dla Jakuba (co spowodowało tyle
kłopotów) nastąpiło także dzięki jego umiłowaniu dziczyzny. Żarłok taki jak
Izaak z pewnością nie prezentuje się w domu jako dobry ojciec, jak to było w
przypadku Abrahama. Czasem pobożni rodzice mogą mieć dzieci, które zachowują
się zupełnie głupio.
3. W rozdziale 26:7
czytamy o innym szaleństwie Izaaka, ale tutaj poszedł w fałszywe ślady swojego
ojca. Kiedy Izaak przebywał w Gerarze, tamtejsi mężczyźni pytali go o jego
piękną żonę Rebekę. Powiedział im, że Rebeka jest jego siostrą. Było to
kłamstwo, które jego ojciec Abraham opowiedział dwukrotnie o swojej żonie Sarze
(rozdziały 12 i 20). Ale Izaak nie uczył się na błędach swojego ojca. Nie
musimy popełniać tych samych błędów, które popełnili nasi rodzice przed nami.
Mądry człowiek będzie się uczył na błędach innych, żeby ich nie powtarzać.
4. Trzeba jednak przyznać
Izaakowi, że miał niektóre z dobrych cech swego ojca, jeśli chodzi o kontakt z
osobami spoza rodziny. Czytamy o czasie (w 26:18), kiedy Izaak ponownie
otworzył studnie, które wcześniej wykopał jego ojciec, a Filistyni zakopali je
z zazdrości. Studnie te należały do Abrahama, ponieważ on je wykopał. I tak
teraz należały do Izaaka. Ale pasterze Gerara pokłócili się ze sługami Izaaka i
powiedzieli: „Woda jest nasza!” Wtedy słudzy Izaaka poszli i zapytali Izaaka, a
Izaak powiedział: „Daj im to”. Tak jak Abraham dał Lotowi ziemię, którą Lot
chciał, tak i tutaj Izaak podąża śladami swojego ojca. Następnie Izaak wykopał
kolejną studnię (werset 21), a Geraryci również o nią walczyli. I po raz drugi
Izaak powiedział: «Dajcie i im». Odszedł stamtąd i wykopał kolejną studnię.
Geraryci byli już zawstydzeni i nie walczyli o to dobrze. Izaak nazwał je
Rehobot, mówiąc: „W końcu Pan udostępnił nam miejsce i będziemy płodni w tej
ziemi”.
5. Pomyśl o tym zdaniu:
„Rehobot, Pan udostępnił nam miejsce”. Izaak nie zrobił sobie miejsca, walcząc
z ludźmi. Nie. Zrzekł się swoich praw, a Pan zrobił dla niego miejsce i stał
się płodny. W ten sposób należy budować Jerozolimę. Ten nurt (rezygnacji ze
swoich praw) rozpoczął się od Abrahama, był kontynuowany przez Izaaka i
ostatecznie wiele dziesięcioleci później dopłynął do wnuka Izaaka, Józefa. Oto
zasada, według której musimy żyć: „Nie będę walczyć ani przywiązywać się do
rzeczy ziemskich. Niech świat i światowi chrześcijanie mają to, czego chcą.
Wezmę to, co zostało. A z resztek Bóg uczyni dla mnie miejsce i będę płodny w
tej ziemi”. Ci, którzy przejmą Sodomę i Gomorę oraz ich bogactwa, staną się
jałowi. Droga Kościoła (Jerozolimy) jest drogą wyrzeczenia się praw ziemskich,
tak jak uczynił to Jezus, nasz Pan. Jego królestwo nie było z tego świata.
Nasze też nie. Jednakże droga Babilonu jest drogą gromadzenia.
6. Jakub rozpoczął życie
jako złodziej i musiał się nawrócić, zanim mógł stać się Izraelem i w ten
sposób znaleźć się w „strumieniu jerozolimskim”. W przeciwnym razie znalazłby
się w „strumieniu Babilonu”. Oto niektóre z ważnych zasad, które znajdujemy w
Księdze Rodzaju i które mają zastosowanie do nas nawet dzisiaj. Spójrzcie na
liczbę wierzących, którzy zabiegają o stanowisko i zaszczyty w
chrześcijaństwie. Pierwszym wymaganiem, aby być chrześcijańskim przywódcą (lub
starszym), jest to, że nie chcesz być przywódcą, ponieważ jesteś całkowicie
przekonany, że nie nadajesz się na przywódcę. Musimy pozwolić Panu, aby zrobił
dla nas miejsce i uczynił nas przywódcami. Wtedy będziemy płodni na ziemi.
Jeśli spróbujemy stworzyć sobie miejsce, nigdy nie odniesiemy sukcesu. To
pewne.
7. W Księdze 26:34, 35
czytamy: „Gdy Ezaw miał czterdzieści lat, poślubił Judytę, córkę Beeriego
Chetyty, i Basemat, córkę Elona Chetyty; i zasmucił Izaaka i Rebekę”. Widzimy
tutaj, że Izaak nie był tak ostrożny jak Abraham w poszukiwaniu partnera dla
swego syna. Pozwolił Ezawowi poślubić, kogo chciał. Zepsuł Ezawa swoim
faworyzowaniem i stronniczością. Izaaka bardziej interesowało jedzenie, które
przyniósł mu Ezaw, niż żona, którą Ezaw wybrał.